Runner

Εσύ πόσο τον έχεις;

2011-10-10T17:00:00.000+03:00

Εσύ πόσο τον έχεις;: 15.000 τόνοι ψαριών κάθε χρόνο πετιούνται στη θάλασσα νεκρά. Κάνε click και πάρε θέση για να τα σώσεις!

Τρέχω αεί διδασκόμενη

2011-07-25T12:02:00.001+03:00

Σήμερα ο ήλιος και τα αστέρια είναι ακριβώς εκεί που πρέπει, δηλαδή στον ουρανό, οπότε οι αστρικές συνθήκες είναι ιδανικές για να σας κάνω μια επίδειξη των εξαιρετικών μαντικών ικανοτήτων που διαθέτω. Έτοιμοι; Μόνο για εσάς τους δρομείς λοιπόν, θα μαντέψω τι σας λένε οι μη δρομείς φίλοι σας όταν μαθαίνουν ότι τρέχετε.

Συγκεντρωθείτε, νιώστε τις λέξεις, κάντε τις εικόνα στο μυαλό σας για να τις νιώσω κι εγώ… ναι .. .αυτό είναι… το βλέπω κατακάθαρα! Οι φίλοι σας σάς λένε:

«Καλά δεν βαριέσαι να τρέχεις τόσες ώρες;»

Εντυπωσιαστήκατε; Το παραδέχομαι βέβαια ότι αυτή η δήλωση βγαίνει σε πολλές παραλλαγές και εγώ σας είπα το ζουμί μόνο. Κάποιες από αυτές είναι πιο ευγενικές και κάποιες άλλες κάπως πιο βάρβαρες. Για παράδειγμα υπάρχει η ειλικρινής δήλωση:

«Εγώ στα πέντε μέτρα βαριέμαι, άσε που με πιάνει η σπλήνα μου» .

Επίσης υπάρχει η, όσα δεν πιάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια, δήλωση:

«Το τρέξιμο είναι για τους χαζούς, είναι τόσο μονότονο που μόνο αυτοί αντέχουν».

Η ακόμα και η δήλωση του ειδικού:

«Που είναι η τέχνη στο να τρέχεις γύρω - γύρω; Πάμε για ένα μπασκετάκι καλύτερα».

Η αλήθεια είναι ότι όλοι έχουμε ακούσει τέτοιες και ανάλογες δηλώσεις. Το ενδιαφέρον όμως είναι ότι όλες αυτές οι δηλώσεις έχουν την βάση τους στην άγνοια της τέχνης του τρεξίματος. Και λέω ενδιαφέρον και όχι κακό γιατί μερικές φορές η άγνοια δεν είναι κακή, αρκεί να καταλάβεις βέβαια κάποια στιγμή ότι δεν ξέρεις. Έτσι μπορεί κάποιος να ξεκινήσει να τρέχει αγνοώντας τα πάντα περί διατροφής, προπόνησης, παπουτσιών και ομάδων μυών και τελικά να καταλήξει ο πιο ενημερωμένος δρομέας.

Ακριβώς έτσι είχα κι εγώ ξεκινήσει να τρέχω μερικά χρόνια πριν. Με βαριά παπούτσια βουνού και όχι δρόμου γιατί αυτά μου είχαν πουλήσει και δεν ήξερα τη διαφορά, φορώντας φόρμες γιατί αυτές φόραγα στο σχολείο που ήταν και η τελευταία φορά που είχα τρέξει και χωρίς να πίνω νερό γιατί δεν ήξερα τη σημασία της ενυδάτωσης. Σιγά σιγά όμως, διαβάζοντας, ακούγοντας τους γύρω μου αλλά και το σώμα μου, άρχισα να συνειδητοποιώ ότι το τρέξιμο είναι πολλά περισσότερα από αυτά που νομίζουμε όσοι δεν ξέρουμε.

Αγνοώντας λοιπόν κάποιους κακοήθεις που θα μπορούσαν να πουν ότι ο δικός μου κύκλος μάθησης παραείναι αργός, εφτά χρόνια αφού άρχισα να τρέχω θέλω να σας πω ότι ακόμα μαθαίνω τα βασικά. Έτσι, μόλις πρόσφατα αποφάσισα να ακολουθήσω τις συμβουλές που διάβασα και στο Runner αλλά και αυτές που μου έδωσε φίλη μου δρομέας και πήγα επιτέλους να μάθω γιατί χωρίς κάποιο προφανή λόγο κάθε φορά μετά το τρέξιμο πρηζόταν το αριστερό μου πόδι κάτω από το γόνατο. Πήγα λοιπόν σε έναν φυσιοθεραπευτή ο οποίος άρχισε να με εξετάζει και αμέσως μόλις είδε τα πόδια μου άρχισε να με ρωτάει αν πόναγα και σε άλλα μέρη πέρα από αυτό που του είχα υποδείξει.

Η κατάληξη της εξέτασης ήταν να μου τονίσει και ίσως να μου υπενθυμίσει ότι το σώμα λειτουργεί ως ένα και πρέπει να το γυμνάζουμε ολοκληρωτικά. Στην δική μου περίπτωση, μεταξύ άλλων, είχα γυμνάσει μονομερώς τους τετρακέφαλους, παραμελώντας τους δικέφαλους και δημιουργώντας ανισορροπίες που καταπονούσαν τα πόδια, αλλά και τη μέση. Όσο βασικό και αν ακούγεται, εγώ δεν το είχα καταλάβει. Άρχισα να διορθώνω σιγά σιγά αυτό το λάθος και τα αποτελέσματα φάνηκαν τόσο στους χρόνους που πετύχαινα στις προπονήσεις όσο και στο σώμα μου και κυρίως στη μέση, τα γόνατα, τους αστραγάλους μου, ακόμα και σ το στομάχι μου! Όσο για το τρέξιμο, μετά από τόσο καιρό άρχισα να το ξανα- ανακαλύπτω. Άρχισα να παρατηρώ περισσότερο το πώς τρέχω, πώς πατάω και τι αισθάνομαι σε κάθε μυϊκή ομάδα ώστε να καταλαβαίνω τι μου λέει το σώμα μου. Οι προπονήσεις έπαψαν να είναι απλά ένα τρέξιμο και άρχισαν να είναι σχολείο. Άρχισα να ακούω τα βήματα μου, που ποτέ πριν δεν τα είχα ακούσει, να ρίχνω συνειδητά πίσω τους ώμους μου, να νιώθω τον δρασκελισμό μου.

Το μετρήσιμο αποτέλεσμα ήρθε στον τελευταίο αγώνα μου στον οποίο μείωσα τον χρόνο μου δέκα ολόκληρα λεπτά σε σχέση με πέρυσι. Στον τερματισμό χοροπήδαγα σαν παιδί, χαρούμενη που είχα ολοκληρώσει τον αγώνα, που βρισκόμουνα ανάμεσα σε φίλους, που είχα τερματίσει και δεν πόναγα πουθενά. Αλλά κυρίως χαιρόμουνα που τόσα χρόνια μετά συνεχίζω να μαθαίνω πράγματα για το σώμα μου και για εμένα μέσα από το πιο πολύπλοκα απλό άθλημα που τόσο αγαπώ. Το απίστευτα ενδιαφέρον και κάθε άλλο παρά βαρετό, τρέξιμο.

Καθώς όμως αυτά όλα δεν μπορείτε να τα αναλύσετε στους φίλους σας σε μία συζήτηση, μπορείτε να αρκεστείτε στο απόλυτα επιστημονικό και μη αμφισβητήσιμο συμπέρασμα :

«το τρέξιμο είναι ενδιαφέρον γιατί ταιριάζει στο ζώδιο μου. Το είπε και η Χριστίνα που το διάβασε στα άστρα!»

Το καλύτερο Χριστουγενιάτικο δώρο

2010-12-28T17:57:00.005+02:00

Λοιπόν η παραμονή των Χριστουγέννων φέτος ήταν μια όμορφη μέρα. Και φάνηκε από το πρωί, όταν στην Αττική οδό στο δρόμο προς τη δουλειά μου συνειδητοποίησα ότι δεν είχα μετρητά πάνω μου να πληρώσω. Ευτυχώς, κάτι τα Χριστούγεννα που σήμαινε ότι είχα προετοιμαστεί για τα κάλαντα από τις προηγούμενες μέρες, κάτι τα γενικά πεταμένα ψιλά σε όλο το αυτοκίνητο, μού επέτρεψαν να μαζέψω τα χρήματα δεκαράκι δεκαράκι και να πληρώσω την στοϊκά χαμογελαστή υπάλληλο.

Εν συνεχεία, στη δουλειά πια, διαπίστωσα ότι δεν έβρισκα πουθενά το κινητό μου. Και ενώ εγώ έψαχνα το τηλέφωνο, όλοι οι υπόλοιποι έψαχναν εμένα, γιατί μην ξεχνιόμαστε, πλέον αν δεν έχεις το κινητό πάνω σου, είσαι απλά εξαφανισμένος! Όταν με τα πολλά το βρήκα, κάτω από το χαλάκι του
πίσω δεξιού καθίσματος (πρέπει να έπεσε εκεί κατά τη διάρκεια της τρελής αναζήτησης ψιλών που είχε προηγηθεί), τρόμαξα από τις 27 αναπάντητες κλήσεις που βρήκα.

Και ενώ ψαχνόμουν ακόμα και προσπαθούσα να καταλάβω ποιος με ψάχνει με τέτοια μανία και τι ραντεβού έχω ξεχάσει, το τηλέφωνο μου ξαναχτύπησε, αυτή τη φορά από άγνωστο αριθμό. "Παρακαλώ;" Απάντησα τρομαγμένα. Για να αρχίσω αμέσως μετά να χοροπηδάω από την χαρά μου: ΚΕΡΔΙΣΑ ΕΝΑ iPad ΑΠΟ ΤΟΝ ΧΡΥΣΟ ΟΔΗΓΟ! Εγώ που το μόνο που έχω κερδίσει μέχρι τώρα στη ζωή μου είναι μια ετήσια συνδρομή στο περιοδικό που ήδη γράφω, το Runner Magazine. Και ξέρετε ποιο είναι το καλύτερο; Η εφαρμογή που πρότεινα στον Χρυσό Οδηγό και τελικά ψηφίστηκε ως η πιο ενδιαφέρουσα είναι μια εφαρμογή που πραγματικά πιστεύω ότι λείπει από την ελληνική αγορά και όλοι εσείς που διαβάζετε κατά καιρούς αυτό το blog θα είστε από τους πρώτους που θα την κατεβάσετε αν τελικά ο Χρυσός Οδηγός την χτίσει. Οπότε ευχαριστώ Χρυσέ Οδηγέ και αν προχωρήσετε με την εφαρμογή καλή επιτυχία!

Μέχρι τότε, δείτε τους επόμενους αγώνες στον δεξιό χώρο του Blog, στο www.runnermagazine.gr και στο www.runningnews.gr και Καλή Πρωτοχρονιά!

Ο Κλασσικός Μαραθώνιος

2010-10-29T14:03:00.004+03:00

Η ώρα έφτασε! Σε δύο ημέρες, τρέχουμε στον κλασσικό μαραθώνιο. Στον καλύτερο μαραθώνιο του κόσμου, όχι γιατί είναι η πιο όμορφη διαδρομή, ούτε ο πιο οργανωμένος αγώνας, ούτε ο αγώνας με τους καλύτερους θεατές. Είναι ο καλύτερος, γιατί είναι ο δικός μας, είναι ο πρώτος, είναι η αρχή όλων. Και κάτι ακόμα. Είναι ο καλύτερος γιατί όσοι τρέχουμε έχουμε να αντιμετωπίσουμε διπλάσιες και παραπάνω δυσκολίες από τους αθλητές σε άλλες χώρες. Οπότε το γεγονός και μόνο ότι θα είμαστε εκεί, στην γραμμή της εκκίνησης και θα τρέξουμε, αρκεί για να κάνει αυτόν τον μαραθώνιο τον καλύτερο όλων!

Σε προσωπικό επίπεδο, ο κλασσικός μαραθώνιος αυτήν την Κυριακή θα είναι το τέλος μιας διαδικασίας 14 εβδομάδων. Για όσους μπερδεύονται σαν και εμένα, αυτό είναι κάτι παραπάνω από τρεις μήνες. Μέσα σε αυτούς τους μήνες, ακολούθησα ευλαβικά το πρόγραμμα προπόνησης, κανόνισα τις καλοκαιρινές μου διακοπές σε ξενοδοχείο με γυμναστήριο για να μην χάσω ούτε ημέρα προπόνησης, έβγαλα μεγάλα projects στη δουλειά μου, πήγα σε γάμους και βαφτίσια, γέλασα, έκλαψα, έχασα μία σχέση, μετακόμισα ένα σπίτι, απέκτησα ένα κουτάβι, έτρεξα την τελευταία μου προπόνηση πριν τον αγώνα χθες και την Κυριακή θα σταθώ στην γραμμή της εκκίνησης χαμογελώντας.

Γιατί όπως όλοι οι Έλληνες ξέρουμε και από τον Καβάφη, σημασία δεν έχει ο προορισμός, αλλά το ταξίδι μέχρι εκεί. Και την Κυριακή, όταν θα στέκομαι στο block μου για να ξεκινήσω, θα έχω ήδη πετύχει. Καλή επιτυχία σε όλους μας την Κυριακή!

Άντε να δούμε και αύριο....

2010-06-16T19:40:00.005+03:00

...τι θα γίνει με την Εθνική μας. Γιατί το Σάββατο δεν διασκεδάσαμε - ψέματα δεν θα πω. Ούτε καν στην αγωνία δεν βρεθήκαμε όπως είναι πρέπον σε αγώνες ΤΕΕΕΕΤΟΙΟΥ επιπέδου... καλά στην τελική ούτε το επίπεδο το είδαμε, αλλά ελπίζουμε. Και επειδή η ελπίδα πεθαίνει τελευταία μπείτε και εδώ να στείλετε καμία ecard με το ηχογραφημένο σύνθημα σας και την φάτσα σας για την εθνική μας... και ΚΑΛΗ ΜΑΣ ΕΠΙΤΥΧΙΙΙΙΙΑΑΑΑΑ!!!!

Ένας δρομέας πιάνει τις ρόδες και τα καταφέρνει

2010-04-28T17:48:00.010+03:00

Θυμόσαστε καιρό πριν που σας είχα περιγράψει ότι ήθελα να πάω με ποδήλατο από το Μιλάνο μέχρι το Ντίσελντορφ διασχίζοντας τις Άλπεις; Είχα επίσης εξηγήσει ότι θα το έκανα για φιλανθρωπικούς σκοπούς καθώς συγκεντρώναμε χρήματα για τα παιδικά χωριά SOS, ότι ήταν μια διεθνής πρωτοβουλία και ότι είχα τρομοκρατηθεί γιατί η σχέση μου με το ποδήλατο ήταν μέχρι τότε επιεικώς ερασιτεχνική. Τα θυμάστε όλα αυτά;

Ε λοιπόν δεν έχει σημασία, θυμάστε δεν θυμάστε, αυτή ήταν η περίληψη. Tο αποτέλεσμα ήταν ότι και τα κατάφερα να φτάσω και περισσότερα από €8.000 συγκεντρώσαμε για τα παιδικά χωριά SOS και άλλαξα ως άνθρωπος και ως δρομέας και έμαθα και πολλά πράγματα από αυτήν την εμπειρία τα οποία όπως πάντα σκοπεύω να μοιραστώ μαζί σας!

Πρωί πρωί Πέμπτης 17 Ιουνίου λοιπόν, τσακωνόμουνα με τα πεντάλ τα οποία προσπαθούσα να ξεβιδώσω για να πακετάρω το ποδήλατο. Αφού αποφάσισα ότι αν συνεχίσω με αυτούς τους ρυθμούς θα το χάσω τελικά το αεροπλάνο, έβγαλα από την αποθήκη μου πολλά μικρά πλαστικά γλαστράκια (!) τα οποία ταίριαζαν απόλυτα γύρω από τα ακόμα βιδωμένα πεντάλ και με πολύ κολλητική ταινία και όσο bubble wrap γλίτωσε από την μανία μου να σπάω τις φυσαλίδες, πακετάρισα το ποδήλατο μου. Καθ’ όλη τη διαδικασία, μουρμούριζα ότι το χειρότερο που θα μπορούσε να μου τύχει σε μία αντίστοιχη περίπτωση πριν από έναν αγώνα δρόμου θα ήταν να μην μπορούσα να περάσω τα … κορδόνια μου στα παπούτσια και τι θέλω εγώ και ανακατεύομαι με μηχανήματα του σατανά και που πάω δρομέας άνθρωπος με κολάν με μαξιλαράκια στον πισινό μου και που είναι οι άντρες όταν τους χρειάζεσαι και άλλα τέτοια χαριτωμένα.

Όταν βράδυ πια στο Μιλάνο προσπαθούσα να επαναφέρω το ποδήλατο σε μία μορφή που να θυμίζει περισσότερο ποδήλατο και λιγότερο λαμαρίνες με χαρτόνια, συνέχισα το μουρμούρισμα ακάθεκτη. Δεν μπορούσα να φουσκώσω τις ρόδες με τη μικρή τρόμπα, δεν μπορούσα να βάλω την πίσω ρόδα που είχε την αλυσίδα, δεν μπορούσα να βρω με ξεφούσκωτες ρόδες τη σωστή θέση της σέλας, δεν μπορούσα να βιδώσω σταθερά το μπροστινό φωτάκι, δεν λειτουργούσε τα ταχύμετρο, δεν δεν δεν…. Τότε, ως δια μαγείας, εμφανίστηκε μια ομάδα άλλων ποδηλατών και προσφέρθηκε να με βοηθήσει. Μέσα σε δέκα λεπτά είχαν φτιάξει τα πάντα και με είχαν αφήσει να λέω ευχαριστώ σε όσες γλώσσες ήξερα και δεν ήξερα αφού κάποια στιγμή τους είπα και grazien μιλώντας σε άπταιστα ιταλογερμανικά.

Την επόμενη μέρα ξεκινήσαμε τη διαδρομή μας και για εμένα που είμαι αρκετά μοναχική και σιωπηλή ως δρομέας, το πρώτο πράγμα που μου έκανε εντύπωση, ήταν πόσο ομιλητικοί και κοινωνικοί ήταν όλοι. Ακόμα και όταν μειώθηκε λίγο η δυνατότητα να μιλάμε μεταξύ μας στα σημεία που η διαδρομή απαιτούσε να είμαστε σε μονή γραμμή, η κοινωνικότητα και η ομαδικότητα παρέμειναν. Δεν υπήρχε και άλλη επιλογή θα μου πείτε, αφού στο ποδήλατο είναι κατεξοχήν πιο εύκολο να πηγαίνεις ακριβώς πίσω από τον άλλο ώστε να γλιτώνεις αέρα (κάτι σαν το slip streaming στην φόρμουλα 1 σκεφτείτε) γεγονός που όμως καθιστά απαραίτητη και τη συνεχή επικοινωνία με τον πίσω σου αφού διαφορετικά θα πέσει ο ένας ποδηλάτης πάνω στον άλλο. Η επικοινωνία αυτή μπορεί να γίνεται λιγότερο λεκτικά και περισσότερο με χειρονομίες, δεν παύει όμως να είναι επικοινωνία και μάλιστα συνεχής, γεγονός που αυξάνει τους δεσμούς με τα μέλη της ομάδας σου.

Αυτό που επίσης μου έκανε εντύπωση και ενώνει τους ποδηλάτες μεταξύ τους αλλά τους κάνει και εξαιρετικά κοινωνικούς, είναι το γεγονός ότι έχουν μεγάλη εξάρτηση από κάτι άλλο πέρα από τον οργανισμό τους. Όταν τρέχουμε, ο πιο σημαντικός παράγοντας που καθορίζει εάν θα φτάσουμε κάπου ή όχι είναι ο οργανισμός μας. Αν τα πόδια μας, τα χέρια μας, η πλάτη μας είναι καλά, αν έχουμε κάνει προπόνηση, θα φτάσουμε. Αν όχι, τότε δεν θα προχωρήσουμε. Και κανένας άλλος συναθλητής μας δεν μπορεί να κάνει κάτι, εκτός και αν μας πάρει στην πλάτη του.

Στο ποδήλατο όμως δεν είναι έτσι. Είναι χιλιάδες οι λόγοι που μπορεί να σταματήσεις και να μην φταις απόλυτα εσύ. Μπορεί να πέσει κάποιος άλλος ποδηλάτης πάνω σου και να χτυπήσει εσένα ή το ποδήλατο σου, μπορεί να σκάσει το λάστιχο σου, μπορεί να σπάσει η αλυσίδα σου, μπορεί να στραβώσει η ρόδα σου, μπορεί να κοπεί η ντίζα σου, μπορεί να συμβεί οτιδήποτε. Εκείνη τη στιγμή, όλοι οι άλλοι ποδηλάτες θα σταματήσουν να σε βοηθήσουν γιατί έτσι είναι η φύση του αθλήματος. Γιατί στην κατάσταση που βρίσκεσαι έχουν βρεθεί και αυτοί και ξέρουν. Γιατί κάποιος θα έχει το σωστό κατσαβίδι, το σωστό ανταλλακτικό, τη σωστή γνώση.

Έτσι, με καθημερινή αλληλοϋποστήριξη και παρόλο τον τραυματισμό που απέκτησα με το καλημέρα σας, την πρώτη ημέρα γιατί έπεσε ένας ποδηλάτης πάνω μου, φτάσαμε Ελβετία, περάσαμε τις Άλπεις, φτάσαμε Γερμανία και ακολουθήσαμε το Ρήνο μέχρι σχεδόν το Ντίσελντορφ. Εκεί, μετά από έναν δεύτερο τραυματισμό γιατί έγινε μια τρομερή καραμπόλα (και για να σταματήσετε τα γέλια να εξηγήσω ότι όχι δεν χτύπαγα μόνο εγώ, γενικά είχαμε αρκετά ατυχήματα), αποδείχθηκε το πόσο σημαντική είναι αυτή η ομαδικότητα. Αφού η δική μου ομάδα είχε αποδεκατιστεί λόγω της καραμπόλας, βρέθηκα σε άλλη ομάδα σαφώς γρηγορότερη. Αυτή η ομάδα άλλαξε τον ρυθμό της εξαιτίας μου ώστε να με υποστηρίξουν, παρόλο που όλοι πιεζόμασταν να φτάσουμε στο Ντίσελντορφ συγκεκριμένη ώρα για να μπούμε στην πόλη και οι 250 ποδηλάτες μαζί με τη συνοδεία αστυνομίας και να γιορτάσουμε την ολοκλήρωση του άθλου μας.

Γυρίζοντας στην Ελλάδα και μετά από μία εβδομάδα τεμπελιάς, βγήκα στο γήπεδο στη γειτονιά μου για τρέξιμο. Ίσως από τη συνήθεια των τελευταίων ημερών με το ποδήλατο, ίσως και υποσυνείδητα, άφησα το mp3 player μου σπίτι. Τον πρώτο γύρο, τον έκανα μόνη μου, στον δεύτερο γύρο όμως μου μίλησε μια κοπέλα περίπου στην ηλικία μου. «Καιρό έχω να σε δω» μου είπε. «Συνήθως τρέχεις απόγευμα σαν και εμένα και σε βλέπω – καλά είσαι;» Και έτσι απλά, για πρώτη φορά μετά από τόσα χρόνια που τρέχω, έπιασα κουβέντα με άλλο δρομέα, που διήρκεσε όλη την προπόνηση. Έτσι απλά, μετά από μια ποδηλατική διαδρομή μέσα από τρεις χώρες, έγινα πιο ανοιχτή στο τρέξιμο με παρέα και πιο δεκτική στη βοήθεια τρίτων. Χρειάστηκε βέβαια να ανέβω κάτι Άλπεις στο δρόμο και να φάω κάτι τόνους τζελάκια, αλλά κάλλιο αργά παρά αργότερα. Φέτος να δω τι θα κάνω που θα πάμε από την Πράγα αυτή την φορά στο Ντίσελντορφ. Και για να μην ξεχνιόμαστε, αν θέλετε να βοηθήσετε, καμία μα καμία προσφορά δεν είναι μικρή και μπορείτε να καταθέσετε χρήματα στην Alpha Bank 101-002002012356 (IBAN GR25 01401010101002002012356) με την ένδειξη GBI 2010. Και εις άλλα με υγεία!

Τρέχω άρα μπορώ

2009-12-16T22:46:00.008+02:00

Η ώρα είναι 17:40 είμαι στην Ελβετία και μόλις έχω επιστρέψει από μία εξουθενωτική αλλά συγχρόνως υπέροχη μέρα κατά την οποία έκανα σκι εκτός πίστας με άλλους τρελούς σαν κι εμένα στο Les Faverge, σε υψόμετρο 2968 μέτρων.

Οι άλλοι τρελοί αποτελούνταν από δύο ανήλικα (δηλαδή δύο δεκαεφτάχρονους νεαρούς άγγλους) έναν άλλο Άγγλο με πιο αξιοπρεπή ηλικία (δηλαδή πιο κοντινή στη δική μου), έναν Ολλανδό μεγαλύτερο μου (να ‘ναι καλά ο άνθρωπος), μία σούπερ Γαλλίδα μαμά (είναι μεγαλύτερη μου, με τρία παιδιά και κάνει απίστευτο off piste skiing άρα είναι σούπερ και δεν σηκώνω αντιρρήσεις) και τον εκπαιδευτή μας, έναν χαμογελαστό αλλά μονίμως αγχωμένο Ελβετό.

Είχε χιονίσει απίστευτα το προηγούμενο βράδυ, ήμασταν όλοι εξοπλισμένοι με πομπούς δεμένους πάνω μας μήπως μας καταπλάκωνε καμία χιονοστιβάδα, φοράγαμε τα κρανάκια μας, κουβαλάγαμε τα φτυαράκια μας και για να βρίσκομαι εδώ και να διαβάζετε αυτό το άρθρο, τα καταφέραμε και κάναμε όλη τη διαδρομή και γυρίσαμε σώοι και σχεδόν αβλαβείς (άουτς πάνε τα ποδαράκια μου).

Το πρωί όμως, όταν αρχίσαμε να σκαρφαλώνουμε το βουνό στους – 18 βαθμούς κελσίου με τον αέρα κυριολεκτικά να μας μαστιγώνει και το χιόνι να φτάνει μέχρι τους γοφούς μας, υπήρξε μια στιγμή που δεν ήμουν καθόλου σίγουρη ότι θα τα κατάφερνα. Μέσα στον εκκωφαντικό θόρυβο του αέρα και την απόλυτη μοναξιά του πάγου, έβαζα το ένα πόδι μετά το άλλο και ανέβαινα, σχεδόν στα τυφλά, μη μπορώντας να δω τους υπόλοιπους. Όταν κάποια στιγμή άρχισα να κουράζομαι και να λαχανιάζω, άκουσα τον εαυτό μου να μου λέει – εσύ τρέχεις σε μαραθώνιους – εδώ θα κολλήσεις; Για να μου απαντήσω αμέσως, όχι βέβαια και να επιταχύνω. Σηκώνοντας το κεφάλι μου όταν πια έφτασα στην κορυφή, διαπίστωσα ότι είχα αφήσει τους υπόλοιπους αρκετά πίσω μου, παγωμένους και λαχανιασμένους να κοιτάνε με περιέργεια την παράλογη ελληνίδα που αντί να επιβραδύνει, επιτάχυνε στη μέση της διαδρομής.

Η σιωπηρή απορία τους με έκανε να γελάσω από μέσα μου αλλά και να σκεφτώ πόσες φορές, καθημερινά στη ζωή μου χρησιμοποιώ αυτό το επιχείρημα. «Εδώ τρέχω σε μαραθωνίους , εδώ θα κολλήσω;» Μάλιστα το πιο ενδιαφέρον είναι ότι το «εδώ θα κολλήσω» δεν αναφέρεται πάντα στην φυσική αντοχή, αλλά σε πληθώρα άλλων χαρακτηριστικών που ξέρω ότι έχουν βελτιωθεί λόγω του τρεξίματος.

Το πρώτο χαρακτηριστικό λοιπόν είναι η εντελώς προσγειωμένη και εφικτή άποψη ότι μπορώ να κάνω τα πάντα. Καλά εντάξει έστω ότι δεν μπορώ να κάνω ακριβώς τα πάντα, δεν έχω καταφέρει ακόμα να περπατήσω στο φεγγάρι, αλλά αυτά τα οποία είναι σημαντικά για εμένα, ξέρω ότι μπορώ να τα καταφέρω. Αν λοιπόν είναι σημαντικό για εμένα να ανεβώ-κατέβω ένα συγκεκριμένο βουνό, περάσω ένα ποτάμι, τερματίσω σε έναν αγώνα, καταθέσω μία επιτυχημένη επαγγελματική πρόταση μέσα σε δύο ώρες, τελειώσω μια παρουσίαση στα κινέζικα σε 20 λεπτά, τότε θα τα καταφέρω.

Τι είναι το ακόμα πιο σημαντικό χαρακτηριστικό που έχω βελτιώσει λόγω του τρεξίματος όμως; Η ανεκτίμητη και βαθιά ριζωμένη άποψη ότι ακόμα και αν δεν τα καταφέρω, δεν πειράζει. Αρκεί που προσπάθησα με όλες μου τις δυνάμεις, φυσικές και ψυχικές, να τα καταφέρω. Και αν δεν τερμάτισα ή δεν πέρασε η πρόταση μου ή η γνώση μου της κινεζικής ήταν κάπως ατελής και η παρουσίαση μου έμοιαζε περισσότερο με Αιγυπτιακά ιερογλυφικά, χαλάλι του. Εγώ προσπάθησα και κέρδισα από την προσπάθεια.

Συνεπώς, ποτέ δεν μετανιώνω για αυτά που δεν έκανα. Χαρακτηριστικό που έχει βελτιωθεί ακόμα παραπάνω χάρη στο τρέξιμο. Ποτέ δεν μετανιώνω για την ελλιπή μου προπόνηση που οδήγησε σε έναν κακό χρόνο, το άσχημο πάτημα που οδήγησε σε διάστρεμμα και απουσία από όμορφους αγώνες, μία χαζή απόφαση. Για εμένα, οι αποφάσεις μου είναι δικές μου, ειλημμένες και πρέπει να ζήσω με αυτές και τελικά να γίνω ευτυχισμένη από αυτές. Και αυτό με κάνει έναν χαρούμενο και ικανοποιημένο άνθρωπο.

Τέλος, αντέχω τον εαυτό μου. Σιγά το πράγμα μπορεί να σκεφτείτε. Στα όρια του ναρκισσισμού μπορεί να πουν κάποιο άλλοι. Και όμως, το να αντέχεις να μείνεις με τον εαυτό σου, να έχεις το χρόνο να σκεφτείς τις πράξεις σου, να τις δεις και να τις κρίνεις νηφάλια, αποστασιοποιημένος από αυτές, είναι δύσκολο και σπάνιο. Οι δρομείς είμαστε τυχεροί γιατί έχουμε τη δυνατότητα, ή ακόμα καλύτερα την ευκαιρία να το κάνουμε. Την επόμενη φορά που θα με πετύχετε λοιπόν σε αγώνα, αν δεν σας χαιρετίσω, μην τσαντιστείτε – δεν έχω κάτι μαζί σας. Σκεφτείτε απλώς ότι μπορεί να έχω μια σοβαρή συζήτηση με τον εαυτό μου εκείνη τη στιγμή και δεν σας άκουσα!

Άρθρο δημοσιευμένο στο Runner Magazine Φεβρουαρίου 2009

Ως πότε επιτέλους;

2009-09-21T19:10:00.009+03:00

Το Σάββατο το πρωί και ενώ κατευθυνόμουνα προς την προσυγκέντρωση για την ποδηλατοπορεία στην Αθήνα, με χτύπησε ένα αυτοκίνητο. Πόσο ειρωνικό είναι αυτό; Ενώ κατευθυνόμουνα σε μια πορεία διαμαρτυρίας ώστε να διεκδικήσω το αυτονόητο δικαίωμα των ποδηλατών να κινούμαστε με ασφάλεια στους δρόμους, βρέθηκα εγώ η ίδια κάτω από τις ρόδες ενός Touareg.

Το ατύχημα ήταν πραγματικά απίστευτο, γιατί έγινε ενώ εγώ ήμουνα σταματημένη σε ένα φανάρι και το αυτοκίνητο μπροστά μου έκανε απότομα όπισθεν. Όπως πάντα φόραγα κράνος, γάντια και ποδηλατικό κολάν που με προστάτεψαν αρκετά, αλλά βρέθηκα σήμερα να είμαι με κακώσεις στο αριστερό γόνατο, στον δεξί αστράγαλο στον αριστερό ώμο στους δύο τετρακέφαλους και στον αριστερό καρπό. Και ο πονοκέφαλος από το τράνταγμα δεν λέει να περάσει. Και πονάω ολόκληρη σαν να με έχει πατήσει τρένο… α! τώρα καταλαβαίνω απόλυτα το νόημα αυτής της έκφρασης!

Η φωτογραφία είναι από άλλο ατύχημα στην Γερμανία. Σε αυτήν την περίπτωση ήταν σύγκρουση μεταξύ δύο ποδηλατών και μέσα σε 10 λεπτά είχαν έρθει ειδικευμένοι διασώστες που μας προσέφεραν τις πρώτες βοήθειες. Έχουμε λίγο μέλλον στην Ελλάδα μέχρι να φτάσουμε σε αυτό το επίπεδο...

Επίσης, έχω αγώνα το Σάββατο και οι γιατροί στο ΚΑΤ μόνο που δεν γέλασαν όταν τους το είπα. Εδώ μου είπαν επί μια εβδομάδα να κυκλοφορώ με πατερίτσες… οπότε όπως καταλαβαίνετε δεν είμαι και πολύ χαρούμενη γι αυτό… Πάνω από όλα όμως είμαι θυμωμένη. Απίστευτα θυμωμένη. Όχι με την κυρία που έκανε όπισθεν και με χτύπησε – πραγματικά. Δεν έπρεπε να κάνει μέσα στην μέση του δρόμου και τόσο απότομα όπισθεν – εντάξει. Αλλά δεν είναι η μόνη. Και σίγουρα δεν μπορώ να βγάλω και τον εαυτό μου εκτός και να πω «εγώ δεν το έχω κάνει ποτέ αυτό!» Φυσικά και το έχω κάνει. Και μάλλον και όλοι εσείς. Γιατί έτσι είναι η χώρα μας και η οδηγική νοοτροπία μας.

Γι αυτό λοιπόν είμαι θυμωμένη. Είμαι θυμωμένη με όλους και με όλα. Είμαι θυμωμένη με τους γιατρούς στο ΚΑΤ, που έδιναν συγχαρητήρια στην κυρία που δεν με παράτησε στη μέση του δρόμου και με πήγε στο νοσοκομείο. Είμαι θυμωμένη με τον κόσμο που σταμάτησε να με βοηθήσει και σχολίαζε – μα είναι επικίνδυνο το ποδήλατο. Είμαι θυμωμένη με τους δήμους που αρνούνται να φτιάξουν τους ποδηλατοδρόμους για μικροπολιτικούς λόγους. Είμαι θυμωμένη που το Καλοκαίρι, πήγα από το Μιλάνο μέχρι το Ντίσελντορφ με ποδήλατο και ούτε μια στιγμή δεν κινδύνεψα από τα αυτοκίνητα και εδώ δεν μπορώ να πάω ούτε μέχρι το περίπτερο για εφημερίδες. Είμαι θυμωμένη που μου αρέσει τόσο το ποδήλατο και το κουρσάκι μου δεν μπορώ να το βγάλω από το σπίτι γιατί φοβάμαι. Είμαι θυμωμένη γιατί από το σπίτι μου μέχρι το γραφείο, με το ποδήλατο φτάνω σε ένα τέταρτο ενώ με το αυτοκίνητο σε σαράντα λεπτά.

Και πάνω από όλα είμαι θυμωμένη γιατί σε πείσμα των καιρών συνεχίζουμε να αποδεικνύουμε πόσο πίσω είμαστε σαν Έλληνες και εγώ εκεί – με τον σταυρό στο χέρι προσπαθώ να πείσω τον κόσμο ότι δεν είμαι ελέφαντας. Ως πότε επιτέλους; Δεν θέλω μια ελληνική επανάσταση όπως το 1821 ρε παιδί μου, δεν θέλω να βγω έξω και να φωνάζω ως πότε παλικάρια, αλλά μπορεί λίγο να αλλάξει η ζωή μας και να αποδεχτούμε ότι υπάρχει και κάτι άλλο εκεί έξω και μπορεί να είναι καλύτερο; Και μπορούμε να μην θεωρούμε ότι οτιδήποτε μα οτιδήποτε διαφορετικό είναι επικίνδυνο και κατακριτέο; Και μπορώ επιτέλους να σταματήσω να ακούω ότι «τα ΄θελα και τα πάθα;» Γιατί σίγουρα δεν «τα ήθελα». Το μόνο που πέτυχε αυτό το ατύχημα ήταν να με κάνει να φοβηθώ ακόμα παραπάνω και την επόμενη φορά ίσως να προτιμήσω το αυτοκίνητο μου, με αποτέλεσμα να αυξήσω την κίνηση και το καυσαέριο και να ισοπεδώσω ακόμα περισσότερο την ήδη αρκετά ισοπεδωμένη ζωή μας.

Άθλος Τζουμέρκων

2009-06-03T16:12:00.004+03:00

Αυτό το Σαββατοκύριακο ήμασταν στον άθλο Τζουμέρκων. Δύο λόγια έχω να πω: Πολλές ανηφοροκατηφόρες και τις δύο μέρες, πολλές μικρές καταιγίδες το Σάββατο στο rafting και στο ποδήλατο, απίστευτος ήλιος την Κυριακή στο τρέξιμο, δύο κατακαμένες (αστακιασμένες τις λες) γάμπες από τον ήλιο, συγκλονιστική φύση, καταπληκτική διοργάνωση από την Μαρίνα και τον Γιάννη, δύο καινούριοι φίλοι (η Νίκη και ο Λεωνίδας) δύο παλιοί φίλοι (η Raquel και ο Αλέξανδρος) ο ένας και μοναδικός, υπομονετικός και σταθερά προσωπικός φωτογράφος Αλέξανδρος και μία 16 θέση στη γενική!

Τα υπόλοιπα τα αφήνω στις φωτογραφίες του Αλέξανδρου και σε επόμενο post γιατί ετοιμάζομαι και για τη διαδρομή Μιλάνο –Dusseldorf με ποδήλατο και δεν έχω χρόνο ούτε να αναπνεύσω! Για να δείτε πληροφορίες για αυτό το τελευταίο μπείτε στο http://cycleforcharity.blogspot.com

Σφενδάμη 2009 – άλλος ένα υπέροχος αγώνας.

2009-04-13T12:59:00.013+03:00

Δευτέρα πρωί κι εγώ δεν μπορώ να πάρω τα πόδια μου. Κι αυτό γιατί το Σάββατο είχα τον αγώνα ορεινού τρεξίματος 24 χλμ στη Σφενδάμη και σαν να μη μου έφτανε αυτό, την Κυριακή συνέχισα με αγώνα Mountain Bike 38 χλμ. Πέρσι είχα πάει μόνο στο τρέξιμο, αλλά μετά έβλεπα όλα τα ποδηλατάκια και ζήλευα, οπότε είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου ότι φέτος θα τα κατάφερνα κι εγώ. Και τα κατάφερα! Πανηγυρικά, καταλασπωμένη από τα περάσματα στα ποτάμια, καμένη από τον ήλιο στα χέρια γιατί είμαι χαζή και δεν το σκέφτηκα ότι ο ήλιος έχει αρχίσει να καίει πια και με γρατζουνισμένα χέρια και πόδια από τα κλαδιά, αλλά ευτυχισμένη που πέρασα ένα τέτοιο Σαββατοκύριακο στην απίστευτη φύση στη Σφενδάμη.

Για άλλη μια χρονιά, η οργάνωση ήταν καταπληκτική, πραγματικά αξίζουν συγχαρητήρια όλοι αυτοί που έτρεχαν για να μας δώσουν αυτόν τον αγώνα. Η υδροδοσία ήταν ακόμα καλύτερη από πέρσι και ήταν παντού, τα σημάδια ήταν ακόμα καλύτερα από πέρυσι και υπήρχαν σε όλα τα πιθανά σημεία που θα μπορούσε να μπερδευτεί κανείς κάτι τεράστια μαύρα Χ που προειδοποιούσαν τους αθλητές για το λάθος τους και δεν έλειπαν και φέτος οι πόντιοι λυράρηδες που μας εμψύχωναν με τη μουσική τους.

Κάποια προβλήματα με τις συμμετοχές στην ποδηλασία, προέκυψαν από την εξαιρετικά μεγάλη απρόσμενη προσέλευση αθλητών την ίδια μέρα και κατά την άποψη μου απλώς αποδεικνύουν το

ενδιαφέρον του κόσμου για τα αθλήματα.

Επίσης θέλω να ευχαριστήσω ιδιαιτέρως την κοπέλα στην γραμματεία που δεν έμαθα το όνομα της, η οποία μου βρήκε τους αριθμούς μου πέντε λεπτά πριν την εκκίνηση και με βρήκε μέσα στον κακό χαμό για να μου τους δώσει. Γιατί εγώ βλέπετε, κλασσική Χριστίνα, δεν είχα υπολογίσει την έξοδο του Πάσχα το Σάββατο και δεν είχα σκεφτεί για άλλη μια φορά την κίνηση που θα συναντούσαμε. Οπότε, φτάσαμε στο Σφενδάμι με την ψυχή στο στόμα και εννοείται ότι φόραγα τα αθλητικά μου στην Εθνική οδό, μέσα στο αυτοκίνητο ενώ ο καλός μου οδηγούσε σαν τον Schumacher για να προλάβουμε!

Και τέλος ο μεγάλος πρωταγωνιστής ήταν η φύση! Αυτό το μωβ των κουτσουπιών μέσα στο πράσινο στάχυ και με το λίγο άσπρο των αμυγδαλιών σε άφηνε άφωνο. Άντε και του χρόνου!

Εσείς τι κάνατε τη μέρα της γης;;;

2009-03-30T11:49:00.007+03:00

Λοιπόν δεν ξέρω για εσάς, αλλά εγώ το διασκέδασα εξαιρετικά την ώρα της Γης. Η αλήθεια είναι ότι θα ήθελα να είμαι στην Πνύκα και να ακούσω τη συναυλία του Φραγκούλη αλλά δυστυχώς λόγω επαγγελματικών και αθλητικών υποχρεώσεων μόλις ήρθε η ώρα της Γης ήμουνα κομμάτια. Το ίδιο και το αυτό συνέβαινε και στο έτερο ήμισυ, οπότε βγάλαμε τα κρασιά μας στο μπαλκόνι, στήσαμε και την τεράστια ψησταριά μας και ετοιμάσαμε υπό το φως των κεριών τα κοψίδια μας….

Τέλεια! Απλώς τέλεια! Μας άρεσε τόσο πολύ που λέμε και το επόμενο Σάββατο να τιμήσουμε την καταπονημένη γη μας για τουλάχιστον άλλο ένα τρίωρο… πάντως γενικά χάρηκα που είδα τόσο κόσμο να ανταποκρίνεται. Είναι καλό να θυμόμαστε όσο πιο συχνά γίνεται ότι πρέπει να φερόμαστε με σύνεση όσον αφορά στους πόρους που χρησιμοποιούμε για να ζήσουμε.

Πρώτη στον κόσμο η Ελλάδα !

2009-03-19T10:43:00.004+02:00

Ώρα της Γης

Με την εντυπωσιακή συμμετοχή σας στην Ώρα της Γης, η Ελλάδα κατακτά μια παγκόσμια πρωτιά στον αγώνα ενάντια στην κλιματική αλλαγή. Το δικό σας δυναμικό «παρών» καθώς και περισσότερων από 270 Δήμων και κοινοτήτων μας δίνει την πρώτη θέση παγκοσμίως μεταξύ των χωρών με την εντονότερη συμμετοχή στη μεγαλύτερη συμβολική δράση κατά της υπερθέρμανσης του πλανήτη που διοργανώθηκε ποτέ.

Με αυτόν τον τρόπο, η Ελλάδα καταφέρνει να ξεπεράσει ακόμη και τους Αυστραλούς, τους εμπνευστές της πρωτοβουλίας της Ώρας της Γης, οι οποίοι «βρέθηκαν» στην τρίτη θέση πίσω από τον δεύτερο Καναδά.

Η πραγματική δύναμη του μηνύματος της Ώρας της Γης παραμένει η ενεργή συμμετοχή όλων εμάς ξεχωριστά. Όλοι εμείς πρέπει να «αξιοποιήσουμε» τη μεγάλη αυτήν ευκαιρία δηλώνοντας ότι απαιτούνται εδώ και τώρα γενναία μέτρα για την αποτροπή της κλιματικής αλλαγής και υιοθετώντας πρακτικές εξοικονόμησης ενέργειας στην καθημερινότητά μας. Περισσότεροι από 18000 Έλληνες έχουμε ήδη δηλώσει ηλεκτρονικά την προσωπική συμμετοχή μας (http://www.earthhour.org/signup/gr:el), αποδεικνύοντας ότι όλοι μαζί μπορούμε να ασκήσουμε πίεση στην πολιτική ηγεσία για να εντείνει τις προσπάθειές της ενάντια στην κλιματική αλλαγή.

Η ελληνική συμβολή στην παγκόσμια εκστρατεία της Ώρας της Γης δεν εξαντλείται στη μαζική μας συμμετοχή. Ελληνικά μνημεία και τοπόσημα παγκόσμιας ακτινοβολίας θα προσθέσουν αίγλη στην διεθνή αυτή πρωτοβουλία. Με τη σύμφωνη γνώμη του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου, πολιτιστικά μνημεία παγκόσμιας εμβέλειας, όπως ο Παρθενώνας, ο Ιερός Ναός του Ποσειδώνα στο Σούνιο, ο Ναός του Ηφαίστου στην Αρχαία Αγορά και το Μνημείο του Φιλοπάππου θα προσδώσουν λάμψη στην Ώρα της Γης με τη συσκότιση τους… Επιπλέον, οι δήμοι της Αρχαίας Ολυμπίας και των Δελφών, με τη συμμετοχή τους, κάνουν ακόμη πιο ισχυρό το μήνυμα προς τους παγκόσμιους ηγέτες για την ανάγκη άμεσης λήψης μέτρων κατά της κλιματικής αλλαγής. Κύρος όμως θα προσθέσουν στην ελληνική Ώρα της Γης και τοπόσημα διεθνούς αναγνωρισιμότητας της σύγχρονης Ελλάδας, με αποκορύφωμα τη μεγαλύτερη σε μήκος καλωδιωτή γέφυρα πολλαπλών ανοιγμάτων στον κόσμο, τη γέφυρα Ρίου – Αντιρρίου.

Όλα αυτά στο μεγάλο ραντεβού της 28ης Μαρτίου, 20:30 - 21:30 το βράδυ, στην Ώρα της Γης 2009.

Σας ευχαριστούμε και σας συγχαίρουμε!

Γιώργος Βελλίδης

Επικεφαλής Τμήματος Επικοινωνίας WWF Ελλάς

Η Ώρα της Γης

2009-03-12T14:21:00.006+02:00

Τι είναι η Ώρα της Γης

Η Ώρα της Γης (EARTH HOUR) ξεκίνησε ως μία εκστρατεία ευαισθητοποίησης που καλούσε τους πολίτες του Σίδνεϊ για να σβήσουν τα φώτα τους ένα βράδυ, για μια ώρα. Η ενέργεια αυτή σύντομα μετατράπηκε σε μία από τις μεγαλύτερες πρωτοβουλίες ενάντια στην κλιματική αλλαγή παγκοσμίως. Φέτος, στις 20.30 το Σάββατο 28 Μαρτίου, καλούμε τους πολίτες σε ολόκληρο τον κόσμο να σβήσουν τα φώτα τους για μία ώρα – την Ώρα της Γης. Στόχος μας είναι να συμμετάσχουν 1 δισεκατομμύριο άνθρωποι, σε περισσότερες από 1000 πόλεις, και όλοι μαζί να αποδείξουμε πως είναι δυνατόν να δράσουμε ενάντια στην υπερθέρμανση του πλανήτη.

Η Ώρα της Γης ξεκίνησε το 2007 στο Σίδνεϊ της Αυστραλίας με τη συμμετοχή 2.2 εκατομμυρίων νοικοκυριών και επιχειρήσεων που έσβησαν τα φώτα τους για μία ώρα. Μόλις έναν χρόνο αργότερα η εκστρατεία μετατράπηκε σε ένα παγκόσμιο κίνημα για το κλίμα με τη συμμετοχή 100 εκατομμυρίων ανθρώπων σε 35 χώρες. Παγκοσμίως γνωστά κτίρια και τοποθεσίες όπως η γέφυρα Golden Gate και το Κολοσσαίο, σκοτείνιασαν για μία ώρα και μετατράπηκαν σε σύμβολα ελπίδας για ένα πρόβλημα που γίνεται κάθε ώρα και πιο έντονο.

Η Ώρα της Γης 2009 απευθύνεται σε κάθε πολίτη, κάθε επιχείρηση και κάθε ανθρώπινη κοινότητα στον πλανήτη. Μας καλεί να δράσουμε, να αναλάβουμε τις ευθύνες μας και να συμμετέχουμε ενεργά σε πρωτοβουλίες για ένα βιώσιμο μέλλον. Πασίγνωστες τοποθεσίες, μνημεία και κτίρια σε όλο τον πλανήτη θα σκοτεινιάσουν και φέτος. Άνθρωποι σε όλο τον κόσμο θα σβήσουν τα φώτα τους και θα ενώσουν για μία ώρα τις ζωές για το μέλλον του πολύτιμου πλανήτη μας.

Περισσότερες από 64 χώρες συμμετέχουν στην Ώρα της Γης 2009. Αυτός ο αριθμός μεγαλώνει καθημερινά, καθώς οι άνθρωποι καταλαβαίνουν πως μία τόσο απλή ενέργεια, όπως το να σβήσουν τα φώτα τους, μπορεί να έχει τόσο μεγάλη συμβολή στην έλευση της αλλαγής.

Η Ώρα της Γης είναι ένα μήνυμα ελπίδας και δράσης.

Εγγραφείτε κι εσείς για να μετρηθούμε! Θα λαμβάνετε συχνή ενημέρωση και χρήσιμες πληροφορίες μέχρι τη μεγάλη βραδιά.

Χρέωση προμήθειας από τράπεζα επειδή ήταν κέρματα!

2009-02-27T14:38:00.005+02:00

Σας παραθέτω αυτούσιο, γράμμα το οποίο έστειλε ο κος Κώστας Χριστόπουλος στην τράπεζα Κύπρου, μετά από την εκβιαστική απαίτηση τους να του χρεώσουν 15 ευρώ προμήθεια γιατί έκανε την κατάθεση του σε κέρματα των 1 και 2 ευρώ. Επίσης απαίτησαν να τους αφήσει εκεί για μία ημέρα για να καταμετρήσουν τα 570 ευρώ γιατί δεν μπορούσαν να το κάνουν άμεσα! Σημειώστε ότι μιλάμε για περίπου 300 κέρματα που παίρνουν περίπου 6-7 λεπτά για να καταμετρηθούν.

Τέλος σημειώστε ότι ο κύριος Χριστόπουλος δεν το έκανε αυτό για να διασκεδάσει, αλλά γιατί η φύση της δουλειάς του είναι τέτοια που πληρώνεται σε κέρματα και ότι όταν πήγε να κάνει την πληρωμή του δανείου του η τράπεζα δεν είχε κόσμο που πιθανώς να τον καθυστερούσε η εν λόγω καταμέτρηση.

Διαβάστε όλο το γράμμα για να τραβήξετε τα μαλλιά σας και μην το αγνοήσετε. Οι τράπεζες από καιρό μας εκμεταλλεύονται αλλά δεν πρέπει να συνεχίσουμε να το ανεχόμαστε αυτό. Όπως σε όλα τα πράγματα, πρέπει κάποιος να κάνει την αρχή και πρέπει επιτέλους οι υπόλοιποι να ακολουθήσουμε. Στείλτε το όπου μπορείτε για να μάθουν όλοι πόσο απαράδεκτα κλέφτες συνεχίζουν να είναι μερικοί, αγνοώντας τους δύσκολους καιρούς που περνάει η οικονομία μας και που αν μη τι άλλο έπρεπε να έχουν μαζευτεί!

Προς Τράπεζα Κύπρου
Τμήμα Παραπόνων

Σήμερα 25/2/2009 και ώρα περίπου 10:45, προσερχόμενος στο κατάστημα σας στα Βριλήσσια (043), προκειμένου να καταθέσω το ποσό των 570,00 (πεντακόσια εβδομήντα) ευρώ, πληροφορήθηκα αρχικά από την ταμία και εν συνεχεία από την διευθύντρια κα Ξύλου Κάτια πως δεν δέχονται την...

κατάθεση μου επειδή τα χρήματα ήταν σε κέρματα των 1 και 2 ευρώ! Σημειωτέον πως εκείνη τη στιγμή αλλά και όλη την υπόλοιπη 1 ½ ώρα που παρέμεινα στο κατάστημα, υπήρχαν κατά μέσο όρο 1-2 πελάτες συμπεριλαμβανομένου εμού!

Εν συνεχεία με πληροφόρησαν πως αν ήθελα θα έπρεπε να αφήσω τα χρήματα προς καταμέτρηση και να κατατεθούν την επομένη κατόπιν καταβολής εκ μέρους μου προμήθειας 15 ευρώ (!), μου επεδείχθει δε και σχετικός τιμοκατάλογος (κωδ.749810)!

Εξήγησα στην κα Ξύλου πως σήμερα ήταν η τελευταία μέρα που είχα λάβει διορία από το τμήμα καθυστερήσεων προκειμένου να εξοφλήσω το δάνειο μου και εξέφρασα την έπληξη και δυσφορία μου για τη σχετική αυθαίρετη και «αστρονομική» προμήθεια καθώς δε ζήτησα καμία υπηρεσία (έμβασμα κλπ.) παρά μόνο να καταθέσω οφειλή μου προς την τράπεζα!

Τελικώς κατόπιν κλήσης από το τμήμα καθυστερήσεων (κος Βασιλάκης) δέχθηκαν να γίνει η κατάθεση στο τέλος της σημερινής ημέρας αφού τα αφήσω και καταμετρηθούν (εν απουσία μου!) αλλά οπωσδήποτε κατόπιν είσπραξης προκαταβολικά της προμήθειας των 15 ευρώ! ( Το οξύμωρο είναι πως και αυτά τα κατέβαλα σε κέρματα των 1 και 2 ευρώ αλλά ευτυχώς (sic) ενώ ήταν ξεχωριστή συναλλάγη, δε μου χρέωσαν προμήθεια (στη προμήθεια!) γιατι έτσι θα έπρεπε να καταθέτω επ’ άπειρω...)

Δια ταύτα, θεωρώ τη συμπεριφορά των συνεργατών σας και ειδικά της διευθύντριας του καταστήματος κας Ξύλου Κάτιας, αγενή, απαράδεκτη και αντιεπαγγελματική, καθώς ήταν προφανής, αφενός η προσπάθεια της να με ταλαιπωρήσει (βλ. φράση της «...θα του δείξω εγώ...» στο τηλέφωνο με το τμήμα καθυστερήσεων και αφετέρου η ευχέρεια στη χρέωση ή μη προμηθείας, ειδικά αυτής των 15 ευρώ (που παρεπιπτόντως είναι και παράνομη, βλ. αποφάσεις Αρ.Πάγου κ.α.) κάτι που παραδέχθηκαν (την ευχέρεια χρέωσης) άλλωστε και υπάλληλοι του καταστήματος, ακόμα και ο κος Βασιλάκης από το τμήμα των καθυστερήσεων, και δεν θα εφαρμοζόταν αν το ζήταγα ευγενικά όπως μου είπαν!!!

Επίσης καθ΄όλη τη διάρκεια της συζήτησης μας η κα Ξύλου ούτε με πλησίασε, ούτε με κάλεσε στο γραφείο της, παρά μου απήυθυνε το λόγο από μακριά. Οταν δε εγώ προσπαθούσα να της εξηγήσω, κάλεσε τον υπάλληλο της εταιρίας security, λέγοντας πως δημιουργούσα πρόβλημα! Ο δε υπάλληλος με μεγάλη προθυμία, απευθυνόμενος προς εμένα πλέον στον ενικό, υψώνοντας τη φωνή του και με το πρόσωπο του σε απόσταση λιγότερη των 10 εκ., προσπαθούσε να υπερθεματίσει οξύνωντας τα πνεύματα, μέχρι που παρενέβη άλλος υπάλληλος του καταστήματος επικρίνοντας τη συμπεριφορά του και αναλαμβάνοντας ο ίδιος να με εξυπηρετήσει. Σχετικά δε με τη δική μου συμπεριφορά, επικαλούμαι τις μαρτυρίες όλων των υπολοίπων παρευρισκομένων καθώς και του βιντεοσκοπημένου υλικού από τις κάμερες ασφαλείας.

Για μένα τα 570 ευρώ όπως και τα 15 ευρώ είναι πολύ πολύ σημαντικό ποσό, που δυσκολεύτηκα να συγκεντρώσω (εξ’ ου και η καθυστέρηση στο δάνειο μου) και θεωρώ απαράδεκτο να μην με αφήνετε να σας το πληρώσω. Δεν θέλω χάρη ή εξυπηρέτηση από κανέναν, άλλωστε και χθες όταν έφτασα στο κατάστημα στις 14:31 ακριβώς και εξήγησα τα περί τελευταίας ημέρας, μου αρνήθηκαν παρ’αυτα την είσοδο, αλλά όταν τηλεφωνικά από το κινητό μου έξω από το κατάστημα(με τον κο Πιτσιλάκη αν θυμάμαι καλά) πήρα 1 ημέρα παράταση (δηλ. για σήμερα) το αποδέχθηκα και επανήλθα σήμερα.

Οταν επέλεγα την τράπεζα σας για συνεργασία και μάλιστα και για άλλες συναλλαγές πέραν του συγκεκριμένου δανείου, δεν φανταζόμουν ότι θα είχα ποτέ αυτή την αντιμετώπιση. Θέλω να πιστεύω ότι θα είναι μια κακή παρένθεση και θα μπορέσετε να είστε συνεπείς σε όσα υπόσχεστε.

Αναμένω άμεση γραπτή απάντηση σας, την πίστωση των παρανόμως χρεωθέντων 15 ευρώ στο λογαριασμό μου 7035390 και επιφυλάσσομαι για τις νόμιμες ενέργειες μου.

Με εκτίμηση,

Κωνσταντίνος Χριστόπουλος

ΥΓ. Ο χρόνος καταμέτρησης 570 ευρώ σε 1ευρα και 2ευρα, δηλ. περίπου 300 κέρματα δεν ξεπερνά τα 6-7 λεπτά για 1 άτομο. Είναι η δουλειά μου τέτοια και κάθε μέρα μετράω κέρματα!"

Οι δρομείς, τα παιχνίδια μας και οι γιορτές!

2009-02-24T12:43:00.004+02:00

Πριν από λίγο καιρό, γύρισα σπίτι από την Bike and Run Expo με μια μεγάλη σακούλα και ένα ακόμα μεγαλύτερο χαμόγελο. Με το που μπήκα και με είδε ο σύντροφος μου, χαμογέλασε ακόμα πιο πλατιά από εμένα και με ρώτησε: «Τι απολύτως αναγκαίο παιχνίδι αγόρασες αυτή τη φορά;»

Και είναι αυτό το σχόλιο φίλοι δρομείς το οποίο καταγγέλλω και στο οποίο θέλω να επικεντρώσετε την προσοχή σας: Στην προκειμένη περίπτωση είχα αγοράσει ένα φανταστικό ζευγάρι πανάλαφρων μπατόν για το τρέξιμο στο βουνό. Το συγκεκριμένο ζευγάρι το φλερτάριζα εντονότατα εδώ και ένα χρόνο, καθώς είχα δει σε αρκετούς αγώνες βουνού πόσο χρήσιμα ήταν, ιδίως στην κατάβαση. Οπότε πείτε μου – ήταν ή δεν ήταν απολύτως αναγκαίο; Άλλωστε πλησιάζει και ο καιρός που θα διεξαχθεί το Μονοπάτι Παρνασσού 2009 (τι είναι η 29η Μαρτίου – ένα βήμα είναι!) οπότε προετοιμάστηκα αγοράζοντας τα από τώρα για να μην τρέχω τελευταία στιγμή! Τέλος και αυτός μόλις αγόρασε ένα Apple Mac laptop που κόστισε 50 φορές πάνω από τα δικά μου μπατόν, επιχείρημα που φυσικά το χρησιμοποίησα αμέσως μετά το σχόλιο του. Επιχείρημα που έφερε την απάντηση: «Το Mac εγώ το χρειάζομαι στη δουλειά μου οπότε δεν είναι ακριβώς το ίδιο…». Και κάπου εκεί σταμάτησε η συζήτηση μας γιατί πρώτον είμαι εξαιρετικά αντικειμενική και εννοείται ότι ήξερα ότι εγώ είχα δίκιο και δεύτερον είχα ξεμείνει από επιχειρήματα.

Για να μη βρεθείτε λοιπόν και εσείς ποτέ στη δική μου θέση, αλλά και για να έχω έτοιμα τα δικά μου επιχειρήματα την επόμενη φορά που θα χρειαστεί, κάθισα και σκέφτηκα τα πιο συνηθισμένα «παιχνίδια» που έχουμε εμείς οι δρομείς και όλους τους λόγους για τους οποίους είναι όντως «απολύτως απαραίτητα» και σας τα αναφέρω αμέσως. Φυσικά θέλω να τονίσω ότι το τρέξιμο είναι το πιο όμορφο άθλημα στον κόσμο ακριβώς γιατί ο καθένας μπορεί να τρέξει ακόμα και ξυπόλητος, αλλά τα παρακάτω παιχνίδια σίγουρα κάνουν τη ζωή μας ευκολότερη. Όσο για τα αθλητικά παπούτσια, δεν θα τα αναλύσω γιατί ακόμα και οι πιο παραδόπιστοι είναι πεπεισμένοι για τη δική τους αξία. Πάμε λοιπόν:

1. Μπλούζες, κολάν και σορτσάκια από ύφασμα που διαπνέει και δεν αφήνει τον ιδρώτα να σας παγώνει.

Αν και η χρησιμότητα των παραπάνω είναι επίσης σχεδόν αυτονόητη, ίσως αντιμετωπίσετε πρόβλημα να δικαιολογήσετε στους εκάστοτε κριτικούς την ποσότητα και την ποικιλία στην οποία τα χρειάζεστε. Στην συγκεκριμένη περίπτωση χρησιμοποιήστε τα επιχειρήματα ότι το κάθε ρούχο είναι για διαφορετικές καιρικές συνθήκες, για πρωινή ή βραδινή προπόνηση οπότε και έχουν ανακλαστικά και για αγώνα ή προπόνηση. Αν είστε άντρας ή εν πάση περιπτώσει άλλος από αυτόν που είναι υπεύθυνος για τη λάντζα στο σπίτι, δικαιολογήσετε την ποσότητα των ρούχων σαν ενδιαφέρον για τον άτυχο σύντροφο που είναι υπεύθυνος για τη λάντζα. Στο κάτω κάτω όσο πιο πολλά μπλουζάκια έχετε, τόσο περισσότερο καιρό αντέχετε χωρίς να γκρινιάζετε για πλυμένα ρούχα.

2. Ειδικές τρεχαλοκάλτσες

Οι κάλτσες που έχω για τρέξιμο έχουν περισσότερα είδη πλέξης από όσα νόμιζα ότι υπάρχουν στον κόσμο όλο. Και βέβαια είναι πιο φαρδιές στο χώρο των δαχτύλων για να μην τα στριμώχνουν όταν πρήζονται από το τρέξιμο, με περισσότερη στήριξη στον αστράγαλο, πιο χοντρές εκεί που ακουμπούν τα κορδόνια και ούτε που θυμάμαι όλα τα άλλα μοναδικά στοιχεία τους. Το επιχείρημα εδώ είναι ένα και απλό. Χωρίς αυτές τις κάλτσες πιθανώς να τραυματίσετε τα πόδια σας, οπότε μετά δεν θα μπορείτε ούτε να βγείτε, ούτε να βοηθήσετε στο σπίτι, ούτε τίποτα.

3. Πληθώρα παγοκυστών, κρεμών για τα πόδια, επιδέσμων, θηκών από σιλικόνη για τα δάχτυλα και τους κάλους, κλπ κλπ

Και οι πιο θαυματουργές κάλτσες του κόσμου δεν αρκούν για να αποφύγετε πάντα κοψίματα, κάλλους, χτυπημένα νύχια και λοιπούς μικροτραυματισμούς. Οπότε το αμέσως επόμενο βήμα από τα σωστά παπούτσια και κάλτσες είναι να έχετε σπίτι ένα μικρό φαρμακείο έτοιμο να αντιμετωπίσει όλα τα παραπάνω. Η αιτιολογία για να τα αγοράζετε προκαταβολικά εύκολη: Οι πιο πολλοί αγώνες γίνονται Κυριακή οπότε που να τρέχετε Κυριακάτικα να βρείτε εφημερεύον φαρμακείο. Γι αυτό έχετε κάβα από τώρα…

4. Ειδικά, ελαφριά κυρτά γυαλιά ηλίου με ματ επιρίνιο, με αντιθαμβωτική και αδιάβροχη επίστρωση…

Και ίσως με ακόμα τέσσερα πέντε χαρακτηριστικά που μπορεί να ξεχνάω! Για αυτό το παιχνίδι ένα θα σας πω – χτυπημένη μύτη που μαβιάζει σαν μελιτζάνα μετά από μερικά χιλιόμετρα! Το ξέρω γιατί το έχω κάνει. Έχω φορέσει βαριά στυλάτα γυαλιά ηλίου γιατί έχω ξεχάσει τα ωραία ελαφριά γυαλάκια μου και πέρα από το γεγονός ότι όλη την ώρα γλιστράγανε στη μύτη μου και όπως τα έσπρωχνα πάνω τα κόλλαγα στις βλεφαρίδες μου και τα λέρωνα, από το γκάπα γκούπα του τρεξίματος έφτασα στον τερματισμό να χρειάζομαι παγοκύστες για τη μύτη αντί για τα πόδια.

5. Ρολόι ειδικό για τρέξιμο κατά προτίμηση με καρδιοσυχνόμετρο και ακόμα καλύτερα και με GPs

Ξεκινάω από τα βασικά. Θυμάστε δύο γραμμές πιο πάνω που σας έλεγα για τη σημασία των ελαφριών γυαλιών; Το ρολόι να δείτε πόσο βασικό είναι να είναι ελαφρύ και χωρίς γωνίες και μπρασελέ που μπορούν κατά τη διάρκεια μιας προπόνησης να σας τρελάνουν στον πόνο. Ξεκινάμε λοιπόν από εκεί. Και μετά συνεχίζουμε στα full extras όπως στα αυτοκίνητα ένα πράγμα… Αφού λοιπόν τρέχετε που τρέχετε και κρατάτε τον χρόνο σας, να μην ξέρετε και τι σφυγμούς έχετε ώστε να ρυθμίσετε την προπόνηση σας; Και αφού πλέον έχετε φτάσει σε τέτοια καταπληκτικά επίπεδα απόδοσης που μπορείτε να τρέξετε όλα τα Βαρδούσια πάνω κάτω, να μην έχετε και ένα ενσωματωμένο GPS να χαράξετε μετά τη διαδρομή σας πάνω σε ένα χάρτη και να ανοίξετε νέους δρόμους στο τρέξιμο; Σκεφτείτε το λίγο – ο Κολόμβος και μετά εσείς. Για να μην πω πρώτα εσείς…

6. Και τέλος mp3 player.

Αυτό το επιχείρημα είναι το καλύτερο και είμαι εξαιρετικά υπερήφανη που το σκέφτηκα. Ακούστε λοιπόν: «Μα αγάπη μου εννοείται ότι χρειάζομαι mp3 player ώστε να ακούω μουσική και να μη βαριέμαι όταν τρέχω. Αλλιώς θα πιάσω κουβέντα με άλλους δρομείς και μετά θα μου γκρινιάζεις ότι μιλάω με ξένους και ξέρουν πιο πολλά οι ξένοι για εμένα από ότι εσύ!...» καλό ε; Κανονικό χτύπημα κάτω από τη ζώνη! Επίσης μπορεί να έχει και το επιπλέον θετικό να πείσετε το έτερο ήμισυ σας να αρχίσει να αθλείται μαζί σας.

Και εδώ κάπου λογικά θα μου πείτε: «Καλά όλα αυτά αλλά τις γιορτές που μας είπες στον τίτλο σου γιατί τις αναφέρεις;» Για να σας απαντήσω βέβαια εγώ… τόσα επιχειρήματα σας έδωσα γιατί χρειαζόμαστε όλα αυτά τα παιχνίδια, δεν σας ήρθε καμία ιδέα για δώρα; Και για να γινόμαστε πιο συγκεκριμένοι, αν, λέω αν, τύχει και διαβάσει το συγκεκριμένο κείμενο ο σύντροφος μου και οι σύντροφοι των απανταχού δρομέων, να είστε σίγουροι ότι θα εκτιμήσουμε ιδιαίτερα κάποιο από τα παραπάνω ως δώρο… άλλωστε για να μην ξεχνιόμαστε, μπορεί ο Άγιος Βαλεντίνος να πέρασε, αλλά οι ερωτευμένοι υποτίθεται ότι γιορτάζουν κάθε μέρα... σωστά;;;;

Το μικρό μου σκουπιδοπείραμα στα Βριλήσσια και πώς απέτυχα μέσα σε μία μόλις εβδομάδα.

2008-12-22T15:20:00.011+02:00

Ξεκινάω λέγοντας σας ότι είμαι από τους τυχερούς ανθρώπους που ζουν ακριβώς στο όριο δύο δήμων και απέναντι από ένα δημοτικό γήπεδο. Για να γίνω πιο συγκεκριμένη, ο δρόμος μου ανήκει στο δήμο Βριλησσίων, το απέναντι χωμάτινο πεζοδρόμιο όμως, όπως και το γήπεδο, ανήκει στο δήμο Χαλανδρίου. Το αποτέλεσμα; Ο χώρος ακριβώς έξω από το γήπεδο είναι ένα σιχαμένο σκουπιδαριό που αρνούνται όλοι να το καθαρίσουν.

Καθώς πιστεύω στις πράξεις περισσότερο από τα λόγια, βγήκα την περασμένη Κυριακή πρωί πρωί με πολλές σακούλες και πλαστικά γάντια και άρχισα να μαζεύω τα σκουπίδια. Όσοι δρομείς μάλιστα προσέξετε καλά τις φωτογραφίες θα δείτε ότι χρησιμοποίησα και την σακούλα που μας είχαν δώσει στον περσινό μαραθώνιο, καθώς επί ένα χρόνο τώρα δεν είχα βρει άλλη χρήση και δεν ήθελα απλώς να την πετάξω. Μετά από περίπου δύο ώρες μάζεψα έξι σακούλες με κάθε λογής σκουπίδια, ακόμα και μπάζα και αρκετές μπαταρίες τις οποίες τις πέταξα αργότερα στην ανακύκλωση μπαταριών. Κατά τη διάρκεια αυτών των δύο ωρών πέρασαν πάρα πολλά αυτοκίνητα και πεζοί. Οι πιο πολλοί κοίταζαν με περιέργεια και αρκετοί κοίταζαν υποτιμητικά.

Ένας κύριος μόνο σταμάτησε και με ευχαρίστησε και μία κυρία γειτόνισσα επίσης βγήκε και μου φώναξε ότι με ευχαριστεί. Εννοείται ότι κανείς δεν βγήκε να βοηθήσει και αξίζει εδώ να αναφέρω ότι από τη δική μου πολυκατοικία είμαι η μόνη η οποία νοικιάζει το σπίτι της και η μόνη η οποία λείπει συνέχεια γιατί γυρίζω από τη δουλειά κατά τις 10 κάθε βράδυ. Στις άλλες πολυκατοικίες δεν ξέρω τι γίνεται, αλλά όταν εγώ γυρίζω έχουν πάντα όλες φώτα. Γιατί το λέω αυτό; Γιατί εμένα με ενοχλούν τα σκουπίδια και μόνο που υπάρχουν - φανταστείτε να ήμουν πιο συχνά σπίτι όπως όλοι οι άλλοι και να τα έβλεπα και συνέχεια! Τέλος πάντων, δεν έχει τόση σημασία, σημασία έχει ότι πίστευα πως όλοι αυτοί που με είδαν να καθαρίζω, την επόμενη φορά που θα πέρναγαν από εκεί και θα τα έβλεπαν κατακάθαρα, θα το σκεφτόντουσαν να πετάξουν το πλαστικό τους μπουκάλι και τον σκληρό τους δίσκο (ναι – καλά διαβάσατε είχαν πετάξει και σκληρό δίσκο υπολογιστή) και ακόμα και αυτοί που δεν με είχαν δει θα αισθανόντουσαν άσχημα να λερώσουν το καθαρό πεζοδρόμιο.

Η αισιοδοξία μου κράτησε τέσσερεις μέρες! Τέσσερεις μόλις μέρες! Την Πέμπτη το πρωί σηκώθηκα να πιω τον καφέ μου, κοίταξα έξω από το παράθυρο και είδα χαρτιά, πλαστικά μπουκάλια και ακόμα και μία σακούλα σκουπιδιών γεμάτη σκουπίδια δεμένη και πεταμένη μες τη μέση φαρδιά πλατιά! Για να αποφασίσω βέβαια για άλλη μια φορά ότι τελικά είμαστε βρωμιάρηδες και έχουμε έλλειψη παιδείας. Γιατί ο σκουπιδοτενεκές είναι λίγο πιο κάτω. Γιατί αν δεν σεβόμαστε το πεζοδρόμιο μας, πώς θα σεβαστούμε τον υπόλοιπο χώρο μας, το περιβάλλον μας, τα δάση μας, τις περιουσίες των άλλων; Δε θα τα σεβαστούμε βέβαια! Θα πετάξουμε το τενεκεδάκι μας, το πλαστικό μας, το σπίρτο μας, την μολότοφ μας στο κάτω κάτω. Και μετά μας φταίει το κράτος…. Δε λέω φταίει το κράτος σε πάρα πολλά πράγματα… στη συγκεκριμένη περίπτωση φταίει καθώς αφήνει την μικρότητα μεταξύ δημάρχων να εμποδίζει τον καθαρισμό του δρόμου, αλλά δεν είναι ευθύνη όλων μας να μάθουμε κι εμείς και τα παιδιά μας να μην πετάμε σκουπίδια κάτω; Και γι αυτό το κράτος φταίει ή λέω εγώ τώρα, εμείς που είμαστε βρωμιάρηδες τεμπέληδες και κοιτάμε υποτιμητικά αυτόν που βγήκε στο δρόμο να μαζέψει τα σκουπίδια μας;

Μόλις σταματήσει η βροχή, θα ξαναβγώ να τα μαζέψω τα σκουπίδια γιατί έχω ακόμα την ελπίδα ότι μερικοί από εμάς θα το εκτιμήσουμε. Και αν επηρεάσω θετικά έστω και ένα πιτσιρίκι από αυτά που έρχονται με τα πούλμαν να παίξουν ποδόσφαιρό στο γήπεδο τότε θα αξίζει τον κόπο. Απλώς αναρωτιέμαι καθημερινά αν υπάρχει το περιθώριο να επηρεαστούν θετικά τα πιτσιρίκια, όταν ακούω τους γονείς τους να τους λένε να μην πιάνουν τα σκουπίδια γιατί αυτές είναι δουλειές για τους Αλβανούς και τις Φιλιππινέζες…. Να μας χαρώ τους αριστοκράτες … Τρομάρα μας….

Ο χώρος καθαρισμένος. Μόλις τέσσερεις μέρες μετά επέστρεψε στην κατάσταση της πρώτης φωτογραφίας.

Δούλεμα με το… γάντι και 50 ευρώ φθηνότερα όλες οι συσκευές από το www.vodafone.gr

2008-12-16T18:31:00.010+02:00

Το πιο πρόσφατο viral campaign της Vodafone είναι το http://www.themime.gr/ Μπείτε οπωσδήποτε, δείτε το μίμο να σας δουλεύει κανονικότατα και μη χάσετε το ζόμπι που αξίζει να το δείτε (αλλά και να το ακούσετε).

Ο λόγος για το viral; ΟΛΕΣ οι συσκευές είναι 50 ολόκληρα ευρώ φθηνότερα όταν κάνετε αγορές από το site της Vodafone. Και μπορεί να ευλογώ το σπίτι μου, αλλά επιτέλους μια εταιρεία δίνει την απαραίτητη προσοχή στο Online κανάλι!

26ος Κλασσικός Μαραθώνιος Αθήνας και αγώνες δρόμου 10 και 5 χλιμ.

2008-12-12T14:21:00.005+02:00

Και το ΄λεγα εγώ ότι είμαι γεννημένη για μεγάλα πράγματα… απλά έπρεπε να μεγαλώσω για να αποδειχθεί! Λοιπόν σήμερα ανακοινώθηκε ότι βγήκα πρώτη… :-) Ναι ναι ακριβώς – καλά ακούσατε, πρώτη!

Και εξηγώ αμέσως: Η ομάδα δεν λένε όλοι ότι είναι τόσο ισχυρή όσο το πιο αδύναμο μέλος της; Επίσης δεν λένε όλοι ότι η επιτυχία της ομάδας βασίζεται στην προσπάθεια όλων; Για αυτό λοιπόν σας λέω - βγήκα πρώτη στα 10 χιλιόμετρα γιατί η ομάδα στην οποία συμμετείχα δηλαδή η ομάδα του Runner κατέλαβε στη σχετική γενική κατηγορία την 1η θέση στον αγώνα των 10 χλμ.. Επίσης κατέλαβε την 1η θέση στον αγώνα των 5 χλμ. και την 2η θέση στον Μαραθώνιο.

Συγχαρητήρια λοιπόν σε όλους όσοι συμμετείχαμε στην συγκεκριμένη ομάδα και συγχαρητήρια σε ΟΛΟΥΣ τους δρομείς που συμμετείχαν στον συγκεκριμένο αγώνα. Το περιοδικό πάντως για άλλη μια φορά μας ευχαριστεί για τη συμμετοχή μας με την ομάδα του RUNNER, καθώς η επιτυχία αυτή οφείλεται αποκλειστικά σε κάθε ένα από εμάς (για μένα λένε – μην ξεχνιόμαστε). Χάρη στην μαζική συμμετοχή μας καταφέραμε φέτος να ανεβούμε στο βάθρο!

Πρόσκληση από το περιοδικό Runner

Προσκαλούμε όλα τα μέλη της Runner’s Team στην Εκδήλωση Βραβεύσεων των Ομαδικών Κατηγοριών που διοργανώνει ο ΣΕΓΑΣ την Πέμπτη 18 Δεκεμβρίου 2008 και ώρα 18:00 στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων στο Αμφιθέατρο «Αντώνης Τρίτσης» για να μοιραστούμε μαζί σας τη χαρά μας και για την παραλαβή του αναμνηστικού σας διπλώματος.

Υ.Γ. Δεν ζω σε άλλο κόσμο και βλέπω τι γίνεται αυτές τις ημέρες γύρω μας. Δεν σχολιάζω όμως γιατί ειλικρινά δεν έχω λόγια και επίσης σχολιάζουν πολλοί άλλοι οι οποίοι έχουν καλύτερη γνώση από εμένα.

Όχι στο Όνομά μας

2008-11-20T15:28:00.003+02:00

Με αφορμή το πρωτόγνωρο κύμα απεργιών πείνας από τους κρατούμενους στις Ελληνικές φυλακές αλλά και την εγκληματική αποσιώπησή του από τα κυρίαρχα ΜΜΕ, για τη Δημοκρατία και την προάσπιση των βασικών ανθρώπινων δικαιωμάτων καλούμε όλους όσους διατηρούν μπλογκς, διαδικτυακά φόρα και όχι μόνο να δημοσιεύσουν ταυτόχρονα και συντονισμένα στις 20 Νοεμβρίου 2008, ημέρα Πέμπτη, το παρακάτω (υπό διαμόρφωση) κείμενο. Εφόσον το κάνετε μπορείτε να συνυπογράψετε εδώ.

“Είναι απαράδεκτη η κατάσταση στις ελληνικές φυλακές. Είναι κύριο θέμα η ριζική αλλαγή του σωφρονιστικού συστήματος”. –Κάρολος Παπούλιας, 6/11/08
“Είμαστε άνθρωποι – κρατούμενοι. Άνθρωποι, λέω” - Βαγγέλης Πάλλης, Κρατούμενος, 9/11/08

Από τις τρεις Νοεμβρίου μία εκκωφαντική κραυγή συνταράσσει τα θεμέλια της Δημοκρατίας μας. Από τις τρεις Νοεμβρίου σύσσωμοι οι κρατούμενοι όλης της χώρας κατεβαίνουν σε απεργία πείνας διεκδικώντας το αυτονόητο : τη χαμένη τους αξιοπρέπεια. Απέναντί τους αντιμετωπίζουν την εκκωφαντική σιωπή των κραταιών ΜΜΕ και την παντελή αδιαφορία της πολιτικής ηγεσίας. Σε αυτές τις πρακτικές όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο ΔΕ ΣΥΝΑΙΝΟΥΜΕ.

Η κατάσταση στις Ελληνικές φυλακές είναι απερίγραπτη και μπορεί να γίνει κατανοητή μόνο με τη σκληρή γλώσσα των μαθηματικών. Στα κατ’ επίφαση “σωφρονιστικά” ιδρύματα της χώρας έχουν καταγραφεί συνολικά 417 θάνατοι την τελευταία δεκαετία, ενώ ο ρυθμός τους έχει απογειωθεί σε τέτοιο σημείο, ώστε σήμερα να σβήνουν στα χέρια του κράτους τέσσερις άνθρωποι το μήνα. Η πληρότητα αγγίζει το 168% (10.113 κρατούμενοι για 6.019 θέσεις) με την αναλογία χώρου για κάθε άνθρωπο να φτάνει σε περιπτώσεις το 1τμ. Με ημερήσιο κρατικό έξοδο ανά κρατούμενο τα 3,60 Ευρώ τα συσσίτια που παρέχονται είναι άθλια, οι υποδομές θυμίζουν μεσαίωνα και η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη είναι ελλιπέστατη. Συγχρόνως, το Ελληνικό δικαστικό σύστημα στέλνει στη φυλακή έναν στους χίλιους κατοίκους της χώρας με τους έγκλειστους χωρίς δίκη (υπό προσωρινή κράτηση) να αγγίζουν το 30% του συνολικού αριθμού των κρατουμένων. Αν η ποιότητα μίας Δημοκρατίας κρίνεται από τις φυλακές της, τότε η Δημοκρατία μας ασθμαίνει. Αν η τιμώρηση παραβατικών συμπεριφορών με εγκλεισμό γίνεται από το κράτος στο όνομα της κοινωνίας, τότε για την κατάσταση στις Ελληνικές φυλακές είμαστε όλοι υπόλογοι, με συντριπτικές όμως ευθύνες να αναλογούν στην κρατική μηχανή. Σε αυτή την πραγματικότητα όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο απαντούμε ΟΧΙ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΑΣ.

Τα στοιχεία που αποκαλύπτονται από επίσημους φορείς για τις Ελληνικές φυλακές σκιαγραφούν εικόνα κολαστηρίων. Έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την Πρόληψη των Βασανιστηρίων (2007) διαπιστώνει βασανιστήρια, απάνθρωπη μεταχείριση και απειλές κατά της ζωής κρατουμένων, σειρά παραβιάσεων αναφορικά με τις συνθήκες κράτησης, ελλείμματα στη διερεύνηση και τιμωρία των ενόχων, αποσιώπηση περιστατικών βίας με την συμπαιγνία ιατρών και φυλάκων, απαράδεκτες συνθήκες ιατρικής περίθαλψης και ιατρικού ελέγχου στους κρατούμενους κλπ. Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου έχει εκδώσει σειρά καταδικαστικών για την Ελλάδα αποφάσεων που αφορούν κακομεταχείριση ή/και παραβιάσεις άλλων δικαιωμάτων κρατουμένων από σωφρονιστικές αρχές. Η Εθνική Επιτροπή για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου έχει πάρει απόφαση - καταπέλτη για τα κακώς κείμενα στις φυλακές, προτείνοντας άμεσες δράσεις για την επίλυση τους. Ο Συνήγορος του Πολίτη διαμαρτύρεται για την παντελή έλλειψη συνεργασίας των αρμόδιων κρατικών φορεών μαζί του, λόγω της οποίας έχει ουσιαστικά απαγορευτεί η είσοδός του στις φυλακές της χώρας τα τελευταία δύο χρόνια. Οι δικηγορικοί σύλλογοι όλης της χώρας, μη κυβερνητικές οργανώσεις, όπως η Διεθνής Αμνηστία, και πολλοί πολιτικοί/κοινωνικοί φορείς καταγγέλλουν την απαράδεκτη κατάσταση και ζητούν ευρύτερη συνεργασία για το ξεπέρασμα του προβλήματος. Αν ανθρώπινα είναι τα δικαιώματα που πρέπει να απολαμβάνει κάθε ανθρώπινο ον, κάθε στέρησή τους στις Ελληνικές φυλακές αποτελεί ανοιχτή πληγή για την κοινωνία μας. Σε αυτή την κατάσταση όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο απαντούμε ΝΑ ΣΠΑΣΕΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΟ ΑΒΑΤΟ ΤΩΝ ΦΥΛΑΚΩΝ.

Με την απεργία πείνας οι κρατούμενοι καταφεύγουν στο τελευταίο οχυρό αντίστασης, που τους έχει απομείνει, το σώμα τους. Είχε προηγηθεί έσχατη έκκλησή τους προ μηνός προς τους ιθύνοντες να ενσκήψουν στο πρόβλημα, καθώς δεν πήγαινε άλλο. Για να λύσουν την απεργία πείνας ζητούν την ικανοποίηση αιτημάτων, που αποκαθιστούν την χαμένη τους αξιοπρέπεια και επανακτούν τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματά τους, αιτημάτων συγκεκριμένων, αξιοπρεπών και άμεσα υλοποιήσιμων. Απέναντι στις κινητοποιήσεις των κρατουμένων η πολιτική ηγεσία εξαντλεί τη δράση της σε αδιαφορία, υποσχέσεις και καταστολή των κινημάτων τους. Τυχόν αδιαφορία και αναλγησία της πολιτικής ηγεσίας όμως και σε αυτή τη φάση θα σημαίνει νεκρούς απεργούς πείνας. Στη μετωπική λοιπόν σύγκρουση που επιλέγουν οι κρατούμενοι της χώρας για τη διεκδίκηση των ανθρωπίνως αυτονόητων δε μπορούμε να μένουμε απαθείς σταυρώνοντας τα χέρια και περιμένοντας τις ειδήσεις των θανάτων από τις απεργίες πείνας αλλά θα σταθούμε αλληλέγγυοι. Αν η περιφρούρηση της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων επιβάλλουν την επαγρύπνιση όλων μας, τώρα είναι λοιπόν η στιγμή να πάρουμε θέση όλοι απέναντι στο πρόβλημα χωρίς αδιαφορίες και υπεκφυγές.
Απέναντι στην τεταμένη κατάσταση στις φυλακές όλης της χώρας όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο καθιστούμε την πολιτική ηγεσία απολύτως υπεύθυνη για ό,τι συμβεί και απαιτούμε άμεσα την τόσο θεσμική όσο και στην πράξη ΕΓΓΥΗΣΗ ΤΩΝ ΒΑΣΙΚΩΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΩΝ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ ΟΛΗΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ.

Την 21η Νοεμβρίου το κείμενο αυτό θα σταλεί σε όλα τα μέλη του κοινοβουλίου και σε όσο το δυνατόν περισσότερους φορείς μέσων μαζικής ενημέρωσης με την προτροπή της αναδημοσίευσής του. Το κείμενο προς αποστολή θα φέρει τους υπερσυνδέσμους (URL) από όλες τις ιστοσελίδες, που το υιοθέτησαν.

Τα κινητά τηλέφωνα και πώς βοηθάνε την καφέ αρκούδα στην Ελλάδα

2008-11-17T20:14:00.006+02:00

Σήμερα έλαβα ένα Δελτίο Τύπου στο e-mail μου, που μου τράβηξε την προσοχή. Γι αυτό σας το παραθέτω αυτούσιο και σας λέω από τώρα ότι δεν ξέρω να απαντήσω σε τεχνικές απορίες - απλώς σας το μεταφέρω και για απορίες...υπάρχουν λεπτομέρειες στο κάτω κάτω μέρος! Το μόνο σχόλιο που έχω είναι ότι μία από τις πιο αστείες σχετικές εμπειρίες (και λιγάκι τρομακτική) που είχα ήταν πριν από αρκετά χρόνια, όταν νόμιζα στον τελευταίο αγώνα Pindos Challenge που είχα τρέξει ότι στους θάμνους δίπλα μου υπήρχε ένα αρκουδάκι. Αφού φρόντισα επιμελώς να απομακρυνθώ φοβούμενη μη συναντήσω και τη μαμά αρκούδα συνειδητοποίησα ότι το αρκουδάκι ήταν μάλλον κορμός και αντί να ηρεμήσω, κατά βάθος στενοχωρήθηκα. Χάρη σε τέτοιες πρωτοβουλίες όμως είχα τη χαρά έστω και για λίγο να νομίζω ότι συνάντησα αυτό το υπέροχο πλάσμα που δεν έχει εξαφανιστεί ακόμα από την ελληνική φύση.

Η Vodafone υποστηρίζει ένα πρωτοποριακό επιστημονικό πρόγραμμα για την καφέ αρκούδα στην Ελλάδα

Η Vodafone υποστηρίζει ένα πρωτοποριακό ερευνητικό πρόγραμμα που υλοποιείται για πρώτη φορά στην Ελλάδα από τον ΑΡΚΤΟΥΡΟ, το οποίο αξιοποιεί το δίκτυο κινητής τηλεφωνίας της Vodafone για την παρακολούθηση και την προστασία της καφέ αρκούδας και του οικοσυστήματός της.

Η επιστημονική ομάδα του ΑΡΚΤΟΥΡΟΥ έχει παρατηρήσει ότι οι αρκούδες χρησιμοποιούν τους στύλους της ΔΕΗ για να σημαδέψουν την περιοχή τους. Τα σημάδια αυτά αποτελούν εξαιρετικό γενετικό υλικό για μελέτη, σε συνδυασμό με την παρακολούθηση των ζώων μέσω δορυφόρων (GPS) και του δικτύου κινητής τηλεφωνίας της Vodafone.

Συγκεκριμένα, οι ερευνητές του Αρκτούρου τοποθετούν σε αρκούδες συσκευές εντοπισμού GPS-GSM, που δεν παρενοχλούν την κίνηση και συμπεριφορά των ζώων. Κάθε τέτοια συσκευή συνδέεται σε προκαθορισμένους χρόνους με δορυφόρους και αποθηκεύει σε μικροσκοπικό σκληρό δίσκο τη γεωγραφική θέση του ζώου. Ταυτόχρονα δημιουργεί ένα SMS με περιεχόμενο τις συντεταγμένες αυτές και το στέλνει μέσω του δικτύου κινητής τηλεφωνίας της Vodafone στους υπολογιστές στο επιστημονικό κέντρο του ΑΡΚΤΟΥΡΟΥ.

Με βάση τις πληροφορίες που θα προκύψουν από τις παραπάνω μεθόδους, ο ΑΡΚΤΟΥΡΟΣ θα δράσει έτσι ώστε να προστατέψει τους βιοτόπους της καφέ αρκούδας από πιθανά ζημιογόνες ανθρώπινες παρεμβάσεις, υποβάλλοντας συγκεκριμένες τεχνικές προτάσεις για τη διασφάλιση της επικοινωνίας των ζώων.

Η Vodafone υποστηρίζει το έργο αυτό, στο πλαίσιο του ευρύτερου προγράμματος Εταιρικής Υπευθυνότητας που εφαρμόζει.

Για περισσότερες πληροφορίες για τις δράσεις της Vodafone που αφορούν στον τομέα Εταιρική Υπευθυνότητα μπορείτε να επισκεφτείτε την ιστοσελίδα της Vodafone , να στείλετε e-mail στη διεύθυνση CR.gr@vodafone.com ή τέλος, εάν είστε συνδρομητής Vodafone, να επικοινωνήσετε μέσω γραπτού μηνύματος (SMS) στο 1256, χωρίς χρέωση.

Εάν μπορούσαμε όλοι να ψηφίσουμε...

2008-11-03T18:40:00.003+02:00

Πριν από λίγες ημέρες παρακολουθούσα μία από τις πάμπολλες εκπομπές σχετικά με τις εκλογές στην Αμερική. Σε αυτήν ένας Γερμανός δημοσιογράφος δήλωσε ότι με τα παγκόσμια συμφέροντα που διακυβεύονται σε αυτές τις εκλογές, κανονικά θα έπρεπε να ψηφίζει όλος ο κόσμος.

Το θεώρησα εξαιρετικά ενδιαφέρον και ενώ έχουμε όλοι παρακολουθήσει την αντίδραση του κόσμου σε μερικές χώρες όπου έκανε ομιλίες ο Ομπάμα, ήμουνα περίεργη να δω τι θα σκεφτόταν ο κόσμος και σε άλλες χώρες.

Μία απάντηση έρχεται και από αυτό το site: http://www.iftheworldcouldvote.com/

Εξαιρετικά ενδιαφέρον με τα τεράστια περιθώρια λάθους που έχουν βέβαια τέτοιες έρευνες… Ο,τι περιορισμοί όμως και αν υπάρχουν είναι σαφής η προτίμηση του κόσμου προς … τη Δημοκρατικότερη λύση από τις δύο. Μπείτε να ψηφίστε και εσείς και να δείτε βέβαια τα αποτελέσματα.

Τρέχοντας στην Πάρνηθα έναν χρόνο μετά τις φωτιές.

2008-09-30T12:42:00.007+03:00

Ξεκινάω λέγοντας σας ότι ναι, το ξέρω, χάθηκα, σταματήστε να βαράτε ήταν μία δύσκολη περίοδος. Ξεκίνησε με ένα άσχημο διάστρεμμα, συνεχίστηκε με μία εγχείρηση και έκλεισε με 22 γάμους! 22!!!! Και συνεχίζουν ακάθεκτοι!!!
Σε αυτό το διάστημα ήμουν συνεπής μόνο στα άρθρα μου προς το Runner magazine, τα οποία και θα τα διαβάσετε από εδώ, ετεροχρονισμένα βέβαια, αλλά θα καταλάβετε τον αγώνα χρόνου που έκανα. Για την ώρα θέλω να σας πω για τον 25ο γύρο Πάρνηθας ο οποίος πραγματοποιήθηκε την Κυριακή 28 Σεπτεμβρίου, από τον ΕΟΣ Αχαρνών.

Πέρσι, μετά τις φωτιές, δεν ήμουνα σίγουρη τι έπρεπε να κάνω και αν τελικά έπρεπε να ανέβω να τρέξω ή όχι. Καθώς συνήθως είμαι της λογικής ότι αν δεν ξέρεις μη μιλάς και ακόμα καλύτερα μην πράττεις, δεν είχα ανέβει. Φέτος όμως έναν χρόνο μετά , είπα να ανέβω να δω από κοντά την αγαπημένη διαδρομή. Ανεβαίνοντας με το αυτοκίνητο, έβλεπα ψύχραιμα τις γνωστές στροφές, με τα δέντρα στη θέση τους και ανάσαινα με ανακούφιση. Και μετά, στην προτελευταία στροφή πριν το μοναστήρι της Αγίας Λαύρας, πνίγηκα... O,τι και αν είχα δει από φωτογραφίες, από χάρτες, από τις ειδήσεις, δε με είχε προετοιμάσει γι αυτό το σοκ! Με έπιασαν λυγμοί και δεν μπορούσα να αναπνεύσω. Το δάσος, απλώς δεν ήταν εκεί. Δεν ήταν εκεί – ήταν ένας άλλος χώρος. Ξένος. Σεληνιακό τοπίο που έκλαιγε. Και ξερό. Μαύρα βράχια με μαύρους κορμούς. Ούτε καν λίγο πράσινο κάτω. Έρημος.

Την ίδια αντίδραση με εμένα είμαι σίγουρη ότι είχαν και άλλοι δρομείς γιατί ξαφνικά όλοι οι οδηγοί κόψαμε ταχύτητα απίστευτα. Σχεδόν σταματήσαμε και κοιτάζαμε τα χάλια μας. Την ανείπωτη και εντελώς μη αναστρέψιμη καταστροφή που εμείς οι άνθρωποι προκαλέσαμε.

Μέχρι την εκκίνηση είχα κάπως συνέλθει και τα γνώριμα πρόσωπα στην εκκίνηση με έκαναν να χαμογελάσω. Ευτυχώς, μόνο τα δύο περίπου πρώτα χιλιόμετρα ήταν τραγικά καθώς τρέχαμε μέσα στο ψιλόβροχο στο καμένο τοπίο. Μετά το φλαμπούρι, τα γνώριμα πανέμορφα δέντρα επέστρεψαν και οι ιδανικές συνθήκες με την εξαιρετικά ατμοσφαιρική ομίχλη επιβεβαίωσαν ότι ο γύρος Πάρνηθας είναι ακόμα από τους πιο όμορφους αγώνες στην Αττική.

Η διοργάνωση είχε και φέτος πολλά χαμόγελα από τους εθελοντές με τα νερά, τον Ερυθρό Σταυρό, και τους υπεύθυνους του αγώνα και παρά τα μικρά μπλεξίματα στην απονομή (μην ανησυχείτε δεν παρεξηγούμαστε – να τρέξουμε θέλουμε) όλα πήγαν ρολόι. Μοναδική στιγμή, ο τερματισμός ο οποίος «εποπτευόταν» από ένα πανέμορφο τεράστιο ελάφι. Ο πιο όμορφος θεατής που έχω δει στη ζωή μου. Σχεδόν ξέχασα να τερματίσω! Και του χρόνου και μακάρι μακάρι ΜΑΚΑΡΙ με πιο πολλά δέντρα!

Εσείς, ο αγώνας σας και ο Πινόκιο.

2008-06-12T17:31:00.003+03:00

Η πρώτη φορά που έτρεξα σε λαϊκό αγώνα δρόμου ήταν πριν από περίπου τρία χρόνια στην Αλόννησο. Τότε, είχε καταφέρει να με πείσει η φίλη μου η Άντζι, πρώτον ότι μπορώ να τρέξω δέκα ολόκληρα χιλιόμετρα και δεύτερον ότι μπορώ να τρέξω δέκα ολόκληρα χιλιόμετρα με ανηφοροκατηφόρες, χώμα και πέτρες, δηλαδή σε ανώμαλο δρόμο. Εκείνη την Άνοιξη είχα τερματίσει πανηγυρικά τελευταία και από τότε συνεχίζω την παράδοση. Δηλαδή, τρέχω σε αγώνες δρόμου και είμαι πάντα στις τελευταίες θέσεις.

Σημασία δεν έχει η θέση, αλλά η προσπάθεια θα πείτε. Και μόνο που τερματίζεις και δεν τα παρατάς είναι σημαντικό, κλπ κλπ. Όλα αυτά είναι σωστά. Όπως επίσης σωστό είναι και το ότι αν έχεις χρόνο και πειθαρχία και προπονηθείς περισσότερο βελτιώνονται σαφώς και οι χρόνοι σου και οι θέσεις σου. Το να τα παραδεχτείς και να τα δηλώσεις όμως όλα αυτά είναι πολύ ειλικρινές και ξεπερασμένο. Ναι, ναι, δε θέλω παράπονα, ξεπερασμένο είναι και αφήστε που θα σας πουν και ψώνιο. Που ακούσατε την ειλικρίνεια ως νέα τάση; Από την εποχή του Πινόκιο τα ψέματα και οι δικαιολογίες ήταν και παραμένουν μόδα. Ακολουθεί λοιπόν ένας οδηγός δικαιολογιών, σπασμένος σε τρεις κατηγορίες, ώστε να μπορείτε εύκολα και γρήγορα να ανατρέξετε, αν, λέμε τώρα, βρεθείτε στις τελευταίες θέσεις σε έναν αγώνα. Και είπαμε – μην το ξεχνάτε: Εσείς ποτέ δε φταίτε – κάτι άλλο φταίει:

Δικαιολογίες της Εκκίνησης

Αυτές είναι οι καλύτερες δικαιολογίες, για δύο λόγους: Λογικά κανείς δεν είναι μαζί σας να επιβεβαιώσει το τι πραγματικά συνέβη και επίσης μπορείτε να τις πείτε προκαταβολικά ώστε όλοι να σας λυπηθούν. Απλώς αυτές οι δικαιολογίες προϋποθέτουν ότι από την αρχή γνωρίζετε ότι τελικά θα πατώσετε και το γνώθι σε αυτόν είναι άλλο ένα ξεπερασμένο χάρισμα. Αν είστε τόσο ειλικρινής με τον εαυτό σας λογικά δε χρειάζεστε τις παρακάτω δικαιολογίες, εκτός και αν ανήκετε στην άλλη πάρα πολύ συμπαθή κατηγορία των δρομέων που υποστηρίζουν ότι είναι εκτός φόρμας και ήρθαν απλά για να τρέξουν και τελικά σκοτώνονται στο τέλος να σε περάσουν. Πάμε λοιπόν:

«Έμεινα από λάστιχο», «Χάθηκα στο δρόμο», «Είχε τρομερή κίνηση» (στις 6 το πρωί την Κυριακή – χμμμμ ξανασκεφτείτε το δεν είναι και τόσο καλό), «Μπέρδεψα τον τερματισμό με την εκκίνηση και σας περίμενα εκεί» (δε σας είπα ότι θα σας περάσουν για έξυπνο – δικαιολογίες είπα ότι θα σας προσφέρω), «Δεν έβρισκα τα αθλητικά μου ρούχα» (ούτε οργανωμένο είπα ότι θα σας περάσουν), «Με έπιασε το στομάχι μου και δεν έκλεισα μάτι» (αυτό το τελευταίο πλάκα πλάκα προσέξτε το – μπορεί όντως να συμβεί).

Όλες οι παραπάνω δικαιολογίες είναι κλασικές και αγαπημένες, μερικές είτε έχετε αργήσει στη δουλειά, είτε στην εκκίνηση ενός αγώνα. Για να είναι πιστευτές όμως δεν πρέπει να σταματήσετε εκεί, πρέπει να τις συνοδέψετε με μία ποικιλία από τις παρακάτω…

…Δικαιολογίες του Αγώνα

Αφού λοιπόν άργησα, «Δεν πρόλαβα να κάνω προθέρμανση και με έπιασε κράμπα σε όλη τη διαδρομή», «Έτρεξα από τον τερματισμό μέχρι την εκκίνηση οπότε τώρα κάνω δεύτερη φορά τη διαδρομή», «Σηκώνοντας το αυτοκίνητο με τα γυμνά μου χέρια, χωρίς γρύλλο για να αλλάξω λάστιχο, ένιωσα ένα τραβηγματάκι στη μέση» και άλλα τέτοια πιστευτά…

Όπως καταλάβατε, αυτές οι δικαιολογίες απευθύνονται κυρίως στους συναθλητές σας τους οποίους χρησιμοποιείτε αργότερα (στον τερματισμό ή στο φαγητό αν τους πετύχετε) ως μάρτυρες υπεράσπισης. Η δουλειά σας όμως δεν τελειώνει εδώ γιατί υπάρχουν και οι υπέροχες…

…Δικαιολογίες του Τερματισμού

Αυτές χρησιμοποιούνται κυρίως όταν διαπιστώσετε ότι όλοι, μα όλοι, ακόμα και το ασθενοφόρο και το περιπολικό της αστυνομίας σας έχουν περάσει και τρέχετε μόνος σας. Το σημαντικό είναι να μην απογοητευτείτε. Όταν με τα καλό τερματίσετε (αν βρείτε κανέναν στον τερματισμό και δεν έχουν φύγει όλοι για φαγητό και βόλτα) χρησιμοποιήστε μία από τις παρακάτω:

«Χάθηκα και βγήκα στην Κατερίνη», «Με έπιασε κράμπα και έτρεξα όλη τη διαδρομή στο ένα πόδι», «Με χτύπησε το παπούτσι μου και έτρεξα ξυπόλητος (θυμηθείτε να έχετε έξυπνα αφαιρέσει το ένα παπούτσι σας λίγο πριν τον τερματισμό), «κινδύνεψε να πνιγεί μια κοπέλα στη θάλασσα και έπρεπε να κολυμπήσω να τη σώσω και να της κάνω τεχνητή αναπνοή», «Έχασα τον αριθμό μου και γύρισα πίσω μέχρι να τον βρω».

Κι εδώ κάπου τελειώνουν οι διαθέσιμες δικαιολογίες. Αυτό που θέλω να σας τονίσω πάντως είναι ότι αν καταφέρετε να χρησιμοποιήσετε έστω και τις μισές από αυτές μέσα σε ένα χρόνο, τελικά κάνετε αρκετή προπόνηση οπότε και δεν θα τις χρειαστείτε. Μπορείτε όμως να διασκεδάζετε ενώ τρέχετε, σκεφτόμενοι ακριβώς το αντίθετο, δηλαδή τι δικαιολογίες θα δώσετε σε όλους τους απροπόνητους φίλους σας για τους όλο και καλύτερους χρόνους σας.

Καλό τρέξιμο!

Δωράκια από τη Nike στο Attica!

2008-05-19T15:18:00.003+03:00

Πρωτοποριακή καμπάνια από τη Nike στο Attica που σας συστήνω ανεπιφύλακτα αν είστε κοντά και αν θέλετε να κερδίσετε μπάλες ή τσάντες Nike! Λοιπόν – περνάτε έξω από τη βιτρίνα του Attica, ανοίγετε το Bluetooth στο κινητό σας, σας έρχεται μήνυμα με τον τυχερό κωδικό σας, ανεβαίνετε πάνω στον 5ο στο Nike corner και εκεί παίζετε στο κιόσκι που υπάρχει το Nike παιχνίδι.

Hint – εάν είστε γυναίκα, μη μασήσετε – παίξτε οπωσδήποτε γιατί η τσάντα είναι τέλεια. Απλά τραβήξτε και τον φίλο σας ή τον ξάδερφο σας ή κάποιον άντρα τέλος πάντων μαζί, για να ξέρει τις απαντήσεις στις ερωτήσεις. Για να καταλάβετε, εγώ ήξερα ότι ο Rooney παίζει στο διαφημιστικό της Nike γιατί είναι και ιδιαίτερη φάτσα, και επίσης σαφώς ήξερα ότι τα ρούχα της σειράς Τ90 ήταν φτιαγμένα από dri–fit (no brainer – και τα ρούχα μας για το τρέξιμο από το ίδιο είναι φτιαγμένο) αλλά κόλλησα στην ερώτηση σε ποια ομάδα παίζει ο Fernando Torres που φοράει το Total 90 Laser II (αν σας πέσει αυτή η ερώτηση παίζει στη Liverpool και όχι στη Barcelona και ας έχει ισπανικό όνομα – άντρες μη φωνάζετε – τουλάχιστον ξέρω τον Rooney!).

Τέλος πάντων, μετά από πολύ φωνή και παρακάλια, η απάντηση ήρθε από έναν πιτσιρίκο πίσω μου που περίμενε και αυτός να παίξει και μάλλον αποφάσισε ότι αν δεν ξεφορτωθεί την τρελή μπροστά του δε θα παίξει σήμερα, οπότε γι αυτό σας λέω να σύρετε κάποιον άντρα μαζί σας. Εγώ πάντως τώρα έχω την ωραία τσαντούλα μου και ελπίζω και ο πιτσιρίκος να κέρδισε και αυτός γιατί του χρωστάω... :-)

Υ.Γ. Μπείτε εδώ: http://www.nike.com/nikeos/p/nikefootball/en__EMEA/index.html αν θέλετε να πάτε διαβασμένοι για τις ερωτήσεις...

Οδηγός επιβίωσης για τη ζωή με δρομείς

2008-05-08T18:58:00.003+03:00

Αγαπητοί δρομείς έχω να σας πω ένα άσχημο νέο. Παρακαλώ να το διαβάσετε με ηρεμία, να αναλογιστείτε ψύχραιμα τι σημαίνει για τον καθένα από εσάς αυτό το νέο και αν χρειαστείτε βοήθεια να ξέρετε ότι είμαστε πάντα εδώ για εσάς με ηλεκτρονική και τηλεφωνική γραμμή υποστήριξης. Έτοιμοι; Κάθεστε; Έχετε νερό κοντά σας; Παρακαλώ, αν πιστέψετε ότι δε θα το αντέξετε, να σταματήσετε να διαβάζετε αυτή τη στιγμή. Πάμε λοιπόν:

ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΓΑΠΟΥΝ ΤΟ ΤΡΕΞΙΜΟ!

Ναι ναι αλήθεια σας λέω! Μάλιστα όχι μόνο δεν το αγαπούν, αλλά μπορεί να το βρίσκουν βαρετό, μονότονο, ίσως ακόμα και μισητό. Και ακόμα χειρότερα; Αυτοί οι άνθρωποι μπορεί να μένουν στο ίδιο σπίτι με εσάς και να αποτελούν και το έτερον σας ήμισυ. Έχετε ποτέ σκεφτεί τι μπορεί αυτοί οι άνθρωποι να σκέφτονται για εσάς; Μάλλον όχι γιατί θεωρείτε το τρέξιμο βασικό μέρος της ζωής σας. Εάν όμως θέλετε να συνεχίσετε να ζείτε ευτυχισμένοι κάτω από την ίδια στέγη, πρέπει να βοηθήσετε αυτούς τους ανθρώπους να επιβιώσουν στην κοινή ζωή μαζί σας. Δώστε τους λοιπόν να διαβάσουν το υπόλοιπο άρθρο το οποίο είναι αφιερωμένο με αγάπη στους συντρόφους μας που πρέπει να ανεχτούν μια ζωή με έναν δρομέα:

Οδηγός επιβίωσης για τη ζωή με δρομείς:

Συγχαρητήρια - ζείτε με έναν δρομέα. Εσείς όμως δε συμμερίζεστε την απεριόριστη αγάπη του για τους δρόμους και τα χιλιόμετρα. Και τώρα; Διαβάστε παρακάτω και ελπίζουμε να ευκολύνουμε λίγο τη ζωή σας.

Σκεφτείτε το δρομέα σύντροφό σας όπως θα σκεφτόσασταν για ένα κουτάβι που το μόνο που χρειάζεται είναι Friskies και αγάπη.

Οι δρομείς είμαστε ευαίσθητοι άνθρωποι με πιο απλοποιημένες ανάγκες από τους άλλους ανθρώπους. Οι ανάγκες μας είναι πολύ κοντινές με αυτές ενός κουταβιού που χρειάζεται άσκηση, βόλτα σε εξωτερικούς χώρους ανά τακτά χρονικά διαστήματα και συγκεκριμένη διατροφή. Εάν ικανοποιήσετε αυτές τις ανάγκες, σας προσφέρει αιώνια αγάπη. Δεν είναι καλύτερο αυτό από το να είστε με έναν άντρα που πίνει η χαρτοπαίζει ή μία γυναίκα που πηγαίνει συνέχεια για ψώνια ή μιλάει ώρες ατελείωτες στο τηλέφωνο; (εντελώς τυχαία παραδείγματα, βγαλμένα από την καθημερινότητα μας και οποιαδήποτε σχέση με χρόνια στερεότυπα είναι εντελώς τυχαία).

Δείτε τα θετικά στοιχεία του όλου θέματος.

Οι δρομείς, εξ ορισμού, χρειαζόμαστε συγκεκριμένες ώρες για προπόνηση. Αυτήν την ώρα από κάπου τη γλιτώνουμε. Για παράδειγμα έχουμε λιγότερο χρόνο για να ξοδεύουμε χρήματα σε χαζά ψώνια (για τις γυναίκες) και λιγότερο χρόνο για να ψάχνουμε όμορφες μικρούλες (για τους άντρες). Έχετε κάθε δικαίωμα να φωνάξετε αν ξεφεύγουμε και κλέβουμε χρόνο από σημαντικές δουλειές, όπως να πληρώσουμε το λογαριασμό του ρεύματος ή να πάμε το αυτοκίνητο στο συνεργείο, αλλά μη μας φωνάξετε πολύ, είμαστε κουτάβια είπαμε και μαθαίνουμε καλύτερα αν χρησιμοποιήσετε λιχουδιές.

Μην καταπιεστείτε.

Εάν το τρέξιμο δε σας γεμίζει, μην προσπαθήσετε με το ζόρι να ακολουθήσετε το σύντροφό σας. Αυτό θα έχει το αντίθετο αποτέλεσμα και τελικά κάποια στιγμή θα καταλήξετε να μισήσετε ακόμα και τον/την σύντροφό σας. Υπάρχουν άλλωστε τόσες εναλλακτικές ασχολίες με συγκλονιστικές διαφορές από το τρέξιμο: Το βάδην, το τρέξιμο μετ’ εμποδίων, το ορεινό τρέξιμο, το τρέξιμο σε διάδρομο … δεν μπορεί κάποιο από αυτά θα σας γεμίζει!

Πανηγυρίστε στον τερματισμό και όχι στην εκκίνηση.

Αν ο/η σύντροφός σας τρέχει και σε αγώνες θα έχετε λογικά μέχρι τώρα μάθει ότι οι πιο πολλοί αγώνες ξεκινάνε νωρίς το πρωί. Αν προσθέσει κανείς την ώρα που χρειάζεται για το πρωινό, τη διαδρομή μέχρι την εκκίνηση, το χρόνο για προθέρμανση και διατάσεις, φτάνουμε σε νυχτερινό ξύπνημα. Μην κάνετε το λάθος να τον/την συνοδεύσετε. Μάθετε καλύτερα απλά που είναι ο τερματισμός, βάλτε το ξυπνητήρι λίγο νωρίτερα και φρέσκοι φρέσκοι περιμένετε να πανηγυρίσετε στο τέλος! Το χρέος σας το κάνατε και εκεί θα σας προσέξει κιόλας. Γιατί αν περιμένετε να σας δώσει την ανάλογη προσοχή το πρωί που θα χαιρετάει και όλους τους φίλους από άλλους αγώνες…σωθήκατε!

Εκτιμήστε το χρόνο και χρήμα που εσείς γλιτώνετε.

Αν ο σύντροφός σας είναι δρομέας, λογικά θα έχει και άλλες απεχθείς συνήθειες όπως το να τρώει ελαφρά, να τρώει πολλά φρούτα και λαχανικά και να πίνει λιγότερο αλκοόλ. Αν είστε γυναίκα αυτό σημαίνει ελάχιστες φορές το χρόνο παστίτσιο και μουσακά (γιούπι) και ευκαιρία για δίαιτα ενώ αν είστε άντρας σημαίνει λιγότερα χρήματα σε ποτά, βούτυρα, αλεύρια και λιγότερες βόλτες στο supermarket.

Κάθε μέρα γιορτή.

Δείτε το τρέξιμο του συντρόφου σας ως μια καλή ευκαιρία για μικρές ευχάριστες διακοπές. Ακόμα και αν είναι μια απλή πρωινή προπόνηση του Σαββατοκύριακου μπορείτε να την οργανώσετε μαζί του ή μαζί της και να πάτε βόλτα σε ένα κοντινό βουνό. Ακόμα καλύτερα, μη χάσετε την ευκαιρία να πάτε σε όσους πιο πολλούς λαϊκούς αγώνες μπορείτε σε όλη την Ελλάδα. Θα γνωρίσετε τα όμορφα βουνά, λίμνες και θάλασσες της Ελλάδας και για τους λιγότερο ρομαντικούς, υπάρχει πάντα η ευκαιρία για κοψίδια στον τερματισμό!

Αρχείο Άρθρων Runner

2008-04-15T19:52:00.003+03:00

Εδώ και μερικά τεύχη, γράφω στο περιοδικό Runner με τη σοβαρότητα και την επαγγελματικότητα που πάντα με διακρίνει. Το αποτέλεσμα είναι άκρως διασκεδαστικό και εποικοδομητικό, καθώς πρώτον έχω πετύχει κόσμο σε αγώνες που διαβάζει τα άρθρα μου (γιούπι) και δεύτερον κάνω ελαφρώς ρεζίλι τους συναθλητές μου που κάνουν αστεία πράγματα, τους φίλους μου και γενικά τους κοντινούς μου ανθρώπους, πανελλαδικά (είναι άλλωστε περιοδικό με πανελλαδική εμβέλεια, τα είπαμε να μην τα ξαναλέμε).

Το μόνο αρνητικό της υπόθεσης, είναι ότι βάζω λίγο στην άκρη την ανανέωση του blog μου καθώς χρησιμοποιώ όλη τη δημιουργικότητα μου στο να γράφω αυτά τα καταπληκτικά άρθρα. Γι αυτό το λόγο, λέω σήμερα να εγκαινιάσω μια νέα κατηγορία η οποία λέγεται “Άρθρα Runner Magazine” ώστε να μπορείτε κι εσείς οι online φίλοι να τα διαβάζετε…. Με μία χ καθυστέρηση βέβαια, αν καίγεστε τρέξτε στο περίπτερο! :-p

Καλό διάβασμα!

Γιατρέ είμαι σοβαρά;

2008-04-15T19:40:00.003+03:00

Έχετε όλα τα συμπτώματα ενός δρομέα;

Λίγες ημέρες πριν από τον κλασσικό μαραθώνιο της Αθήνας, ήρθε η αδερφή μου σπίτι και εκεί που μιλάγαμε μου λέει: «Α παραλίγο να το ξεχάσω – με πήρε η Ειρήνη τηλέφωνο να μου ζητήσει να σε πάρει τηλέφωνο ο σύζυγος της κολλητής της - ξέρεις που ζουν στην Αυστραλία - θα έρθουν Ελλάδα για να τρέξει στον κλασσικό μαραθώνιο (!) και θέλει μερικές πληροφορίες…. της είπα να σε πάρει τηλέφωνο φυσικά - οκ;»
Ξεπερνώντας το πρώτο σοκ στο οποίο προσπαθούσα να καταλάβω ποιός ακριβώς θα με έπαιρνε τηλέφωνο, σε ποια γλώσσα θα μιλούσαμε, ήταν άντρας ή γυναίκα και τελικά μήπως ήμασταν μακρινά ξαδέρφια; (μου τα κάνει κάτι τέτοια η αδερφή μου είναι η αλήθεια – ξέρει τη μισή υφήλιο) απάντησα με έκπληξη:
«Μα εγώ δεν είμαι δρομέας!» σχόλιο το οποίο αντιμετωπίστηκε ως εξής από την ομήγυρη:
Η αδερφή μου χαμογέλασε ειρωνικά και ο σύντροφος μου με χάιδεψε στοργικά σαν κουτάβι στο κεφάλι λέγοντας:
«Βέβαια – η Χριστίνα δεν είναι δρομέας, απλά έχει όλα τα συμπτώματα»…
Κολακευμένη είναι η αλήθεια, κάθισα και σκέφτηκα τι υπονοούσαν οι δύο άνθρωποι που με ξέρουν καλύτερα στη ζωή μου. Και κατάλαβα ότι έχουν δίκιο. Δεν είναι οι χρόνοι ή οι θέσεις που σε κάνουν δρομέα, αλλά ολόκληρη η στάση ζωής που κρατάς. Συγκεκριμένα, ξέρετε ότι είστε δρομέας όταν:

1. Τα απογεύματα σας μετά τη δουλειά έχετε πάντα κάτι να κάνετε και δεν είναι να πάτε για καφέ.

2. Μπαίνετε σε ένα φαρμακείο και το πρώτο αντικείμενο που τραβάει την προσοχή σας είναι το stand της Gewohl με όλα τα διαφορετικά προστατευτικά ποδιών.

3. Στο ίδιο φαρμακείο, είστε οι μόνοι που καταλαβαίνετε σε τι χρησιμεύουν τα προστατευτικά, χαίρεστε που επιτέλους βρήκατε αυτό που χρειαζόσασταν και δε σας φαίνεται παράλογο να δώσετε 10 ευρώ για ένα σκουφάκι δαχτύλου…

4. ...την ίδια στιγμή που θεωρείτε εντελώς παράλογη την απαίτηση των φίλων σας να δώσουν το ίδιο ποσό για … σουβλάκι πίτα – 10 ευρώ; Έχουμε ξεφύγει; Άσε που η πίττα σουβλάκι θα σου κάτσει στο στομάχι και πώς θα τρέξεις μετά;

5. …καλύτερα να φας μια ελαφριά μακαρονάδα με λίγη σάλτσα χωρίς τυρί για να γεμίσει και ο οργανισμός με τους απαραίτητους υδατάνθρακες για την προπόνηση αύριο.

6. Και φυσικά αυτές ακριβώς τις διατροφικές συνήθειες που περιλαμβάνουν ελαφρύ μαγείρεμα, πολλά φρούτα, ελάχιστα τηγανητά κλπ κλπ προσπαθείτε να τις επιβάλετε και σε όλους τους ταλαίπωρους που μοιράζονται την ίδια στέγη μαζί σας ή το ίδιο γραφείο… ενίοτε και το ίδιο βαγόνι στο μετρό/τρένο.

7. Έχετε ένα συρτάρι αφιερωμένο στα τρεχαλόρουχά σας: Για όλες τις συνθήκες, όλες τις εποχές και ειδικά για τις γυναίκες, σε όλα τα μεγέθη….γιατί μπορεί να χάνουμε ή να παίρνουμε μερικά κιλά, αλλά το τρέξιμο τρέξιμο!

8. Και φυσικά, μπορεί να μη σηκώνετε το χέρι σας να μεταφέρετε τα άπλυτα από το πάτωμα στο καλάθι των απλύτων (κυρίως οι άνδρες) και τα προγράμματα του πλυντηρίου να σας θυμίζουν έντονα ιδεογράμματα που δεν έχει καταφέρει ο σύγχρονος άνθρωπος να μεταφράσει ακόμα, αλλά όταν πρόκειται για τα τρεχαλόρουχα σας, δεν αφήνετε άλλον να τα αγγίξει και γνωρίζετε με ακρίβεια τη θερμοκρασία που πρέπει να πλυθούν και ότι δεν πρέπει να βάλετε μαλακτικό.

9. Όσο για τα αθλητικά σας παπούτσια, αυτά μοιάζουν να έχουν αποκτήσει τη δική τους ψυχή και να ζευγαρώνουν σαν τα κουνέλια. Έχουν μάλιστα διεκδικήσει πέρα από όλη την παπουτσοθήκη και διάφορους άλλους χώρους, όπως το μπάνιο, το γραφείο και το …πορτμπαγκάζ.

10. Η κλασσική ημέρα βραδινής εξόδου σας είναι η Παρασκευή, γιατί το Σάββατο πρέπει να κοιμηθείτε νωρίς ώστε να μην είστε ξενυχτισμένοι την Κυριακή που έχετε αγώνα ή προπόνηση με τα φιλαράκια….

11. …φιλαράκια τα οποία πιστεύετε ακράδαντα ότι είναι τα καλύτερα παιδιά και ότι κάνουν την καλύτερη παρέα, δεν τα έχετε δει ποτέ όμως χωρίς αθλητική περιβολή σε οποιαδήποτε άλλη περίσταση εκτός από προπόνηση, αγώνα, ή αθλητική έκθεση…

12. Όπου και αν πάτε διακοπές, βουνό ή νησί, Καλοκαίρι, Χειμώνα, Άνοιξη, Φθινόπωρο, ρίχνετε και ένα ζευγάρι αθλητικά στη βαλίτσα σας για να μπορέσετε να τρέξετε όταν οι υπόλοιποι πάνε για ύπνο το μεσημέρι ή σηκωθούν αργά το πρωί.

13. Και τέλος σιχαίνεστε τα ψώνια απίστευτα, μισείτε το ψάξιμο στα ράφια και στις κρεμάστρες, τις ουρές στα δοκιμαστήρια και τους αγενείς πωλητές, αλλά όταν βρίσκεστε σε αθλητική έκθεση φεύγετε με τρεις τέσσερεις σακούλες γιατί πραγματικά αυτό το κολάν έχει τέλεια εφαρμογή και ανακλαστήρες για όταν τρέχω το βράδυ και - κοίτα – βρήκα αυτήν την κάλτσα στο μέγεθος μου και έχει το απαραίτητο φάρδος στα δάχτυλα για να μη με χτυπάει όταν πρήζονται τα πόδια από το τρέξιμο…

Δεκατρία συμπτώματα λοιπόν; Τυχαίο; Καθόλου, γιατί όπως το 13 είναι για μερικούς άτυχος αριθμός έτσι και εσείς που έχετε τα παραπάνω συμπτώματα ατυχήσατε. Γιατί ο δρομέας μέσα σας υπάρχει από τη στιγμή που αρχίζετε το τρέξιμο και τα συμπτώματα είναι εκεί σαν αρρώστια που σας καταλαμβάνει μέρα με τη μέρα όλο και πιο πολύ. Ο δρομέας μέσα σας είναι εδώ για να μείνει και τίποτα δεν μπορεί να σας τον στερήσει. Πηγαίνετε λοιπόν για τρέξιμο και απλώς απολαύστε το.

Πανελλαδική ποδηλατοπορεία - Μεσημέρι 6 Απριλίου 2008

2008-03-24T14:30:00.007+02:00

Σκεφτείτε αυτήν την εικόνα: Σάββατο πρωί, στη γειτονιά σας (συγκεκριμένα η δική μου είναι τα Βριλήσσια) να προσπαθείτε να κάνετε μερικές απλές σχετικά δουλειές. Να θέλετε να αφήσετε ένα ρούχο στο καθαριστήριο, μετά να θέλετε να αγοράσετε ένα δώρο για τα γενέθλια φίλου και τέλος να θέλετε να αγοράσετε ένα μετασχηματιστή για το φως του μπάνιου σας. Πόση ώρα μπορεί να σας πάρουν οι παραπάνω δουλειές, τη στιγμή μάλιστα που ξέρετε ακριβώς τι δώρο θέλετε να πάρετε και από πού και όλα τα καταστήματα απέχουν τρία τετράγωνα το ένα από το άλλο;

Απάντηση; Με την κίνηση στην Πεντέλης ΤΡΕΙΣ ΩΡΕΣ!!! Με το ποδήλατο μου; Αν ζήσω τη στιγμή που θα βγω εκτός ποδηλατόδρομου το πολύ μία ώρα και κυρίως γιατί ποτέ δεν πάω από τη σύντομη διαδρομή, αλλά από εκεί που είναι πιο όμορφα. Και για να μη μιλήσω για τη βελτίωση της φυσικής μου κατάστασης, τους ανύπαρκτους ρύπους και το εύκολο παρκινγκ.

Πόσοι αισθάνονται όμως ασφαλείς να κάνουν το ίδιο; Σε όποιο σχεδόν κατάστημα και αν μπαίνω, όλοι με θαυμάζουν, με συγχαίρουν, μου λένε ότι θα ήθελαν να κάνουν το ίδιο. Δεν τολμούν όμως, ακόμα και αν μένουν κοντά στη δουλειά τους γιατί πολύ απλά φοβούνται. Δεν ήρθε ο καιρός να σταματήσουμε να φοβόμαστε και όπου είναι δυνατόν να μπορούμε να χρησιμοποιούμε το ποδήλατο μας πιο εύκολα;

Ελάτε στην πανελλαδική ποδηλατοπορεία στις 6 Απριλίου 2008 (για την Αθήνα ραντεβού στις 12:00 στο Πεδίο του Άρεως, στο άγαλμα Αθηνάς) με κύρια αιτήματα για την Αθήνα, να υλοποιηθεί δίκτυο ποδηλατοδρόμων, να προωθηθεί ο συνδυασμός ποδήλατου - μέσων μαζικής μεταφοράς, να αναθεωρηθεί ο δυσμενής για τον ποδηλάτη και αναχρονιστικός Κ.Ο.Κ. και να δοθούν οικονομικά κίνητρα για την προμήθεια ποδηλάτου. Για να δείτε λεπτομέρειες για τα αιτήματα της κάθε πόλης, να μάθετε περισσότερα, να δείτε πώς μπορείτε να φτάσετε με άλλους ποδηλάτες στο σημείο του ραντεβού και να δώσετε και τη δική σας άποψη μπείτε στο http://www.podilates.gr/node/1359

Καλή μας πορεία λοιπόν την Κυριακή και για να γίνω όπως πάντα γραφική, φορέστε και κανένα κράνος και ελάτε για μια ωραία ήρεμη βόλτα χωρίς εξάρσεις και χαζά παρατράγουδα που σημαδεύουν άλλες πορείες.

7ος Αγώνας Δρόμου Αργολικού Κόλπου – ένας καλοκαιρινός αγώνας

2008-03-04T14:36:00.005+02:00

Την Κυριακή 2 Μαρτίου, πραγματοποιήθηκε ο 7ος Αγώνας Αργολικού Κόλπου με τη συμμετοχή περίπου 400 αθλητών. Όπως πάντα (είμαι κλασσική αξία είπαμε) έφτασα με την ψυχή στο στόμα ίσα - ίσα για να προλάβω να εγγραφώ, να επισκεφτώ την τουαλέτα, να παστωθώ στο αντιηλιακό και κοιτάζοντας τον απίστευτο ήλιο, να αποφασίσω ότι πρέπει να πάρω όλο το σωληνάριο μαζί μου…

Ο καιρός ήταν πραγματικά υπέροχος, κατάλληλος πιο πολύ για μπάνιο βέβαια και λιγότερο για τρέξιμο, αφού η θερμοκρασία έφτασε μέχρι και τους 26 βαθμούς - σύμφωνα με το θερμόμετρο του αυτοκινήτου, οπότε όποιος έχει μέτρηση μεγαλύτερης ακρίβειας μου λέει.

Η διοργάνωση ήταν πολύ καλή και πρέπει να τονίσω ότι ήταν καλύτερη από πέρυσι, καθώς τα δύο μεγάλα προβλήματα που είχα παρατηρήσει πέρυσι, φέτος είχαν λυθεί. Συγκεκριμένα πέρυσι, είχα βγάλει ΟΛΟ τον αγώνα ΧΩΡΙΣ νερό, αφού όταν πια είχα φτάσει στο μοναδικό σταθμό ανεφοδιασμού, τα νερά είχαν τελειώσει!!! Φέτος υπήρχαν δύο σταθμοί και το νερό ήταν επαρκέστατο. Επίσης στο δεύτερο σταθμό μας προσφέρθηκε και isostar.

Το δεύτερο τεράστιο πρόβλημα πέρσι, ήταν οι τεράστιες ουρές αυτοκινήτων δίπλα στους (πιο τελευταίους είναι η αλήθεια) αθλητές. Η τροχαία δεν είχε καταφέρει προφανώς να κόψει επαρκώς την κυκλοφορία και μια τεράστια ουρά από σχεδόν σταματημένα αυτοκίνητα μας συνόδευαν σε όλη τη διάρκεια του αγώνα, με αποτέλεσμα να μην μπορούμε να αναπνεύσουμε τίποτα άλλο πέρα από καθαρό αέρα … εξάτμισης. Φέτος δεν υπήρχε κανένα τέτοιο θέμα και τα αυτοκίνητα που μας προσπερνούσαν ήταν λιγοστά και ερχόντουσαν κατά κύματα. Επίσης πολύ καλή έκπληξη ήταν το προσωπικό τους ερυθρού σταυρού που μας ακολουθούσε με ποδήλατο, αθόρυβα και χωρίς κανέναν ρύπο.

Κατά τα άλλα ο αγώνας είχε όλες τις όμορφες στιγμές που έχουμε αρχίσει να βλέπουμε τώρα πια και στην Ελλάδα, με λιγοστούς θεατές να χαμογελάνε, μικρά παιδάκια να προτείνουν τα χεράκια τους για να τους τα ακουμπήσουν οι αθλητές και καταπληκτική θέα. Είχε ακόμα και τερματισμό στα χέρια (αυτό πραγματικά δεν το καταλαβαίνω – εμένα μου βγήκε η γλώσσα να τερματίσω σωστά – αυτός πώς το έκανε το ανάποδο;;;) και όπως πάντα αθλητές όλων των ηλικιών και επιπέδων.

Μόνο μελανό σημείο, κατά τη δική μου άποψη η απονομή των επάθλων. Ήταν τόσο άσχημη που ενώ πάντα μένω μέχρι τέλους για να χειροκροτήσω όλους τους αθλητές, αυτή τη φορά έφυγα. Ο λόγος; Η συγκεκριμένη απονομή δεν είχε κανέναν πανηγυρικό χαρακτήρα και δεν τιμούσε τους αθλητές και τους συμμετέχοντες. Ήταν ένα άσχημο και κακοστημένο τέλος, σε έναν κατά τα άλλα πανέμορφο αγώνα. Ο κύριος που είχε περιλάβει (κανονικά) την ντουντούκα φώναζε ασταμάτητα και άγχωνε τον κόσμο με άσχετα σχόλια, του τύπου «έλα γρήγορα, ανεβείτε, κατεβείτε, έχουμε πάρα πολλά έπαθλα, πάρα πολλά έπαθλα» και διάφορα άλλα τέτοια. Ο κος Παπαβασιλείου, ψυχή του αγώνα κατά παραδοχή όλων και ο λόγος που έχουμε γνωρίσει αυτή τη διαδρομή τρέχοντας, κάποια στιγμή έβγαλε την απογοήτευση του, καταγγέλλοντας ότι ο δήμος Ναυπλίου είναι για άλλη μια φορά απών. Αυτό το σχόλιο μετά το διέψευσε ο πρώτος κύριος με την ντουντούκα και τελικά καταλήξαμε να αισθανόμαστε σαν να βλέπουμε ειδήσεις με 18 τηλεοπτικά παράθυρα.

Αυτό που θα ήθελα να πω σε όλους όσους κουράζονται για να μας προσφέρουν αυτούς τους αγώνες, είναι να φροντίζουν και τις απονομές όπως και τον αγώνα. Δε χρειαζόμαστε φανφάρες και επίσημους και τσακωμούς. Η καλή τους δουλειά και η προσωπική τους προσπάθεια φαίνεται και αρκεί. Με τη συνεχιζόμενη προσπάθεια τους θα πείσουν και τους δήμους και τους χορηγούς και όλους όσους τελικά θα επωφεληθούν από τους αθλητές και τους φίλους και συγγενείς που έρχονται να δουν τους αγώνες. Ας μη φέρουμε τη σημερινή τηλεοπτική αθλιότητα και στους αγώνες μας.

Νέα δενδροφύτευση στο Πάνειο όρος

2008-02-11T16:38:00.000+02:00

Ο Δήμος Καλυβίων με την υποστήριξη του ΣΚΑΙ, συνεχίζουν την προσπάθεια για την αναδάσωση και προστασία της περιοχής. Αυτή την φορά θα πρέπει να έχουμε μαζί μας μικρά σκαλιστήρια και σπάγγο για να μπορέσουμε να στηρίξουμε τα δενδρύλλια τα οποία φυτέψαμε την περασμένη φορά.

Η δενδροφύτευση έχει προγραμματιστεί για την Κυριακή 17 Φεβρουαρίου. Ελάτε όλοι λοιπόν στις 17/2/2008 στα Καλύβια (ώρα προς επιβεβαίωση) για να συνεχίσουμε τη μεγάλη προσπάθεια που είχε γίνει στις 25 Νοεμβρίου από χιλιάδες άτομα κάθε ηλικίας (short video εδώ).

Μια σειρά από ατυχή γεγονότα….

2008-01-21T11:51:00.000+02:00

Τόση σκουντουφλιά μαζεμένη – δε γίνεται – έπρεπε να τη μοιραστώ μαζί σας:

Πέμπτη βράδυ. Μετά τη δουλειά, ετοιμάζομαι με την αδερφή μου να δούμε τη διπλωματική της που είναι στα τελειώματα… είναι και ψιλοαργά, έχουμε και τρελή δουλειά αυτές τις μέρες στο γραφείο, οπότε δεν είμαι και στα πολύ καλά μου. Η λύση είναι πάντα μία: τσάι σε κούπα που θυμίζει … κατσαρόλα λόγω μεγέθους! Το φτιάχνουμε, καθόμαστε στο γραφείο, και αρχίζουμε να δουλεύουμε. Πριν ακόμα ακουμπήσω την κατσαρόλα για να πιώ, ρίχνω μία με τον αγκώνα μου και ρίχνω ΟΛΗ την κούπα πάνω στο laptop μου! Όχι στο πλάι του laptop, ούτε ρίχνω λίγο από το τσάι που ήταν στην κούπα! Όταν λέω όλη εννοώ όλη και όταν λέω πάνω, εννοώ κεντραρισμένα – ούτε στόχο να το είχα βάλει!

Όπως φαντάζεστε, πεταγόμαστε αμέσως όρθιες, γυρνάμε το laptop τούμπα (το οποίο ως δια μαγείας ακόμα δουλεύει) και αρχίζουμε να σκουπίζουμε όπως όπως ότι μπορούμε. Μετά από μισό λεπτό περίπου το laptop κάνει τσαφ και σβήνει. Επιστρατεύουμε τότε το … πιστολάκι και καθώς πρόκειται για διπλωματική αντιμετωπίζουμε και το επείγον θέμα του backup. Τα έχουμε όλα; Τα έριξα στον σκληρό σίγουρα. Λογικά και στο usb στικάκι….σίιιιιγουρα;;;;; Άλλο άγχος τώρα – γρήγορα το laptop της δουλειάς να δούμε τι έχουμε σώσει…

Βγάζουμε το laptop του γραφείου μου και πάω να το ανοίξω… Εδώ πρέπει να σημειώσω ότι το Laptop του γραφείου θυμίζει έντονα χρηματοκιβώτιο καθώς για να ανοίξει δε χρειάζεται ούτε έναν, ούτε δύο, αλλά συνολικά τέσσερεις διαφορετικούς κωδικούς!!! Και ο ένας παράγεται δυναμικά και τον βλέπεις σε ένα ηλεκτρονικό πραγματάκι το RSA SecurID. Το ηλεκτρονικό πραγματάκι δεν μπορούσα λοιπόν να το βρω πουθενά! Τι στην τσάντα του laptop έψαχνα, τι στην τσάντα την κανονική τι στην τσάντα του γυμναστηρίου – πουθενά. Μέσα στα νεύρα μου λοιπόν άρχισα να ψάχνω κάπως πιο βάρβαρα και τσάκ – στραβώνω και σπάω το shuffle μου στη μέση σαν καρότο! Βγήκαν τα μέσα του έξω – χάλια μιλάμε!

Σε εκείνο το σημείο νομίζω ότι απλά έπρεπε να παραιτηθώ και να πάω για ύπνο, αλλά όοοοχι (στερνή μου γνώση να σε είχα πρώτα) ήθελα να φάω κάτι για να ηρεμήσω. Κάθομαι λοιπόν στο τραπέζι και μηχανικά ανάβω το κερί στο κέντρο του. Ακουμπάω το σβησμένο σπίρτο στη βάση του κεριού να κρυώσει πριν το πετάξω και απλώνω το χέρι μου να πιάσω το αλάτι…. Και κολλάει το σπίρτο μεταξύ πουκαμίσου και χεριού και μου καίει το χέρι – μια φουσκάλα να!

Ε τώρα πια το είχα πάρει το μάθημα μου, κάθισα σε μία άκρη, δεν κουνιόμουνα δε μιλούσα και μόλις νύσταξα πήγα για ύπνο σιγάαα σιγάαα και προσεκτικά. Τα παραπάνω πάντως δικαιολόγησαν απόλυτα το παρατσούκλι σκουντούφλης και δε χρειάζεται ποτέ πια να ξανάδιεκδικήσω τα πρωτεία.

Το καλό του να είσαι σκουντούφλης μια ζωή βέβαια, είναι ότι έχεις μάθει τον εαυτό σου και όσο γίνεται περιορίζεις τη ζημιά. Τελικά τίποτα δε χάσαμε γιατί τα είχαμε σώσει ΟΛΑ σε τρία σημεία (εξωτερικό, usb stick ΚΑΙ τα είχαμε στείλει και σε e-mail). To laptop μετά από ένα γερό στέγνωμα και δύο μέρες ξανάνοιξε, η φουσκάλα έφυγε και το shuffle καλά να πάθει, έχω το nano, δεν το χρειάζομαι (όσα δε φτάνει η αλεπού….) Αλλά σίγουρα ήταν ένα βράδυ που θα το θυμάμαι – άσε που το laptop μου πλέον έχει μια έντονη μυρωδιά τσάι βανίλια…

Χρόνια Πολλα!

2007-12-13T12:33:00.000+02:00

Νέο viral με πολλές ευχές. Δεν ξέρω αν φταίει το γεγονός ότι είμαι γυναίκα, ότι μου αρέσουν τα παραμύθια, ή ότι πάντα είμαι από τους ανθρώπους που πεισματικά θα κλείσουν όλα τα φώτα σε ένα σπίτι τις παραμονές τις πρωτοχρονιάς, αλλά το συγκεκριμένο με κάνει να χαμογελάω όσες φορές και αν το δω. Από όλα όσα έχουμε κάνει, αυτό είναι το αγαπημένο μου και μάλλον θα παραμείνει το αγαπημένο μου.

Καλές γιορτές σε όλους - και βάλτε και εσείς ένα χέρι να διώξουμε τον παλιό γέρο χρόνο...!
http://www.paeiopaliosoxronos.gr/

Αξίζει να το δείτε!

2007-12-03T10:52:00.000+02:00

Νέο viral - δε σας λέω πολλά για να μη σας το χαλάσω, πέρα από το ότι έχει και διαγωνισμό και αξίζει πραγματικά να πάρετε μέρος αν είστε Ολυμπιακοί. Κατά τα άλλα είναι τέλειο, φανταστικό, τρομερό ο,τι καλύτερο έγινε μετά το Livefeeds και όχι - δεν ευλογάω τα γένια μου καθόλου.... :-)

www.kokkinostypos.gr
Περιμένω σχόλια πώς σας φάνηκε...

Απολογισμός δενδροφύτευσης

2007-11-27T18:49:00.001+02:00

Μερικές φωτογραφίες από τη δενδροφύτευση στα καλύβια...

Δενδροφύτευση στα Καλύβια την Κυριακή 25 Νοεμβρίου

2007-11-20T17:44:00.000+02:00

Θυμάστε την απελπισία μας το Καλοκαίρι όταν καιγόντουσαν τα πάντα γύρω μας; Την επιθυμία μας να βοηθήσουμε και τη δέσμευσή μας να συμμετάσχουμε σε αναδασώσεις; Τώρα είναι η ευκαιρία μας. Την Κυριακή ελάτε στις 10:00 το πρωί στο δημαρχείο των Καλυβίων Αττικής για να βοηθήσουμε το WWF σε οργανωμένη δενδροφύτευση.

Η μεγάλη πυρκαγιά στις 25 Αυγούστου 2007 κατέστρεψε τεράστια έκταση στο Πάνειο Όρος και τους γύρω λόφους και μαζί ένα από τα λίγα δάση της Αττικής. Η συνολική έκταση που κάηκε είναι περίπου 20 χιλιάδες στρέμματα. Σκοπός είναι να φυτευτούν 10-15 χιλιάδες δέντρα.

Καλό θα ήταν να έχετε μαζί σας τα απαραίτητα εργαλεία (σκαλιστήρι ή τσάπα ή μικρά σκαπανικά, φτυάρι) για την αναδάσωση καθώς δεν μπορεί να γίνει πρόβλεψη των εργαλείων που θα χρειαστούν και όσα έχει το WWF στη διάθεση του δε θα καλύψουν τις ανάγκες. Επίσης το WWF θα χρειαστεί βοήθεια το Σάββατο για μεταφορά του εξοπλισμού από τον Αγ. Πέτρο Πεντέλης. Για πληροφορίες στείλτε mail στο support@wwf.gr

Αν θέλετε να έρθετε και δεν έχετε παρέα, απαντήστε απλά σε αυτό το post. Εγώ θα είμαι εκεί και μπορώ να φοράω κάτι γελοίο για να με γνωρίσετε, να με πλησιάσετε και να έχετε παρέα.

Ακολουθoύν και οδηγίες αναδάσωσης από το WWF. ΕΛΑΤΕ ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΟΥΜΕ!!!

ΟΔΗΓΙΕΣ ΑΝΑΔΑΣΩΣΗΣ

Η κατάλληλη περίοδος για δενδροφύτευση είναι από το φθινόπωρο ως την αρχή της άνοιξης. Πριν από τα πρωτοβρόχια δεν ξεκινάμε αναδασώσεις, γιατί το έδαφος είναι πολύ ξερό. Είναι προτιμότερο οι εργασίες να γίνονται στην αρχή αυτής της περιόδου, ώστε μέχρι την άνοιξη τα φυτά να έχουν αποκτήσει ισχυρό ριζικό σύστημα και να μπορέσουν να αντεπεξέλθουν στη δύσκολη θερινή περίοδο.

Για τη φύτευση ανοίγουμε ένα λάκκο βάθους μισού μέτρου περίπου και τοποθετούμε το φυτό στο κέντρο του, προσέχοντας να μην χαλάσουμε την «μπάλα» με το χώμα που υπάρχει γύρω από τις ρίζες. Σκεπάζουμε προσεκτικά την «μπάλα» με χώμα, έτσι ώστε να μην φαίνεται. Τέλος διαμορφώνουμε ένα λάκκο γύρω από το φυτό, για να διευκολύνεται το πότισμα. Μετά τη φύτευση, ποτίζουμε. Σε αυτή την αναδάσωση θα υπάρχουν ανοιγμένοι λάκκοι σε κάποια σημεία.

Η επιτυχία της αναδάσωσης δεν εξαρτάται μόνο από το φύτεμα, αλλά και από τις περιποιήσεις που θα ακολουθήσουν. Τα πρώτα δυο-τρία χρόνια πρέπει να ποτίζουμε τα φυτά κατά τους καλοκαιρινούς μήνες, ενώ πριν από το καλοκαίρι πρέπει να βαθαίνουμε τους λάκκους και να τους ξεχορταριάζουμε. Έπειτα από κάποια χρόνια μπορούμε να κλαδέψουμε τα φυτά. Γενικά, πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι για συνεχή φροντίδα του χώρου, αν θέλουμε η αναδάσωση να είναι επιτυχής.

Εξοπλισμός:

Τσάπα ή σκαλιστήρι ή μικρά σκαπανικά
Φτυάρι
Μπιτόνι με νερό
Γάντια εργασίας
Καπέλο
Κολατσιό, νερό
Μικρό σακίδιο
Ζεστά και παλιά ρούχα
Μποτάκια ή Γαλότσες
Αδιάβροχο

Στο δρόμο για την εκκίνηση των 10 χλμ...

2007-11-04T19:22:00.000+02:00

Ε λοιπόν το παραδέχομαι. Χρειάζομαι ύπνο για να ζήσω και δεν έχω καταλάβει ακόμα πώς είναι δυνατόν να υπάρχει κόσμος ο οποίος με ευκολία κοιμάται κατά τις 2:00 το βράδυ και ξυπνάει στις 7:30 για να πάει για δουλειά. Εγώ το εφταωράκι μου το χρειάζομαι για να είμαι ξεκούραστη και καθώς συνήθως έχω χιλιάδες πράγματα να κάνω και δεν κοιμάμαι πριν από τις 12:00 -1:00 το βράδυ, τα Σαββατοκύριακα βρίσκω την ευκαιρία για τον πολυπόθητο ύπνο (i.e. δεν σηκώνομαι πριν μεσημεριάσει). Έλα όμως που τα Σαββατοκύριακα είναι ο χρόνος που γίνονται και οι περισσότεροι αγώνες δρόμου; Οπότε τότε τι κάνεις; Με επιμονή υπολογίζω πάντα λιγότερο χρόνο από όσο όντως χρειάζομαι για να ετοιμαστώ και φυσικά στην προσπάθεια μου να γλυτώσω έστω και 10 λεπτά ύπνου, είμαι πάντα με την ψυχή στο στόμα να προλάβω τις εκκινήσεις.

Έτσι κι αυτήν την όμορφη Κυριακή 4 Νοεμβρίου που εξελίσσεται η ιστορία μας, βρέθηκα καταπληκτικά αργοπορημένη να κοντεύω να δαγκώσω τα αυτοκίνητα μπροστά μου στην προσπάθεια μου να φτάσω στην ώρα μου για την εκκίνηση του αγώνα 10 χιλιομέτρων στο Καλλιμάρμαρο. Πέρσι, που έμενα πιο μακριά και είχα κοιμηθεί και περισσότερο το βράδυ, είχα φύγει νωρίς από το σπίτι και είχα παρκάρει σχεδόν δίπλα στο Στάδιο. Φέτος, με τον καταπληκτικό αέρα της «παλιάς» έφτασε η ώρα 9:00 κι εγώ ήμουνα κολλημένη στην κίνηση, κοντά ευτυχώς στην στάση μετρό Αμπελοκήπων. Συνειδητοποιώντας ότι δεν υπάρχει πια χρόνος, άφησα εντελώς δημοκρατικά τον σύντροφό μου να παρκάρει το αυτοκίνητο, και πετάχτηκα στο δρόμο να πάρω το μετρό.

Με χαρακτηριστική άνεση είναι η αλήθεια (είναι γνωστό άλλωστε ότι είμαι καταπληκτική δρομέας) διέσχισα την Αλεξάνδρας και κουτρουβάλησα τις σκάλες ενώ έψαχνα και ψιλά για να βγάλω εισιτήριο. Το έβγαλα, το ακύρωσα και συνέχισα το κουτρουβαλητό προς τις πλατφόρμες. Μετά από ένα στιγμιαίο δισταγμό γιατί τώρα πια η κατεύθυνση λέει «Αιγάλεω» και έπρεπε μέσα στο άγχος μου να σιγουρευτώ ότι δεν ήθελα να πάω στο αεροδρόμιο (είμαι τέρας προσανατολισμού είναι η αλήθεια) είδα ότι ο συρμός ερχόταν σε τρία λεπτά. Τέλεια σκέφτομαι, αρκετός χρόνος για να κάνω και… μερικές διατάσεις μετά την προθέρμανση!!! Και ενώ κανονικά είχα αρχίσει τις διατάσεις, ακούω μια φωνή πίσω μου να λέει: «Καλά πάμε; Εμείς εσένα ακολουθήσαμε…» Γυρίζοντας είδα δύο συνάδελφους αργοπορημένους, δρομείς να χαμογελάνε. Ήταν ο Χρήστος και ο Θωμάς από ότι έμαθα σε λίγο, οι οποίοι γελώντας μου λένε, «γίναμε που γίναμε ρόμπα πάμε όλοι μαζί διατάσεις...» Μέσα στα γέλια μπήκαμε στο μετρό, όπου συνεχίσαμε τις διατάσεις και παρά λίγο να χάσουμε τη στάση. Ευτυχώς το θυμηθήκαμε εγκαίρως, κατεβήκαμε στον Ευαγγελισμό και μόλις βγήκαμε στον καθαρό αέρα κοιτάξαμε όλοι με αγωνία τα ρολόγια μας:

«Τι ώρα είναι; Εγώ λέω παρά δέκα»
«Εγώ λέω παρά τέταρτο!»
«Παρά δεκατρία πρέπει να είναι…»
«Παρά τέταρτο λέω κι εγώ..!»

Ξαφνιασμένοι από την τέταρτη απάντηση βλέπουμε ότι η παρέα μας μόλις μεγάλωσε κατά ένα άτομο! Άλλη μια κοπέλα είχε βγει μαζί μας και τώρα πια όλοι μαζί τρέχαμε προς την εκκίνηση. Δε θέλω να σας κουράσω άλλο, εγώ νομίζω κουράστηκα αρκετά για όλους μας, αλλά αυτή η προθέρμανση ήταν μακράν η πιο αγχωτική προθέρμανση που έχω κάνει στη ζωή μου. Όταν πια φτάσαμε στην εκκίνηση είχαμε λιγότερο από τρία λεπτά για να πούμε γεια, τα παιδιά να βρουν νερό κι εγώ να αφήσω τη σακούλα με τα πράγματα μου στο στάδιο.

Με όλα αυτά θα αναρωτιέστε – πώς πήγε ο αγώνας; Ο αγώνας ειλικρινά ήταν ακόμα καλύτερος από πέρυσι, οι δρομείς μου φάνηκαν ακόμα περισσότεροι, ο καιρός ιδανικός και ο κόσμος που χειροκροτούσε λίγο περισσότερος από άλλες χρονιές παρά το ψιλόβροχο. Κατά τα άλλα, είδα πολλές γνωστές γάμπες και πλάτες (από πίσω πάντα) και ανθρώπους που έχουν πια αρχίσει να μου χαμογελούν γιατί κάτι τους θυμίζω. Δεν έλειψε ο αχαρακτήριστος ελληνάρας που έκοψε τις κορδέλες της τροχαίας για να διασχίσει με το αυτοκίνητό του τη Βασιλίσσης Σοφίας, αλλά ακόμα και αυτό δεν έφτασε να μου χαλάσει το κέφι. Κορυφαία στιγμή για εμένα, το χειροκρότημα όλων των αργών δρομέων στους πρώτους που κατέβαιναν από την αντίθετη κατεύθυνση. Και φυσικά τα γέλια στο μετρό! Τελικά το τρέξιμο είναι το πιο κοινωνικό άθλημα στον κόσμο – εγώ πάντως έτσι πιστεύω.

Και για να κλείσω και με ένα κοινωνικό μήνυμα: Πώς θα σας φαινόταν, αν όλους αυτούς που παρανομούσαν και προσπαθούσαν να κόψουν τον δρόμο την ώρα του αγώνα, τους μάζευε η τροχαία σε μία κλούβα και τους πήγαινε αυτόφωρο; Νομίζετε ότι θα συνεχίζαμε να βλέπουμε κάθε χρόνο αυτοκίνητα με τις κομμένες κορδέλες πάνω στις κεραίες τους;;;; :-)

Τεχνολογία, εξυπηρέτηση πελατών και happy end α λά ελληνικά (χωρίς γάμο όμως :-)

2007-10-19T17:31:00.000+03:00

Ανήκω στην κατηγορία των ανθρώπων που αγαπούν και χρησιμοποιούν την τεχνολογία όταν αυτή κάνει τη ζωή μας πιο εύκολη. Κάνω σχεδόν όλες τις αγορές μου από το Internet, έχω GPS για να βρίσκω το δρόμο μου αλλιώς χάνομαι στην Κηφισίας (δεν κάνω πλάκα - ισχύει – έχω χαθεί επανειλημμένως) και είμαι από τους πρώτους που αγόρασαν το Nike+ όταν ήρθε στην Ελλάδα πριν από περίπου ένα χρόνο για να το συνδέσω με το Nano μου. Για όσους δεν ξέρουν, το Nike+ συνδέεται με ένα τσιπάκι στο παπούτσι σου και ενώ τρέχεις σου λέει ταχύτητα, χιλιόμετρα, χρόνο και διάφορα άλλα ωραία.

Καταευτυχισμένη με την αγορά μου το χρησιμοποιούσα όπου κι αν έτρεχα. Φανταστείτε λοιπόν την στενοχώρια μου όταν περίπου πριν από ένα μήνα σταμάτησε να μου λέει ταχύτητα. Και εξηγώ αμέσως γιατί στενοχώρια: Είχε εγγύηση έναν χρόνο και το θυμόμουνα, αλλά στο μυαλό μου συνδύασα το Nike+ με το οικτρό service της Apple στην Ελλάδα. Όσοι έχετε δοκιμάσει ποτέ να μιλήσετε με την Rainbow (με χρέωση εννοείται) ακόμα και για το πιο απλό πράγμα, θα με καταλάβετε – πιο απλό είναι να αγοράσεις καινούριο i-pod από το να βγάλεις άκρη. Και γι αυτό το λόγο συνεχώς ανέβαλα να κάνω οτιδήποτε.

Ενόψει όμως του Nike run της Κυριακής, αποφάσισα ότι είναι χαζό να κάθομαι και να αφήνω το κακό service μιας άσχετης εταιρείας να με επηρεάζει και πήρα τηλέφωνο το κατάστημα που το είχα αγοράσει. Ευχάριστη έκπληξη νούμερο ένα: το σήκωσε ένας ευγενέστατος κύριος ο οποίος μου είπε να περάσω οποτεδήποτε θέλω και να του το αφήσω. Έκπληξη νούμερο δύο: Μου ζήτησε συγγνώμη εκ των προτέρων που δε θα μπορέσει να το ελέγξει αμέσως ο ίδιος και θα αναγκαστεί να το κρατήσει!!!! Αν είναι δυνατόν. Μόνο που δεν γέλασα, τον ευχαρίστησα και έκλεισα.

Πήγα λοιπόν στο κατάστημα την Παρασκευή το βράδυ. Λέω στην κοπέλα στο ταμείο γιατί ήρθα και με το που μου λέει «Αχ δε μιλήσατε όμως μαζί μου» ετοιμάζομαι από μέσα μου να φορτώσω… Ακολουθεί όμως η έκπληξη νούμερο τρία: Μου ξαναζητάει συγγνώμη γιατί δεν μπορεί να το ελέγξει εκεί και πρέπει να το κρατήσει!!! Αν είναι δυνατόν – δηλαδή έχουν πάει πελάτες και τους έχουν ζητήσει να τρέχουν γύρω γύρω για να ελέγξουν επί τόπου αν δείχνει τα σωστά χιλιόμετρα το Nike+ ;;; Ή κάποιοι πελάτες περιμένουν να έχει η Nike εργαστήριο από κάτω και να τσεκάρουν τα προϊόντα τους κάποιοι τρελοί επιστήμονες με άσπρες ρόμπες;;; Διαβεβαιώνω φυσικά την κοπέλα ότι καταλαβαίνω, της αφήνω το τηλέφωνο μου και φεύγω.

Ε θέλετε να ακούσετε και την έκπληξη νούμερο τέσσερα; Την Τρίτη το πρωί με καλεί ένας άλλος κύριος και μου λέει ότι ελέγξανε το Nike+ είχε όντως θέμα και να περάσω όποτε θέλω να πάρω ένα καινούριο…. Δεν τους κυνήγησα, δεν έβρισα, δεν τσαντίστηκα δεν περίμενα ατελείωτες ώρες στο τηλέφωνο, δεν έχασαν τα στοιχεία μου, δε με αμφισβήτησαν!!!

Το αποτέλεσμα; Πήγα και παρέλαβα το καινούριο μου Nike+ και ήμουνα σε τέτοια κέφια που αγόρασα και εκατό άλλα πράγματα από το κατάστημα…. Τόσο δύσκολο είναι να κατανοήσουν και οι υπόλοιπες εταιρείες και οργανισμοί ότι θα τους κόστιζε γενικά λιγότερο να μας εξυπηρετούν με αυτόν τον τρόπο; Προφανώς ναι, αλλά για την ώρα δε με νοιάζει γιατί εγώ έχω το ωραίο μου γυαλιστερό καινούριο μου Nike+ και ανυπομονώ να το χρησιμοποιήσω το απόγευμα! Καλό μας τρέξιμο!

Μια εικόνα χίλιες λέξεις!

2007-10-04T12:31:00.000+03:00

Καταπληκτικές ξεκάθαρες οδηγίες σε άπταιστα Αγγλικά σχετικά με τη σωστή χρήση των …chopsticks! Όχι οποιαδήποτε chopsticks – των επίσημων ολυμπιακών Chopsticks που είναι διαθέσιμα από το Ολυμπιακό κατάστημα του Πεκίνου! Τα έφεραν δώρο σε φίλο μου και μου έστειλε τη φωτογραφία πεθαμένος στα γέλια…Είναι μπροστά οι άνθρωποι!!!!

Και σε περίπτωση που δεν μπορείτε να διαβάσετε την εικόνα, ακολουθεί το κείμενο (Αυτούσιο – δεν έχω τυπογραφικά):

« Use explanation
Chopsticks’ surface protect layer adopte nvironmental protection’s paint, innocuity Tasteless, please reassurance usage.
Chopsticks at use behind belike surface’s paint fall off or calm down a part attrition seriously, please in time change. Suggest use time for six month».

…… :-)

«Homo Dromiens» ή αλλιώς «Όλα τα Είδη των Δρομέων».

2007-09-18T11:47:00.001+03:00

Προτού αρχίσω να τρέχω σε στίβο ή και σε λαϊκούς αγώνες, έτρεχα μόνη μου κυρίως σε ήρεμους δρόμους της περιοχής μου. Όταν μετά από περίπου ένα χρόνο, βρήκα το θάρρος να περάσω τις τρομακτικές πύλες του στίβου κοντά μου, που με το ύψος και τη στενότητα τους φάνταζαν σαν τις συμπληγάδες, έμαθα δύο μεγάλες αλήθειες:

Πρώτον: Οι πύλες ήταν τρομακτικές μόνο στο μυαλό μου γιατί πίσω τους δεν κρυβόταν κάποια κόλαση, αλλά ένας μεγάλος χώρος με κόσμο όλων των ηλικιών και ένα κοινό ενδιαφέρον – την άθληση.
Δεύτερον: Ο κόσμος όλων των ηλικιών είναι δρομείς που σιγά σιγά μπορείς να τους κατηγοριοποιήσεις βάση κάποιων ιδιαίτερων αλλά καθολικών κριτηρίων. Μετά από χρόνια παρατήρησης λοιπόν είμαι σε θέση να παραθέσω τις πιο ενδιαφέρουσες κατηγορίες του Homo Dromiens.

Ο «Macho Πέφτουλας»
Ηλικία: 25-35. Φύλλο: Άρρεν. Habitat: Βρίσκεται συνήθως στην άκρη του στίβου, σε σημείο με καλή θέα της περιοχής. Χαρακτηριστικά: Φορά κολάν ατσαλάκωτο, κολλητή μπλούζα μαύρη στην οποία διαγράφονται όλοι οι μύες του στήθους και οι κοιλιακοί και κάνει stretching. Ατελείωτα. Για πάντα. Και μόνο. Να τρέξει; Όχι βέβαια - θα ιδρώσει και μπορεί να χαλάσει το μαλλί…

Η « Trendy»
Ηλικία: 15-25. Φύλλο: Θήλυ. Habitat: Περπατάνε συνήθως στην εξωτερική πλευρά του στίβου, σε αγέλες των δύο ή και παραπάνω. Χαρακτηριστικά: Ακούνε μουσική, φοράνε χαμηλοκάβαλες φόρμες, και έχουν πολύ φουσκωτό μαλλί….Αποτελούν ένα από τα βασικά θηράματα του «Macho πέφτουλα» αλλά η δύναμη του αριθμού της αγέλης, τον φοβίζει και διστάζει. Αν κάποια «Trendy» όμως απομακρυνθεί από το κοπάδι, ο «Macho πέφτουλας» δε θα αργήσει να κάνει την κίνησή του.

Οι «Tech Freaks»
Ηλικία: 20-50. Φύλλο: Κυρίως άνδρες, αλλά τα τελευταία χρόνια έχουν παρατηρηθεί και αρκετά θηλυκά δείγματα. Habitat: Στις μεσαίες διαδρομές του στίβου. Χαρακτηριστικά: Η τεχνολογία είναι η ζωή τους. Όταν συνδυάζεται με το τρέξιμο είναι ευτυχισμένοι. Φοράνε στο ένα μπράτσο armband με το nano για να ακούνε μουσική. Το nano τους συνδέεται με το nike+ στο παπούτσι τους για να μετράνε απόσταση και χρόνο. Φοράνε στο άλλο μπράτσο armband με το κινητό τους. Φοράνε στο στήθος μετρητή σφυγμών που ενημερώνει το ρολόι τους πότε έφτασαν τους ιδανικούς σφυγμούς. Στο άλλο χέρι GPS το οποίο τους δείχνει τη θέση τους. Γι αυτούς η προπόνηση δεν τελειώνει όταν σταματήσουν το τρέξιμο, αλλά τρεις ώρες μετά, αφού έχουν ανεβάσει τις λεπτομέρειες της διαδρομής τους στο site της nike, τα στοιχεία του Garmin GPS τους στο Google earth και στείλει τα στοιχεία της καρδιάς τους στον παθολόγο τους…

Οι «Βετεράνοι»
Ηλικία: 55-105 Φύλλο: Άρρεν. Habitat: Παντού – στις γρήγορες διαδρομές του στίβου – στις αργές. Στις κερκίδες. Στη μέση του στίβου. Στην άκρη του στίβου. Απλώς παντού. Χαρακτηριστικά: Φοράνε μπλούζες από τους πιο σκληρούς μαραθωνίους και υπερμαραθωνίους του κόσμου. Έχουν τις πιο γυμνασμένες γάμπες που έχετε δει και τρέχουν συνέχεια. Έχω πειστεί ότι ο βασικός τους ρόλος είναι να κάνουν τους υπόλοιπους εμάς να αισθανόμαστε δέος και να αναρωτιόμαστε αν θα τα καταφέρουμε ποτέ να φτάσουμε σε αυτήν την ηλικία και να τρέχουμε με αυτόν τον τρόπο…ή μάλλον ξεχάστε το «αυτήν την ηλικία» και κρατήστε απλώς το «με αυτόν τον τρόπο»…

Τα «Ζευγάρια»
Ηλικία: Όλες οι ηλικίες. Από 15 – 105. Φύλλο: Ένα από το καθένα. Habitat: Οι εξωτερικές διαδρομές του στίβου. Χαρακτηριστικά: Ανάλογα με την ηλικία, διαφέρουν οι συμπεριφορές τους. Κοινό χαρακτηριστικό – πηγαίνουν δίπλα δίπλα. Στις νεότερες ηλικίες, ενίοτε κρατούνται από το χέρι και συζητούν τρυφερά. Στις ηλικίες από 30-40 χειρονομούν, συζητάνε έντονα, μερικές φορές τσακώνονται και ακούγεται και κανένα «και μου τα λέγε η μάνα μου – άσε τη μάνα σου εκεί που βρίσκεται – τι σου φταίει και η μάνα μου τώρα». Στις ηλικίες από 40 και πάνω η εικόνα είναι σαφώς πιο ήρεμη, θυμίζουν έντονα περιστέρια ή πάπιες μανδαρίνους που ζευγαρώνουν για μία ζωή και συχνά φοράνε και τα ίδια ρούχα γιατί έχουν φτάσει στο επίπεδο που ψωνίζει η γυναίκα και για τους δυο τους…

Οι «Παχουλοί»
Ηλικία: Όλες οι ηλικίες. Φύλλο: Όλα τα φύλλα. Habitat: Έξω και από τις πιο εξωτερικές διαδρομές του στίβου, οι πιο διακριτικοί δρομείς. Σίγουρα δε θα ενοχλήσουν ή δε θα ανακόψουν την πορεία κανενός. Χαρακτηριστικά: Ίσως οι πιο συμπαθείς και διακριτικοί δρομείς. Κοινό τους χαρακτηριστικό. Έχουν κάποια παραπανίσια κιλά. Κοινός τους στόχος. Να σταματήσουν την εκπληκτικά καθιστική ζωή του σύγχρονου ανθρώπου και να αρχίσουν κάτι εύκολο και ευχάριστο στη ζωή τους. Το πιο εντυπωσιακό χαρακτηριστικό τους είναι ότι αποτελούν τη μόνη κατηγορία με εντυπωσιακή και γρήγορη εξέλιξη. Αν συνεχίσουν μετά τις 3-4- φορές, μέσα σε διάστημα 2-3 μηνών τρομάζεις να τους αναγνωρίσεις και πρέπει μετά να τους κατατάξεις σε μία από τις άλλες κατηγορίες.

Οι «Συνηθισμένοι»
Η πιο βαρετή κατηγορία. Συγνώμη αλλά αν δεν αναγνωρίσατε τα χαρακτηριστικά σας σε καμία από τις παραπάνω κατηγορίες, ανήκετε στους συνηθισμένους. Είστε δρομείς, αλλά δεν έχετε κάποιο αστείο χαρακτηριστικό άξιο σχολιασμού. Τα ρούχα σας είναι νορμάλ, η συμπεριφορά σας νορμάλ, το τρέξιμό σας νορμάλ. Όσο βέβαια νορμάλ μπορεί να θεωρείται το γεγονός ότι βρέξει – χιονίσει, πρωί - βράδυ, Καλοκαίρι – Χειμώνα, εσείς είστε εκεί και τρέχετε! Καλά δε βαρεθήκατε ακόμα; Σας αφήνω τώρα γιατί πήγε αργά και πρέπει να πάω για τρέξιμο… ;-p

Ονειρεύτηκα χθες…

2007-09-06T12:48:00.000+03:00

Όλα ήταν μαύρα… κι εγώ έτρεχα… γιατί αυτό ήξερα να κάνω γιατί αυτό μπορούσα να κάνω. Δεν έβλεπα που πήγαινα, δεν έβλεπα τι πάταγα και απλά έτρεχα. Χωρίς συναίσθημα, χωρίς κούραση, χωρίς σκοπό. Ένα άσχημο τρέξιμο με άδειο μυαλό γιατί δεν υπήρχαν ερεθίσματα. Τίποτα γύρω μου – όλα μαύρα.

Και μετά άρχισε να χαράζει. Ένα άσχημο φως, εκτυφλωτικό και ανελέητο πορτοκαλί, που μου χτύπαγε τα μάτια κι έκαιγε το μυαλό. Και τότε κατάλαβα – όλα γύρω μου ήταν καμένα. Πάταγα καμένα, έβλεπα καμένα, ήμουνα καμένη. Σταμάτησα. Λύγισα. Έκλαψα.

Και τότε, επειδή ήταν όνειρο και όλα συμβαίνουν στα όνειρα αρκεί να το θες, σηκώθηκα και με πείσμα άρχισα να ξανατρέχω. Γιατί πίστεψα σε κάτι. Πίστεψα ότι θυμάμαι πώς ήταν τα πάντα πριν καούν. Και όπως ακριβώς έγινε στο «Παραμύθι χωρίς τέλος» και στον «Υφαντόκοσμο» άρχισε η αναγέννηση. Στα πόδια μου άνθιζε το χώμα, φύτρωναν δέντρα παντού. Και όσο έτρεχα, τόσο πρασίνιζε η φύση γύρω μου και γλύκανε η μέρα και τρέχανε νερά παντού. Και συνέχισα να τρέχω, γιατί αυτό ήξερα να κάνω γιατί αυτό είχε πια νόημα.

Ήταν όμως μόνο ένα όνειρο. Και τέτοια θαύματα δε γίνονται. Το υποσυνείδητο μου όμως μου φώναξε αυτό που πρέπει να κάνουμε. Να μην ξεχάσουμε. Και να μην αποδεχτούμε μια άσχημη, μαύρη ζωή χωρίς ερεθίσματα…

Τετάρτη 29 Αυγούστου, πενθούμε για τις απώλειες της Ελλάδας

2007-08-27T19:10:00.000+03:00

Πάπαλα οι διακοπές...

2007-08-24T16:00:00.000+03:00

Μόλις γύρισα από τις διακοπές μου και κοιτάζω απελπισμένα να βρω λόγους να ξαναφύγω…. Ετεροδημότης δεν είμαι, ούτε δημόσιος υπάλληλος για να λείψω κανά δεκαήμερο για τις εκλογές και η 28η Οκτωβρίου (ναι – η 28η Οκτωβρίου - Καλοκαίρι θα είναι ακόμα – μη γελάτε) πέφτει Κυριακή!!!! Οπότε η μόνη λύση είναι κανένας αγώνας κάπου στην όμορφη (απλά δυστυχώς καμένη πια) Ελλάδα… μέχρι τότε λοιπόν!

Τι να κάνετε όταν δεν έχετε χρόνο για προπόνηση.

2007-07-20T17:22:00.000+03:00

Όχι δε θα σας κάνω κήρυγμα. Πρώτον γιατί δεν είμαι παπάς και δεύτερον γιατί σας πιστεύω. Υπάρχουν φάσεις στη ζωή μας χαρούμενες ή λιγότερο χαρούμενες (και συνήθως δυστυχώς είναι οι δεύτερες), που όντως, ο,τι και να κάνετε δεν υπάρχει ούτε μισή ώρα για προπόνηση. Φάσεις που λόγω κάποιας οικογενειακής υποχρέωσης, περίθαλψης κάποιου συγγενικού προσώπου, σπουδών, εξετάσεων, ή για κάποιον άλλο λόγο, υπολογίζετε τα λεπτά που έχετε μέσα στη μέρα ώστε να τα καταφέρετε όλα: Δουλειά, μετακίνηση, υποχρέωση, κάποιο μάζεμα στο σπίτι, κάποιος ύπνος.

Ναι, το ξέρω, το συνειδητοποιώ, περνάω ακριβώς αυτή τη φάση τώρα. Και ίσως είναι η χειρότερη στιγμή να την περνάω γιατί συν όλων των άλλων, αποφάσισε και ο μισός πληθυσμός της Ελλάδας να παντρευτεί. Κάτι το δίσεκτο έτος που ακολουθεί, κάτι ο καλός καιρός, κάτι η ηλικία, (όχι η δική μου βέβαια, των άλλων πάντα) έχουν οδηγήσει σε κύμα γάμων, από το οποίο πρέπει να επιβιώσουμε και να επιβιώσουμε αξιοπρεπώς γιατί αλλιώς θα με πουν ακοινώνητη γαϊδούρα και θα έχουν και δίκιο οι φίλοι μου.

Συμπέρασμα; ΔΕΝ ΠΡΟΛΑΒΑΙΝΩ ΝΑ ΠΑΩ ΓΙΑ ΤΡΕΞΙΜΟ! Εδώ δεν προλαβαίνω να κοιμηθώ, δεν προλαβαίνω να σκεφτώ – το τρέξιμο θα προλάβω; Ακολουθεί λοιπόν το απόσταγμα της σοφίας μου σχετικά με το τι να κάνετε αν ποτέ βρεθείτε σε ανάλογη κατάσταση:

1. Σκάλες, σκάλες, σκάλες!

Οι σκάλες είναι η καλύτερη εφεύρεση του σύγχρονου ανθρώπου. Μπορεί να αφήσαμε το δάσος μας και να ήρθαμε να ζήσουμε σε τσιμεντένιες τρύπες, μπορεί να κάψαμε όλα τα δέντρα μας, αλλά τουλάχιστον φτιάξαμε σκάλες για να σκαρφαλώνουμε. Όπως το έχω υπολογίσει εγώ, ζω στον πρώτο και παρκάρω στο υπόγειο γκαράζ – δύο όροφοι, δουλεύω στο δεύτερο και παρκάρω στο δεύτερο υπόγειο, άλλοι τέσσερεις όροφοι. Βέβαια το πρωί, με το Laptop στον ώμο, την τσάντα στο ένα χέρι, το κινητό στο άλλο, το handsfree στα δόντια, (έχετε δει τα πρόστιμα του ΚΟΚ αν μιλάς στο κινητό σου όταν οδηγείς;;; ναι στα δόντια το handsfree να μην το ξεχάσω…!) και την τσάντα με το ταπεράκι και τα φρούτα στον αγκώνα, πολύ συχνά λέω παράτα το θα πάρω το ασανσέρ… Μετά όμως σκέφτομαι ότι μπορεί για τις υπόλοιπες τουλάχιστον τρεις ώρες να κάθομαι σε μια καρέκλα μπροστά από μια οθόνη, οπότε φτύνω το handsfree στην τσάντα, ρίχνω το κινητό πάνω στα φρούτα και… κατεβαίνω…. Αν υπολογίσω και την αναχώρηση μιλάμε για δώδεκα ορόφους. Μια χαρά - αναλογεί στην προθέρμανση…

2. Meetings – και επί γης ειρήνη…!

Τα meetings δεν είναι μόνο ένας καταπληκτικός τρόπος να γνωρίσεις κόσμο, να αποφύγεις να απαντήσεις σε ενοχλητικά τηλέφωνα, e-mails, fax κλπ. Είναι και μια υπέροχη ευκαιρία για προπόνηση. Το κόλπο είναι να τα οργανώνετε πάντα εσείς. Έτσι μπορείτε:

α. Να επιλέγετε την πιο μακρινή αίθουσα – σε άλλο όροφο, άλλο τμήμα, άλλο κτήριο ει δυνατόν.
β. Να πηγαίνετε πάντα πριν από τους υπόλοιπους να τσεκάρετε ότι είναι καθαρή η αίθουσα, ότι ο κλιματισμός δουλεύει, δεν υπάρχει άλλος μέσα που έχει ξεμείνει από άλλο meeting κλπ.
γ. Να γυρίζετε, να ειδοποιείτε τους άλλους ότι όλα είναι εντάξει και άντε πάμε όλοι μαζί να σας δείξω που γίνεται το meeting.
δ. Να ξεχνάτε κάτι σημαντικό ώστε να μπορείτε να επιστρέφετε στο γραφείο σας για να το φέρετε στο meeting. Είστε περισσότερος κερδισμένος/η αν τα αντικείμενα είναι δύο, περίπου ενάμιση κιλού και ενώ περπατάτε προς το meeting ανεβοκατεβάζετε τα χέρια σας…
ε. Να προσφέρεστε να συνοδεύσετε τους εξωτερικούς συνεργάτες μέσα κι έξω από την εταιρεία. Να τους αναγκάζετε επίσης και αυτούς να ανεβοκατεβαίνουν από τις σκάλες. Για να τους πείσετε μπορείτε να χρησιμοποιείτε πλήθος ευφάνταστων δικαιολογιών του τύπου «το ασανσέρ μας περνάει μια περίεργη φάση και προσπαθούμε να μην το κουράζουμε» ή «ουπς – το ακούσατε και εσείς αυτό το μπαμ; Μάλλον πρέπει να πάμε με τα πόδια…»
στ. Τέλος να προσφέρεστε εσείς να φέρνετε ποτά, νερά, καφέδες κλπ – όσο πιο πολλά τόσο το καλύτερο… και προς θεού ΜΗΝ χρησιμοποιήσετε δίσκο – θα σας μειώσει τις διαδρομές και θα χαλάσει την προπόνηση…

3. Τρίπτυχο νερό, καφές, τουαλέτα….

Έχετε υπολογίσει ποτέ πόσες φορές σηκώνεστε από το γραφείο σας για να πιείτε νερό, καφέ ή να πάτε στην τουαλέτα; Δυο – τρεις φορές τη μέρα;;; ΜΕΓΑ λάθος!!! Δεν πετυχαίνουμε τίποτα έτσι – πρέπει να προσπαθήσετε παραπάνω. Μην ξεχνάτε ότι όσο πιο πολύ πίνετε, πέρα από το ότι φυσικά ενυδατώνεστε, τρέχετε καλύτερα, φτιάχνετε επιδερμίδα και συκώτι (με αυτήν τη σειρά όμως), τελικά αυξάνετε και τα ταξίδια σας προς την τουαλέτα και προπονείστε. Σημαντικό – ποτέ μην έχετε μπουκάλι με νερό στο γραφείο σας – το κόλπο είναι να πίνετε, να τελειώνετε το ποτήρι και να πηγαίνετε να ξαναγεμίζετε. Επίσης σημαντικό – μην πίνετε ποτέ επιτόπου στον ψύκτη το νερό. Η σωστή ακολουθία κινήσεων είναι η εξής: σηκώνεστε (πριν διψάσετε – γενικά ισχύει το ότι όταν πια διψάσετε είναι αργά για τον οργανισμό σας), πάτε στην κουζίνα, παίρνετε ένα ποτήρι, πηγαίνετε στον ψύκτη, γεμίζετε με νερό, επιστρέφετε στο γραφείο σας, πίνετε, επαναλαμβάνετε τουλάχιστον τρεις φορές και μετά λογικά τρέχετε μέχρι την τουαλέτα….

Με συντηρητικούς υπολογισμούς και με το περιθώριο λάθους που φυσικά υπάρχει καθώς οι αποστάσεις διαφέρουν από γραφείο σε γραφείο, αν ακολουθήσετε τα παραπάνω με συνέπεια (δείτε το ως πρόγραμμα προπόνησης) διανύετε εβδομαδιαίως τουλάχιστον 15 χιλιόμετρα! Αρκούν λοιπόν για να καταφέρετε να επιβιώσετε της δύσκολης περιόδου της ζωής σας… απλά προσέξτε μη σας γίνουν συνήθεια γιατί μάλλον δε θα χαρούν πολύ οι διευθυντές σας όταν καταλάβουν τι κάνετε… εκτός φυσικά αν εσείς είστε ο διευθυντής/τρια οπότε ουπς – δεν έπρεπε να διαβάσετε όλα τα παραπάνω!

Κατεδάφιση του διατηρητέου στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου, νο 17

2007-07-13T10:50:00.000+03:00

Όσοι ζουν στο κέντρο της Αθήνας, έχουν πάει βόλτα ποτέ στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου, έχουν τρέξει στον πεζόδρομο κάτω από τα πανέμορφα πλατάνια και έχουν θαυμάσει τα όμορφα κτίρια που απομένουν στην περιοχή, θα καταλάβουν αμέσως για ποιο κτίριο μιλάμε.

Αυτό το κτίριο, με κάποιες συνοπτικές διαδικασίες, αποχαρακτηρίστηκε από διατηρητέο (είχε χαρακτηριστεί ως διατηρητέο το 1978) και πρόκειται να κατεδαφιστεί!

Διαβάστε κάποιες πολύ σημαντικές πληροφορίες παρακάτω, καθώς δεν πρόκειται ούτε για ερείπιο, ούτε για τυχαίο κτίσμα που πληγώνει τα μάτια μας και την ψυχή μας. Είναι ένα από τα λίγα που δίνουν ακόμα κάποιο χαρακτήρα στην πόλη μας και αποτελεί μέρος της ιστορίας μας. Ας μη γίνουμε και εδώ σαν την Κίνα που χάριν της προόδου ισοπεδώνουν ολόκληρα χωριά…

ΘΑ ΚΑΤΕΔΑΦΙΣΟΥΝ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΕΧΝΗΣ ΓΙΑ ΝΑ ΦΑΙΝΕΤΑΙ Η ΕΞΕΔΡΑ ΤΟΥ ΕΣΤΙΑΤΟΡΙΟΥ;

ΑΠΟΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΔΙΑΤΗΡΗΤΕΟΥ Δ. ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΟΥ 17

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΚΑΤΟΙΚΩΝ

Την Τρίτη 3/7/2007 στο ΥΠΠΟ, σε πολύωρη κοινή συνεδρίαση του ΚΑΣ και του ΚΣΝΜ (που ορίστηκε αιφνιδιαστικά την Παρασκευή 29/6/07 χωρίς να ειδοποιηθούν οι έχοντες έννομο συμφέρον) αποφασίστηκε, με μια ψήφο διαφορά (την διπλή ψήφο του προέδρου) ο αποχαρακτηρισμός του κτιρίου της Διονυσίου Αρεοπαγίτου 17 από 'Εργο Τέχνης, με σκοπό να ακολουθήσει αποχαρακτηρισμός και του αρ. 19 και να κατεδαφισθούν. Αιτιολογία: η θέα από το Νέο Μουσείο Ακροπόλεως που θεωρήθηκε υπέρτερο δημόσιο συμφέρον.

Παρά την απόπειρα αιφνιδιασμού, πρόλαβαν να ταχθούν κατά της κατεδάφισης η Ελληνική Εταιρεία για την Προστασία του Περιβάλλοντος και της Πολιτιστικής Κληρονομιάς, Πανεπιστημιακές Σχολές, ο Δήμος Ιωαννίνων, Ακαδημαϊκοί, Καθηγητές Πανεπιστημίου κ.α.

Το κτίριο της Διον. Αρεοπαγίτου 17, είναι έργο του 1930 του Ηπειρώτη αρχιτέκτονα Βασίλη Κουρεμένου (1875 – 1957) . Ο Κουρεμένος ήταν αριστούχος της Ecole des Beaux Arts στο Παρίσι, Ακαδημαϊκός, ζωγράφος, καθηγητής στο ΕΜΠ, φίλος του Ελ. Βενιζέλου και του Pablo Picasso. Τιμήθηκε με διεθνή βραβεία για το έργο του στο Παρίσι, την Κωνσταντινούπολη, την Ελλάδα, το Δουβλίνο.

Το κτίριο θεωρείται από τους μελετητές ως ένα από τα πιο σημαντικά της εποχής του μεσοπολέμου στην Αθήνα, ίσως το ωραιότερο δείγμα Art Deco στην πόλη. Την όψη του κοσμούν γλυπτά, ψηφιδωτά, ορθομαρμαρώσεις από κόκκινο και γκρίζο μάρμαρο.

Χαρακτηρίζεται διατηρητέο από το ΥΠΕΧΩΔΕ το 1978 και έργο τέχνης από το ΥΠΠΟ το 1988. Σε όλους τους αρχιτεκτονικούς διαγωνισμούς του Νέου Μουσείου της Ακρόπολης, η ύπαρξη των διατηρητέων 17 & 19 είναι βασική προϋπόθεση για το σχεδιασμό. Στο Νέο Μουσείο επιτρέπεται κατά παρέκκλιση ύψος 24μ., ώστε να «συνομιλεί με τον Παρθενώνα» πάνω από τα κτίρια της περιοχής.

Το ΚΑΣ το 2003 δικαιολογεί τη θετική του απόφαση για την ανέγερση του Μουσείου με το σκεπτικό ότι το Μουσείο δεν θα είναι ορατό από την Δ. Αρεοπαγίτου και συνεπώς δε θα επιβαρύνει τα μνημεία και τα διατηρητέα κτίρια. Εγκρίνει δηλαδή την ανέγερση του Μουσείου, επειδή ο τεράστιος όγκος του κρύβεται από τα κτίρια της Δ. Αρεοπαγίτου! Με το ίδιο σκεπτικό εγκρίνεται η ανέγερση και από το ΣτΕ το 2005.

Με την κατεδάφιση των δύο αυτών διατηρητέων κτιρίων ουσιαστικά ακρωτηριάζεται ο αρχιτεκτονικός χαρακτήρας της Δ. Αρεοπαγίτου. Ταυτόχρονα χάνεται ένα σημαντικό κομμάτι της σύγχρονης αστικής ιστορίας μας. Και όλα αυτά στο όνομα ενός κτιρίου – μουσείου το οποίο θα έπρεπε να είχε ως αποστολή τη διατήρηση και τη μεταφορά της μνήμης και όχι την καταστροφή της.

Και δυό λόγια για τη θέα: Από την αίθουσα των γλυπτών του Παρθενώνα φαίνεται ο Παρθενώνας και ολόκληρος ο βράχος της Ακρόπολης. Κρύβεται το Θέατρο του Διονύσου, όχι μόνο από τα κτίρια της Δ. Αρεοπαγίτου, αλλά και από τα ψηλά πλατάνια του δρόμου που αποτελούν τη «δροσιά των περιπατητών» όπως επεσήμανε η Μαρίζα Κωχ, και από τα πυκνά κυπαρίσσια του αρχαιολογικού χώρου. Θα πρέπει και αυτά να «καούν» στο όνομα του υπέρτερου δημοσίου συμφέροντος;

Τα κτίρια της Διον. Αρεοπαγίτου στην ουσία εμποδίζουν το εστιατόριο του Μουσείου να φαίνεται από τον Μεγάλο Περίπατο και τον Αρχαιολογικό χώρο. Το τεράστιο, υπαίθριο εστιατόριο θα λειτουργήσει πάνω σε μια υψηλή τσιμεντένια εξέδρα – πρόβολο (στο ύψος της στέγης του κτιρίου Βάιλερ) που εξέχει από τον κύριο όγκο του Μουσείου, προς τη Διον. Αρεοπαγίτου, επί της οποίας σημειωτέον ότι δεν επιτρέπεται χρήση εστιατορίου.

Όσο για τις πίσω όψεις των διατηρητέων, που φαίνονται από το Μουσείο, υπάρχουν λύσεις: φύτευση δένδρων, αρχιτεκτονική ανάπλαση, εικαστικές παρεμβάσεις. Αρκεί να συναινέσει το ΥΠΠΟ.

Με την σκανδαλώδη απόφαση επιχειρείται να καταλυθεί η ιερότητα του αρχαιολογικού χώρου, η πολύτιμη αρχιτεκτονική μας κληρονομιά, ο μοναδικός χαρακτήρας της Διονυσίου Αρεοπαγίτου, για να πίνει τον καφέ του ο τουρίστας με ανεμπόδιστη θέα και να ενισχυθούν έτσι οι εμπορικές χρήσεις του μουσείου. Αυτό θέλουμε;

Αν όχι, ας πάρει το μήνυμα ο Υπουργός Πολιτισμού και Βουλευτής Α Αθηνών Γ. Βουλγαράκης, τηλ. γραφείου 2103636177, fax 2103638137, email gvoulg@parliament.gr

Μαρίνα Κουρεμένου olvia@hol.gr,

Αρίστος Δοξιάδης adoxiadis@notos.biz,

Αχιλλέας Φρειδερίκος af@teknika.gr,

Nίκος Ρουσέας nrouse@tee.gr,

Μανώλης Αναστασάκης anastasakis@tee.gr ,

Μίμης Κουμαντάνος m.koumantanos@aktena.gr

Livefeeds 2.0

2007-07-10T16:48:00.000+03:00

Θυμάστε την κοπέλα που είχε κλειστεί στην αποθήκη και μας έπαιρνε τηλέφωνο για να βγει;;;; Ε λοιπόν κάποιος τη βοήθησε και ακολουθεί συνέχεια…. Η αρχή μιας αγαπημένης online διαφημιστικής σειράς;;; Το ελπίζω…

Γιατί πρέπει να αφήσουμε ήσυχη την Πάρνηθα…

2007-07-06T18:41:00.000+03:00

Τις τελευταίες μέρες, όπως όλοι μας σχεδόν, σοκαρίστηκα με τις πυρκαγιές στην Πάρνηθα και στο Πήλιο. Έκλαιγα πραγματικά βλέποντας την Πάρνηθα από το μπαλκόνι μου να καίγεται. Εκνευρίστηκα με όσους θεωρούσα υπεύθυνους και απορούσα πώς είναι δυνατόν να επιτρέψουν τέτοια καταστροφή. Ιδίως για την Πάρνηθα που την ξέρω γιατί τρέχω σε αυτή, όπως έγραψα ενώ ακόμα καιγόταν, πάσχισα να σκεφτώ πώς θα βοηθήσω στην αποκατάσταση της. Διάβασα τα mails και τις δημοσιεύσεις άλλων bloggers, την άμεση απαίτηση για αναδάσωση και εννοείται πως συμφώνησα. Συμφώνησα και δημοσίευσα και την πρωτοβουλία των δρομέων να τραβήξουν φωτογραφίες στην προπόνησή τους από την καμένη τώρα πια Πάρνηθα.

Συγχρόνως όμως συνέχισα να ψάχνω για το τι πραγματικά πρέπει να γίνει. Έλαβα στο mail μου και την προτροπή του wwf για το τι πρέπει πραγματικά να κάνουμε, που βασικά συνιστούσε ψυχραιμία. Ούτε λίγο ούτε πολύ, έλεγε παιδιά όχι γιούρια να σώσουμε, αλλά περιμένετε και απλά επιμείνετε στην προστασία του χώρου. Και σήμερα έπεσα πάνω σε αυτό το blog και διάβασα αυτό το post: Διαβάστε το μέχρι τέλους για να γνωρίζετε τον κόσμο μας. Για όσους δεν έχετε υπομονή παραθέτω τρεις σημαντικές παραγράφους:

Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει ώριμο μεσογειακό δάσος που κάηκε και προστατεύθηκε, χωρίς να αναγεννηθεί με φυσικό τρόπο. Αντίθετα, σε περιοχές που δεν κάηκαν τον τελευταίο αιώνα τα πεύκα λιγοστεύουν κάθε χρόνο, χωρίς δυνατότητα αναγέννησης.

Οι δασικές πυρκαγιές είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με τη διατήρηση των μεσογειακών οικοσυστημάτων. Απλώς, η οικολογική τους σημασία δεν έγινε μέχρι σήμερα κατανοητή επειδή τα αποτελέσματά τους συγχέονται με την μεταπυρική οικονομική δραστηριότητα του ανθρώπου, ιδιαίτερα με την υπερβόσκηση και την οικοπεδοποίηση που οδηγούν σε αποδάσωση.

Και τέλος:

[Στις αναδασώσεις] …Κανέναν δεν ενδιαφέρει τι φυτεύεται, αρκεί οι φυτεύσεις να καλύπτουν μεγάλη έκταση. Στο πληγωμένο από τη φωτιά οικοσύστημα καλούνται τα σχολεία, οι φορείς, οι σύλλογοι, οι πολίτες γενικά, να συμμετάσχουν σε άχρηστες και πολλές φορές επιζήμιες αναδασώσεις. Αγνοείται απ' όλους ότι η φύση έχει προστατέψει και έχει φυλάξει πλούσιο αναγεννητικό υλικό, που είναι έτοιμο να ξαναδημιουργήσει το δάσος. Βαριά μηχανήματα, προκειμένου να ανοίξουν χώρους φύτευσης, ξηλώνουν τους θάμνους, που θα παραβλάσταιναν σύντομα και θα προστάτευαν άμεσα το έδαφος. Οι σπόροι των πεύκων σκεπάζονται με το χώμα του οργώματος ή συνθλίβονται από τις ρόδες των οχημάτων. Στη θέση των ντόπιων, άριστα προσαρμοσμένων, φυτών τοποθετείται ο,τι διαθέσιμο έχουν τα κρατικά φυτώρια, όπως αγγελικές, πικροδάφνες, πυράκανθοι, που προορίζονται για τα πάρκα ή τις αυλές των σπιτιών και είναι τελείως ακατάλληλα για δασικά οικοσυστήματα.

Συμπερασματικά, το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι να προστατέψουμε το δάσος με την απαίτησή μας να μην καταπατηθεί και την προστασία του από την υπερβόσκηση. Η Πάρνηθα είναι σαφώς ιδιαίτερη γιατί είχε έλατα όπως θα δείτε και στο άρθρο και αυτά χρειάζονται σκιά για να αναπτυχθούν, αλλά το σίγουρο είναι ότι δεν πρέπει να ορμίσουμε στην αναδάσωση.

Βάση όλων αυτών, θα συνεχίσω προφανώς να ζητώ την προστασία του δάσους. Απλά θα συνεχίσω συγχρόνως να προσπαθώ να μορφώνομαι και θα αφήσω τα ελάφια και τα υπόλοιπα ζωάκια και έντομα ήσυχα στο χώρο που τους έχει απομείνει. Και προφανώς για όσο χρειαστεί θα συνεχίσω να τρέχω στον στίβο με το ταρτάν. Σαφώς χειρότερο αλλά η ψυχραιμία πρέπει να επικρατήσει. Διαβάστε και εσείς παραπάνω για το θέμα, διαβάστε και τα σχόλια στο θέμα και δείξτε το σε όσους μπορείτε. Και πολύ σημαντικό – κάντε κριτική πάντα στα κανάλια και στο τι μας λένε – έχουμε πλέον και εμείς στα Blogs δύναμη – είναι σαφές. Πρέπει όμως αυτή τη δύναμη να την ελέγχουμε….
Διαβάστε επίσης: Μύθοι και Αλήθειες για τη φωτιά στην Πάρνηθα (Τα Νέα, του Νίκου Μάργαρη)

Ψυχραιμία συνιστάται για την Πάρνηθα

2007-07-05T11:34:00.000+03:00

Μόλις έλαβα το παρακάτω στο mail μου και το παραθέτω αυτούσιο, καθώς ο,τι γράφεται ακούγεται λογικό. Αν η υπογραφή είναι σωστή, έχει ξεκινήσει από τη WWF.

"Αγαπητοί φίλοι.

Όλοι μαζί και ο καθένας προσωπικά θρηνούμε για την καταστροφή στην Πάρνηθα.

Όλοι μαζί και ο καθένας προσωπικά θέλουμε εδώ και τώρα να κάνουμε κάτι για να ξαναδούμε τον Εθνικό Δρυμό υγιή και ζωντανό.

Όλοι μαζί και ο καθένας προσωπικά πρέπει με ψυχραιμία να κάνουμε ό,τι καλύτερο για να βοηθήσουμε.

Αυτή τη στιγμή, το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε είναι:

Να μην ανέβουμε στην Πάρνηθα. Το οικοσύστημα είναι εξαιρετικά
ευαίσθητο και η αυξημένη ανθρώπινη παρουσία στα καμένα θα το επιβαρύνει ακόμα περισσότερο, ενώ στις περιοχές που δεν έχουν καεί η ανθρώπινη παρουσία μπορεί να ενοχλήσει τα ζώα που έχουν συγκεντρωθεί εκεί.

Να μην ταίζουμε τα ελάφια. Το Δασαρχείο έχει αναλάβει πλήρως
τη σίτιση των ελαφιών, όπου αυτό απαιτείται και το WWF Ελλάς έχει ξεκινήσει πρόγραμμα περίθαλψης σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Το ανεξέλεγκτο τάισμα έλκει τα ελάφια στις καμένες περιοχές, από τις οποίες πρέπει να απομακρυνθούν προσωρινά, ενώ πιθανότατα μπορεί να τα βλάψει σοβαρά.

Να μη φυτεύουμε δέντρα. Οι ανεξέλεγκτες φυτεύσεις δέντρων και
θάμνων χωρίς κανένα σχέδιο μπορεί να προκαλέσουν πολύ μεγάλη επιβάρυνση, σχεδόν αντίστοιχου μεγέθους με αυτήν που προκάλεσε η πυρκαγιά, στο οικοσύστημα που προσπαθεί να ανακάμψει. Οι όποιες αναδασώσεις γίνουν θα πρέπει να γίνουν βάση μελέτης.

Μπορείτε να μείνετε κοντά μας για να ενημερώνεστε για τις νέες εξελίξεις και να εγγραφείτε στο site μας ( www.wwf.gr ) για να προσφέρετε εθελοντική εργασία στις μελλοντικές εργασίες αποκατάστασης.
Μπορείτε επίσης να υπογράψετε την έκκληση του WWF Ελλάς ( www.politics.wwf.gr ) προς τον Πρωθυπουργό για αποκατάσταση της Πάρνηθας και προστασία των δασών της χώρας.

Κωνσταντίνος Λιαρίκος
Οικονομολόγος MSc, DSPU
Υπεύθυνος περιβαλλοντικών δράσεων
WWF Ελλάς
Φιλελλήνων 26 105 58 Αθήνα
Τηλ. 210-3314893
e-mail: c.liarikos@wwf.gr

Ο Μαραθώνιος Ολύμπου…

2007-07-03T19:11:00.000+03:00

Ο Όλυμπος είναι ένα εκπληκτικό βουνό και το να τρέχεις σε αγώνα εκεί είναι μία από τις ομορφότερες εμπειρίες που είχα ποτέ.. Δυστυχώς ήδη από το θρόνο του Δία, είχα βγει εκτός χρόνου, καταλήγοντας να φτάσω στα Πριόνια στις δέκα ώρες, μία ολόκληρη ώρα μετά την ώρα αποκλεισμού, αλλά και πάλι η εμπειρία παραμένει συγκλονιστική. Θα ήθελα να μπορούσα να πω ότι δεν πειράζει και του χρόνου θα τα καταφέρω καλύτερα, αλλά αυτό αποκλείεται καθώς του χρόνου οι δέκα ώρες (όσο δηλαδή μου πήρε εμένα να κάνω τα 31,1 χλμ) θα είναι το όριο αποκλεισμού για όλο τον αγώνα, οπότε για το άμεσο μέλλον χλωμό το βλέπω...

Παρόλα αυτά ο συγκεκριμένος αγώνας, όπως όλοι οι αγώνες άλλωστε, πέρα από υπέροχες εικόνες μου έδωσε και πολλές γνώσεις τις οποίες παραθέτω για όσους αποφασίσουν να τον τρέξουν ερασιτεχνικά…

1. Μην κοιμηθείτε σε ξενοδοχείο το οποίο είναι δίπλα σε disco – night club. Θα καταλήξετε με τα νεύρα τσατάλια και καθόλου ύπνο, οπότε το πρωί θα κουτουλάτε…

2. Βάλτε αντηλιακό με ψηλό δείκτη προστασίας πριν φύγετε. Λογικά θα σας προστατέψει μέχρι το τέλος του αγώνα, ιδίως αν είναι αδιάβροχο… μην ξεκινήσετε όμως χωρίς καθόλου αντηλιακό – θα καείτε…

3. Πάρτε νερό μαζί σας! Πολύ νερό όμως – όχι αστεία. Και γεμίστε τα camelback σας ή ότι άλλο έχετε, οπουδήποτε έχετε την ευκαιρία…

4. Στο πρώτο μισό του αγώνα δε χρειάζεστε γυαλιά ηλίου. Οπότε για να μην τα χάσετε (όπως κάποια γνωστή μου - ονόματα δε λέω – Χριστίνα τη λένε) και δεν πηγαίνετε σφαίρα, βάλτε τα σε κάποια τσέπη, μπανάνα, σακίδιο, ή απλά δέστε τα…. δε συμφέρει να τα χάσετε – θα καταλήξετε να κατεβαίνετε τα ζωνάρια βλέποντας πεταλούδες από τον πολύ ήλιο….(α ρε Χριστίνα….)

5. Πάρτε χρήματα μαζί σας. Θα σας βοηθήσουν αν χάσετε τους χρόνους και χρειαστείτε να πληρώσετε νερό στα καταφύγια … και με αυτήν την ευκαιρία θέλω να πω – ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΙΩΑΝΝΗ ΓΙΑ ΤΟ ΚΕΡΑΣΜΑ ΣΤΟ ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ ΓΙΟΣΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗΣ ΚΑΙ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΑΙΔΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΡΥΘΡΟ ΣΤΑΥΡΟ ΓΙΑ ΤΟ ΚΕΡΑΣΜΑ ΣΤΟ ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ ΣΠΗΛΙΟΣ ΑΓΑΠΗΤΟΣ!!!

6. Πάρτε μπατόν μαζί σας αν έχετε – πολύ πρακτικά, ιδίως αν θέλετε να κατέβετε πατώντας στα πόδια σας και όχι πετώντας …

7. Υπολογίστε ότι χρειάζεστε τον τριπλό (περίπου) χρόνο ανά χιλιόμετρο στην ανάβαση από όσο κάνετε συνήθως…

8. Υπολογίστε ότι τα τηλέφωνα κατά βάση δεν πιάνουν…

9. Ετοιμαστείτε να γελάτε συνέχεια με τους άλλους δρομείς που τρέχουν μαζί σας και με τα κλασσικά σχόλια τους σε κάθε χιλιομετροδείκτη στην ανάβαση– «αχ Παναγία μου» – «μόλις ένα χιλιόμετρο κάναμε;» - «μόνο ανηφόρα έχει ακόμα;» - «σε πόση ώρα είναι ο αποκλεισμός;» -«Και μου τα ΄λεγε η μανούλα μου…» και άλλα τέτοια χαριτωμένα…!

10. Και ετοιμαστείτε για έναν υπέροχο αγώνα στο βουνό των θεών! Καλή επιτυχία!

Δρομείς, Ποδηλάτες, Περιπατητές...

2007-07-02T18:41:00.000+03:00

(από το site του www.runningnews.gr)

...Την Κυριακή 8 Ιουλίου στις 9 το πρωί η ομάδα των φίλων του RunningNews.gr θα συγκεντρωθεί στην Αγία Τριάδα της Πάρνηθας να κάνει την καθιερωμένη της προπόνηση, σαν ύστατη ένδειξη διαμαρτυρίας. Στο πλευρό μας θα έχουμε και φίλους ποδηλάτες και περιπατητές και ελπίζουμε κάποια Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης. Ήδη ο ραδιοφωνικός σταθμός «Μελωδία FM 99.2» έχει στηρίξει επικοινωνιακά αυτή την προσπάθεια και σας καλούμε όλους να παρευρεθείτε σε αυτή τη πρωτοβουλία ευαισθητοποίησης.

Υπάρχει ήδη ανοιχτή συζήτηση στο Φόρουμ του running news για το θέμα της πυρκαγιάς στην Πάρνηθα και των κινητοποιήσεων της επόμενης μέρας, όπου μπορείτε να καταθέτετε τις απόψεις σας,

Χάσαμε την Πάρνηθα

2007-06-29T13:25:00.000+03:00

Χθες χάσαμε το ωραιότερο μέρος της Αττικής. Για όσους από εμάς τρέχουμε, χάσαμε ένα από τα πιο ωραία, ζωντανά, πράσινα μέρη που θα μπορούσαμε ποτέ να βρεθούμε μέσα σε μισή ώρα κατά μέσο όρο από τα σπίτια μας. Καταστράφηκε ο βιότοπος σπάνιων ζώων όπως μαθαίνω από τις ειδήσεις, όπως για παράδειγμα το κόκκινο ελάφι και αλλάζει όλο το μικροκλίμα της Αττικής. Ο Αντώνης Θεοχάρης, δασολόγος στην Πάρνηθα μιλάει για ανυπολόγιστη περιβαλλοντική καταστροφή και δήλωσε στο ραδιοφωνικό σταθμό flash 96 ότι «μετά από χίλια χρόνια θα ξαναφυτρώσουν έλατα».

Και λέω εγώ τώρα που το έχω ξαναζήσει το παραμύθι όπως όλοι μας. Μπορούμε εμείς να κάνουμε κάτι; Θέλουμε! Όλοι μας! Πραγματικά! Για παράδειγμα έχουμε το γύρο της Πάρνηθας που δεν πληρώνουμε για να συμμετάσχουμε. Μια ιδέα ίσως θα ήταν να δώσουμε κάποια χρήματα όσοι θέλουμε για να αγοράσουμε δέντρα και να βρεθούμε όλοι μαζί ένα Σάββατο και να τα φυτέψουμε. Και μετά όταν πηγαίνουμε στην Πάρνηθα για προπόνηση να αφιερώνουμε το χρόνο που χρειάζεται για να τα φροντίσουμε; Δεν ξέρω – υποθέτω ότι κάπως έτσι γίνεται;

Εγώ πάντως δεσμεύομαι ότι θα το προτείνω στους διοργανωτές και θα προσπαθήσω να μαζέψω όσο το δυνατό περισσότερο κόσμο να βοηθήσει τόσο χρηματικά όσο και εθελοντικά… και ποιος ξέρει μπορεί να καταφέρουμε να ανατρέψουμε την εικόνα της ερημοποίησης που μας σπαράζει την καρδιά όποτε ταξιδεύουμε…. Γιατί δεν ξέρω για εσάς, αλλά εγώ κάθε φορά που οδηγώ σε όλη την Ελλάδα νιώθω ένα σφίξιμο στην καρδιά βλέποντας τα καμένα… και σκέφτομαι πάντα – γιατί δεν κάνουν αναδάσωση; Τώρα που είναι δίπλα μου όμως μπορώ κι εγώ να βοηθήσω πιστεύω…. Εσείς θα βοηθήσετε;

Υ.Γ. το ξέρω ότι δε σας έχω πει ακόμα για τον Όλυμπο – προσπαθώ να ξεκουραστώ ακόμα – μόλις συνέλθω θα σας γράψω τι έγινε … :-)

1st Runner's Festival

2007-06-18T19:13:00.000+03:00

Χθες το βράδυ πήρα μέρος στο 1st Runner's Festival. Τι είναι αυτό; Μια γιορτή ουσιαστικά, στην οποία πηγαίνει όποιος ενδιαφέρεται για το τρέξιμο και μπορεί να τρέξει συγκεκριμένη απόσταση, χρονομετρημένη με ακρίβεια…

Ο «αγώνας» είναι εντός σταδίου και ο κάθε συμμετέχοντας μπορούσε να διαλέξει αν θα τρέξει 1.000 μέτρα, 5.000 μέτρα, 10.000 μέτρα ή σκυταλοδρομία 4x1.000 μέτρα…

Εγώ βέβαια ως απείθαρχη και άτομο που βαριέται να τρέχει μέσα στο στάδιο, δήλωσα τα 10 km γιατί θεώρησα ότι είναι μια καλή προπόνηση πριν το μαραθώνιο του Ολύμπου γιατί αν δεν τρέξω σε κανά βουνό ή σε κανά δρόμο, στα 40 λεπτά βαριέμαι στο στάδιο και σταματάω…

Τι κάνεις όμως όταν τρέχεις επί μία ώρα (τόσο μου παίρνουν τα 10 χλμ και δε θέλω σχόλια!!!) γύρω γύρω; Σκέφτεσαι τι post θα γράψεις την επόμενη μέρα στο blog σου; Όντως, αλλά όχι μόνο. Ακολουθεί λοιπόν μια καταγραφή του τι σκέφτομαι εγώ και την αφιερώνω με όλη μου την αγάπη στο φίλο μου, που και βαριέται το τρέξιμο απίστευτα και είναι πάντα εκεί και με περιμένει να τελειώσω…:-)

1ος γύρος
Χμμμ καλά αρχίσαμε, αλλά με τσιμπάει η σπλήνα μου...
2ος γύρος
Ουπς – Χριστίνα κρατήσου στη δεύτερη διαδρομή σε περνάνε ήδη οι πρώτοι ...
3ος γύρος
Ρε γμτ τη σπλήνα μου…. Καλά να πάθω κι εγώ και η λαιμαργία μου – τι το ήθελα το ενεργειακό ποτό πριν τον αγώνα; Το νερό δε μου κάνε – ηλίθια λαίμαργη πότε θα μάθεις;
4ος γύρος
Αυτός δε με είχε περάσει και πριν; Συγγνώμη πόσους γύρους μου έχει ρίξει ήδη;
5ος γύρος
Καλά βγήκε το φεγγάρι! Τέλειο! Έχουν μεγαλώσει και οι μέρες πλησιάζουμε στη μεγαλύτερη μέρα του καλοκαιριού… Στις 22 δεν είναι αυτό; Και μετά μικραίνουν πάλι.. Στο μαραθώνιο του Ολύμπου θα έχουμε φως ακόμα όταν τερματίζω.. ευτυχώς γιατί αλλιώς θα με ψάχνουν… μπαταρίες έχω στο φακό κεφαλής μου;;;
6ος γύρος
Τώρα εγώ μπερδεύτηκα… είμαι στον 10 γύρο ή ακόμα;
7ος γύρος
Φτου… στον έβδομο είμαι ακόμα… και μου έχει πάρει ήδη τόση ώρα; Καλά ούτε του χρόνου δεν τελειώνω…
8ος γύρος
Και αυτή η σπλήνα… ρε μήπως κάνω κάτι λάθος;;;
9ος γύρος
Δε μπορεί – το γεγονός ότι είμαι η μόνη που τρέχει στην εξωτερική διαδρομή πρέπει να παίζει κάποιο ρόλο…έτσι δεν είναι; Οπότε οι δέκα γύροι που μου έχουν ήδη ρίξει οι άλλοι ουσιαστικά δεν είναι δέκα… είναι 9,95… :-)
10ος γύρος
Ωχ ο Λάζαρος! Γεια Λάζαρε! Τα λέμε μετά γιατί μου έχει βγει η γλώσσα…
11ος γύρος
Σιγά ρε φίλε! Τι φτύνεις! Είμαι από πίσω σου και έχω γίνει και από μόνη μου μούσκεμα … δε χρειάζομαι βοήθεια…
12ος γύρος
Τώρα εγώ δίψασα.. να πιω νερό; Τι αριθμό είπαν στην κλήρωση; 223 ή 323;;; δε μπορεί τόσα δώρα κληρώνουν… μια δωροεπιταγή και για μένα παρακαλώ!!!! Ε παιδιάαααα κι εμείς θέλουμε δώρα που τρέχουμε!!!
13ος γύρος
Καλά τι πλάκα που έχουν τα μικρά που τρέχουν δίπλα στο μπαμπά τους…
14ος γύρος
Τι ώρα είναι το ραντεβού αύριο; Το κουστούμι μου είναι εντάξει; Θα έχει και καύσωνα και θα σκάσω μέχρι να φτάσω στο γραφείο…
15ος
Ούπς πάλι αυτός; Καλά δεν τερμάτισε ακόμα;
16ος
Δε μπορεί πρέπει να έχουμε φτάσει στη μέση….
17ος
Πάντως το πόδι μου καλά είναι. Δεν τραβάει η τενοντίτιδα… είναι τελικά πολύ καλά αυτά τα παπούτσια…
18ος
Α να ο Αλέξανδρος με το ισοτονικό… να πιώ; Μπα... Άστο είναι που είναι η σπλήνα… θα γίνει ακόμα χειρότερα…
19ος
Κοίτα να δεις! Κάποιος σταμάτησε! Μπορεί να πηγαίνω αργά αλλά είμαι σταθερή η κυρία…! ΠΟΣΟ ΑΚΟΜΑ;;;;;; ΑΛΛΟΙ ΕΞΙ;;;; ΠΛΑΚΑ ΚΑΝΕΙ;;;;;
20ος
Καλά δε τη βγάζω έχω κορακιάσει κάτσε να πάρω το ισοτονικό από το παιδί… φτου… κλειστό είναι;;; Που να το ανοίξω ρε καλέ μου τα χέρια μου είναι μούσκεμα… κάτσε να το δαγκώσω… σκ*τ* δεν ανοίγει.. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΘΑ ΠΕΘΑΝΩ ΤΗΣ ΔΙΨΑΣ!! Α όχι εντάξει άνοιξε…
21ος
Τελικά έχει τρελό γέλιο το τρέξιμο… ιδίως όταν είμαι τελευταία…. Άσε που όλοι κοπελιά με φωνάζουν…. Χαλάλι τα φετινά μου γενέθλια… (Σημείωση του μεταφραστή: έχουν αρχίσει και συγκεντρώνονται οι δρομείς της επόμενης σειράς και φεύγουν αυτοί της πρώτης οπότε όλοι κάτι μου λένε – μπράβο κοπελιά, έτσι κοπελιά – λίγο ακόμα κοπελιά κλπ κλπ)
22ος
Άλλοι τρεις, άλλοι τρείς, άλλοι τρεις, άλλοι τρεις, άλλοι δυόμιση, άλλοι δυόμιση άλλοι δυόμιση…
23ος
Καλά μόνη μου έχω μείνει; Ά πάλι καλά υπάρχει άλλος ένας…
24ος
Εεεεεε μην κάνετε την εκκίνηση ακόμα… είμαι κι εγώ εδώ… Α εντάξει το λένε στα μικρόφωνα ότι θα με περιμένουν…. Ρε την τελευταία αθλήτρια και χειροκροτήστε την τελευταία αθλήτρια… Κάντε καμία πλάκα και πείτε και όνομα να μην ξανάρθει ποτέ ο Αλέξανδρος σε αγώνα…
25ος
Μήπως να επιταχύνω για να κάνω το μεγάλο comeback…μπα… άστο μωρέ θα τους κομπλεξάρω…καλά η Μαρία δεν έχει φύγει ακόμα; Πλάκα κάνεις!!! Τελικά έχω τρομερούς φίλους! Ουφ η γλώσσα μου βγήκε… καλά πάνω από ώρα έκανα;;;;; Μια χαρά πάμε… να δω στις πόσες ώρες θα τελειώσω στον Όλυμπο…… 8-)

Ο πραγματικός λόγος που τρέχουν οι άντρες...

2007-06-13T12:15:00.000+03:00

... έχετε δει τη διαφήμιση της Nike "Αddicted to Running"; Αυτή που είναι κάποιος και τρέχει τρέχει τρέχει και πραγματικά σου λέει κάτι μέσα σου αν είσαι δρομέας; Είναι όλη φτιαγμένη με τέτοιο τρόπο που παραπέμπει σε κάποια εξάρτηση, μέχρι να καταλήξει αυτός που μιλάει στο ότι είναι εξαρτημένος από το τρέξιμο…πολύ καλή πραγματικά. Απλά ήταν φτιαγμένη για τους hard core δρομείς…μάλλον…ίσως… τέλος πάντων – το θέμα είναι ότι η Nike έφτιαξε και μια άλλη βασισμένη σε αυτό το concept…σατυρική – τέλεια! Απολαύστε την…

Βάλτε και 'σεις ένα χεράκι...

2007-06-08T16:06:00.000+03:00

...να σώσουμε την κοπέλα...
Μπείτε σε αυτή τη διεύθυνση http://www.livefeeds.gr/644589663/
Είναι από κάποια εταιρεία και δείχνει μια κοπέλα κλειδωμένη μέσα σε μία αποθήκη... κάντε κλικ στην οθόνη με την κοπέλα και ακολουθήστε τις οδηγίες. Μην τρομάξετε και ελπίζω να γελάσετε! Ακόμα πιο καλό αν αντί για τη διεύθυνση που έχετε εδώ συμπληρώσετε τη φόρμα στο τέλος...
Και για να μην ξεχνιόμαστε, γιατί το συγκεκριμένο blog έχει και μια συγκεκριμένη θεματολογία... ΑΝ ΕΙΧΕ ΦΥΓΕΙ ΠΙΟ ΝΩΡΙΣ ΑΠΟ ΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΚΑΙ ΕΙΧΕ ΠΑΕΙ ΓΙΑ ΤΡΕΞΙΜΟ ΤΙΠΟΤΑ ΔΕ ΘΑ ΠΑΘΑΙΝΕ!!!! ;-)

Πως να κάνετε τα πάντα λάθος σε έναν αγώνα.

2007-06-05T17:55:00.000+03:00

Η πρώτη φορά στη ζωή μου που έτρεξα σε αγώνα, ούσα εντελώς άσχετη από αντίστοιχες καταστάσεις, ήταν πριν από τρία χρόνια. Μέσα σε αυτό το διάστημα νομίζω ότι έχω αποκτήσει αρκετή εμπειρία σχετικά με ΟΛΑ όσα μπορεί κανείς να κάνει λάθος σε έναν αγώνα.

Σε αντίθεση λοιπόν με το δεκάλογο του σωστού αθλητή παραθέτω το "δεκάλογο του σωστού ερασιτέχνη – άσχετου", ή αλλιώς "οδηγός του πώς να κάνετε τα πάντα λάθος":

1. Να τρέξετε δέκα χιλιόμετρα ακριβώς την προηγούμενη του αγώνα, γιατί σας έπιασε άγχος ότι δεν κάνατε αρκετή προπόνηση τις προηγούμενες ημέρες γιατί είχατε πολλή δουλειά, είχε τα γεννέθλια της η κολλητή σας και ψάχνατε τι θα βάλετε, είχε ντέρμπι Ολυμπιακού - Παναθηναϊκού και μετά τις πολλές μπύρες είχατε ένα βάρος και τέλος πάντων έφτασε η προηγούμενη του αγώνα και απλά δεν έχετε τρέξει όσο πιστεύατε ότι μπορούσατε. Ε… ξέρετε δεν πάει έτσι αυτό (παρόλο που το έχω δοκιμάσει επανειλημμένως).

2. Να πάτε στο πάρτυ των γενεθλίων της κολλητής σας και να θεωρήσετε ότι θα προλάβετε να γυρίσετε νωρίς και να κοιμηθείτε αρκετά – συγκεντρωθείτε –είμαστε έλληνες – δεν υπάρχει καμία περίπτωση να τα καταφέρετε.

3. Να πάτε το προηγούμενο βράδυ στο καθιερωμένο pasta πάρτυ και να φάτε του σκασμού γιατί απλά είναι μακαρόνια και χρειάζεστε τους υδατάνθρακες. Ιδίως αν δεν έχετε συνηθίσει να τρώτε το βράδυ. Το σίγουρο είναι ότι σας περιμένει μια νύχτα ξενυχτιού από τη βαρυστομαχιά και μια γλώσσα τσαρούχι από την αφυδάτωση.

4. Να ανακαλύψετε ότι δεν έχετε πλύνει το αγαπημένο μπλουζάκι/σορτσάκι/καλτσάκι κλπ και να τα πλύνετε το βράδυ στις 23:00 – σε έξι ώρες πρέπει να τα φορέσετε – μαθητικώς αποδεδειγμένο – δε στεγνώνουν! Εκτός και αν μένετε στο Ντουμπάι και τα βγάλετε έξω να στεγνώσουν, αλλά εκεί δεν ανοίγουν τα παράθυρα και δεν υπάρχουν και αγώνες γιατί απλά πεθαίνεις αν τρέξεις έξω οπότε η μόνη λύση είναι το σεσουάρ….

5. Να αποφασίσετε ότι αφού δεν προλαβαίνετε να πλύνετε τα ρούχα σας τα οποία τα λερώσατε το πρωί που κάνατε την τελευταία αγχωμένη προπόνηση και τώρα είστε κουρασμένος/η, θα φορέσετε την εντελώς καινούρια μπλούζα που δεν έχετε ξαναφορέσει ποτέ…. ΕΙΝΑΙ ΣΙΓΟΥΡΟ την ημέρα του αγώνα θα σας ενοχλήσει κάτι: η φίρμα, η ραφή, το μανίκι, ο λαιμός, κάτι τέλος πάντων…

6. Να θεωρήσετε ότι το πρωί έχετε αρκετό χρόνο να ετοιμάσετε τα πράγματα σας. Αυτό είναι το καλύτερο γιατί έχει δύο αποτελέσματα:
a. Δεν κλείνετε μάτι από την αγωνία
b. Το πρωί είναι σίγουρο ότι δε θα βρίσκετε κάτι από τα παρακάτω:
i. Γυαλιά
ii. Καπέλο
iii. Κορδέλα
iv. Λαστιχάκι για τα μαλλιά (για τις γυναίκες)
v. Παπούτσια
vi. Κλειδιά αυτοκινήτου
vii. Το ίδιο το αυτοκίνητο
viii. Όλα τα παραπάνω

7. Να κάνετε τόση προθέρμανση με αποτέλεσμα να λαχανιάσετε πριν ακόμη ξεκινήσετε/ να μην κάνετε καθόλου προθέρμανση για να μην κουραστείτε με αποτέλεσμα να πιαστείτε απίστευτα μετά τον αγώνα.

8. Να περιμένετε μέχρι πέντε λεπτά πριν την εκκίνηση για να διαπιστώσετε ότι δε σταυρώνετε τα πόδια σας επειδή κάθεστε αλλά γιατί πρέπει να πάτε τουαλέτα. Το καλύτερο αποτέλεσμα επιτυγχάνεται αν είστε γυναίκα ή αν ο αγώνας είναι στο κέντρο μια πόλης (οπότε δεν υπάρχουν θαμνάκια, δεντράκια και λοιπά εις άκια για να σας καλύψουν). Βλέπετε την ίδια ανάγκη με εσάς ένιωσαν και όλοι οι άλλοι δρομείς και δεν υπάρχει περίπτωση να αδειάσει η τουαλέτα παρά μόνο πέντε λεπτά μετά την εκκίνηση.

9. Να χωριστείτε με τον φίλο/φίλη σας με τον/την οποία έχετε πει ότι θα τρέξετε μαζί και να πείτε ότι θα βρεθείτε στη γραμμή της εκκίνησης. Είναι εγγυημένο ότι τελικά θα τρέξετε μόνος σας στον αγώνα καθώς ο μόνος τρόπος για να ξαναβρεθείτε είναι να πάρετε την ντουντούκα/μικρόφωνο ή ο,τι άλλο έχει ο αφέτης στα χέρια του και να αρχίσετε να ανεβοκατεβαίνετε στη γραμμή της εκκίνησης φωνάζοντας το όνομα του φίλου σας. Σκεφτείτε το όμως γιατί εσείς μπορεί να τα καταφέρετε ο φίλος σας όμως μπορεί να μην εκτιμήσει την τόση δημοσιότητα.

10. Και τέλος να πιείτε όλο το Νιαγάρα στον πρώτο ανεφοδιασμό νερού ή να μην πιείτε καθόλου. Στην πρώτη περίπτωση η σπλήνα σας θα σας πιάσει σε λίγα δευτερόλεπτα και θα συνεχίσετε τον υπόλοιπο αγώνα διπλωμένοι στα τέσσερα σαν τον σκύλο, στη δεύτερη θα κορακιάσετε. Και στις δύο περιπτώσεις θα μεταλλαχθείτε σε ένα ζώο, αλλά τουλάχιστον έχετε επιλογή μεταξύ θηλαστικού και πτηνού :-)

Και… αυτό ήταν! Συγχαρητήρια! Τελειώσατε τον πρώτο σας αγώνα. Αν τα καταφέρατε να κάνετε ΟΛΑ τα παραπάνω μαζί, έχετε μάλλον απλώς καταφέρει να τερματίσετε, τελευταίοι βέβαια, οπότε μιλήστε στην κοπέλα που είναι δίπλα σας γιατί μάλλον είμαι εγώ!

Καλό ταξίδι Αμαλία...

2007-06-04T15:14:00.000+03:00

Αμαλία σε γνώρισα μέσω του blog σου πολύ αργά δυστυχώς. Σε έχουμε ήδη χάσει. Μετά διάβασα και ο,τι άλλο έχουν γράψει πολλοί άνθρωποι για εσένα, με αφορμή εσένα, προς εσένα. Μπορεί αυτό που προσφέραμε εμείς σε εσένα να ήταν απλά ένα χαμόγελο και επιτέλους η αναγνώριση ότι δεν είσαι μόνη σου στον αγώνα σου. Εσύ όμως μας προσέφερες και συνεχίζεις να μας προσφέρεις πάρα πολλά! Από την απλή επίγνωση (ξανά αλλά δεν έχει σημασία) ότι κάθε στιγμή της ζωής μας είναι τόσο πολύτιμη μόνο και μόνο επειδή τη ζούμε, μέχρι τη γνώση ότι τελικά κάτι μπορεί να γίνει σε αυτόν τον ρημαδοτόπο όταν πολλοί άνθρωποι αντιδράσουν. Και η αντίδραση δεν ήταν της μίας στιγμής. Συνεχίζουμε και θα συνεχίσουμε. Και εσύ έκανες την αρχή. Μπορεί να την έκανες στο τέλος σου, αλλά την έκανες. Μπορείς να είσαι υπερήφανη εκεί που είσαι.

Καλό ταξίδι Αμαλία. Εμείς δε θα σε ξεχάσουμε και θα συνεχίσουμε.
"Για την Αμαλία"

Πανηγυρίζοντας την πρώτη (από το τέλος) θέση!

2007-05-10T16:15:00.000+03:00

Χθες βρέθηκα με κάτι φίλους σε ένα μπαράκι. Και καθώς αρκετούς δεν τους ήξερα αρχίσαμε να μιλάμε για τα κλασσικά. Δουλειά, καιρός, διακοπές, χόμπι. Κάποιος λοιπόν από αυτούς που ήξερα είπε σε κάποιον από αυτούς που δεν ήξερα – ρε συ η Χριστίνα τρέχει σαν και σένα. Έλα να γνωριστείτε.

Πάντα όμως σε αυτές τις συζητήσεις είμαι μαζεμένη, γιατί το τρέχω από τρέχω έχει διαφορά. Διαφορά στο τι περιμένει ο άλλος από εσένα στο τι καταλαβαίνει και τι όχι. Του ξεκαθαρίζω λοιπόν από την αρχή, ότι ναι μεν τρέχω και τρέχω και σε αγώνες, αλλά πάντα τελευταία τερματίζω! Και η αντίδρασή του ήταν η καλύτερη που έχω συναντήσει ποτέ, γιατί μέσα στο γέλιο γυρίζει και μου λέει μπράβο ρε συ – κόλλα το - το καλύτερο είναι αυτό – κι εγώ το ίδιο!

Δε γύρισε να μου πει αυτά που μου λένε όλοι όσοι δεν έχουν ανάλογο χόμπι,– «δεν πειράζει σημασία έχει ότι τερματίζεις», ή «σημασία έχει η προσπάθεια», ή αυτό που ακούω ακόμα πιο συχνά από ανθρώπους της ηλικίας μου «τουλάχιστον κάνεις κάτι!» Πραγματικά δε με ενοχλεί κανένα από αυτά τα σχόλια και σίγουρα εκτιμώ το γεγονός ότι κάποιο κακόμοιροι κάθονται και ακούν τις εμπειρίες μου από το τόσο συγκλονιστικά ενδιαφέρον χόμπι μου :-).

Απλά ξέρω τη στιγμή που μου τα λένε, ότι δε μπορούν να καταλάβουν πόσο πολύ με γεμίζει το να ανεβοκατεβαίνω ένα βουνό τρέχοντας, ή πόσο χαλαρωτικό είναι να βάζεις το ένα πόδι μπροστά από το άλλο και να σε χτυπάει ο αέρας στο πρόσωπο ή ότι αν δε βγω να τρέξω, πονάω ολόκληρη από την ακινησία ή τέλος τη χαρά που έχω όταν προσπαθώ με τα χίλια ζόρια να φτάσω τον σαφώς μεγαλύτερο σε ηλικία αθλητή που τρέχει μπροστά μου και τελικά όχι μόνο συνεχίζει να προπορεύεται σε όλο τον αγώνα αλλά τερματίζει και μπροστά μου και είναι και πιο ξεκούραστος!! :-p

Ο άνθρωπος που μέσα στον ενθουσιασμό κατάλαβε αμέσως ότι το έλεγα με χαρά και αγάπη το ότι τερματίζω τελευταία, αγάπη γι αυτό που κάνω, για τη θέση μου στον αγώνα, για τον εαυτό μου και τους γύρω μου, α άνθρωπος που σίγουρα είναι ένας από αυτούς που στον τερματισμό κάνουν πιο πολύ θόρυβο και από αυτούς που δεν έχουν τρέξει και είναι ξεκούραστοι αλλά ψιλοντρέπονται να χειροκροτήσουν και να φωνάξουν στους τελευταίους του κάθε αγώνα, ο άνθρωπος που σίγουρα σε κάποια φάση θα έχει φάει το καυσαέριο των αυτοκινήτων που σιχτιρίζουν όταν περιμένουν και εμάς τους τελευταίους να τερματίσουμε για να περάσουν επιτέλους, ε αυτός ο άνθρωπος μου έφτιαξε χθες το κέφι και με έκανε πάλι να αισθανθώ ότι ok – δεν είμαι η μόνη παλαβιάρα που τη βρίσκω με το τρέξιμο…. Thanks

Ήρθε το internet στην Ελλάδα;

2007-04-30T11:28:00.000+03:00

Χθες έτρεξα στα Nike Runs. Στο Golf Γλυφάδας. Και ήταν πάρα πολύ ωραία, μέσα στο πράσινο, με ωραία σηματοδοτημένη διαδρομή, με μουσική που ακούγαμε συνεχώς και από παντού, με χαμογελαστούς ανθρώπους που σημειώνανε τους αριθμούς μας και με πολλά πάρα μπουκάλια νερό, ώστε να μη διψάσουμε με τίποτα…. Και στο τέλος με μια κλήρωση που έδωσε παπούτσια, καπελάκια, armbands και συνδρομές στο περιοδικό Runner. Και για πρώτη φορά στη ζωή μου (πέρα από ένα φλουρί το 1999 :-) ) κέρδισα κι εγώ μια συνδρομή στο runner (που ήδη έχω αλλά δεν έχει σημασία). Και φυσικά πανηγύρισα δεόντως, φωνάζοντας, κάνοντας το σήμα της νίκης, ευχαριστώντας το μπαμπά μου τη μαμά μου τη θεία μου τη γιαγιά μου, το σκύλο μου, τη γάτα μου, τη γάτα του γείτονα (το πιάσατε το νόημα νομίζω) , σε τέτοιο βαθμό που όταν έφευγα, τα αυτοκίνητα με τους υπόλοιπους δρομείς μου κορνάρανε, γελούσαν και με ρώταγαν αν πήγαν όλα καλά με τη συνδρομή μου….

Αυτό που μου έκανε εντύπωση όμως ήταν το εξής: Εκεί που περίμενα για να σημειώσουν οι κοπέλες της Nike τη διεύθυνση μου για τη συνδρομή, ερχόταν ο κόσμος και ρώταγε το χρόνο του… αυτό δυστυχώς δεν είχε κρατηθεί και ο κόσμος έφευγε απογοητευμένος, αλλά οι πιο πολλοί απλά πίστεψαν ότι δεν ήταν διαθέσιμος εκείνη τη στιγμή. Και ένας νεαρός γύρισε και είπε – καλά μωρέ δεν πειράζει θα κάνω υπομονή μέχρι αύριο να τον δω στο internet που θα τον δημοσιεύσετε…. Πράγμα που δε θα γίνει βέβαια, γιατί απλά δεν υπάρχουν οι χρόνοι, δεν είναι όμως εντυπωσιακή αυτή η δήλωση; Ο κόσμος έχει αρχίσει και παίρνει το internet ως δεδομένο. Ως κάτι που εννοείται ότι θα του προσφέρεις αν θέλεις να είσαι σωστός απέναντί του, είτε είσαι εταιρεία όπως η Nike είτε διοργανωτής αγώνα.

Και θυμήθηκα εκείνη τη στιγμή έναν άλλο κύριο, γύρω στα πενήντα, στον Υμηττό στον 8ο δρόμο βουνού, που ρώταγε αν υπάρχει κάποιο site που να δημοσιεύει όλους τους μελλοντικούς αγώνες ώστε να ενημερώνεται και Online… το πιο εντυπωσιακό όμως και τότε δεν ήταν η ερώτηση, ήταν οι τρεις απαντήσεις που πήρε σχεδόν συγχρόνως και από τους τρεις ανθρώπους που τρέχαμε δίπλα του… γιατί όχι μόνο ξέραμε την απάντηση, αλλά θυμόμασταν και τις διευθύνσεις απέξω… Μη μου πείτε ότι έφτασε επιτέλους και η ώρα του internet στην Ελλάδα;;; Αν υποψιαστώ ότι οι έρευνες που δημοσιεύει το παρατηρητήριο της πληροφορίας για την Ελλάδα είναι σωστές, θα πεθάααανω… ;-)

Ενωθείτε γιατί χανόμαστε...

2006-11-09T19:20:00.000+02:00

Σχετικά με το αγαπημένο και σχετικά καινούριο για 'μένα θέμα, το τρέξιμο στην Ελλάδα: Κυριακή 29 Οκτωβρίου - είχα έναν αγώνα δρόμου στον Αγ. Κοσμά. Ξύπνησα, σηκώθηκα, ευχαρίστησα το θεό που έχει αλλάξει η ώρα και γλίτωσα μια ώρα ύπνο, σκόνταψα στο κομοδίνο, προσπάθησα να μην ξυπνήσω τον καλό μου δίπλα μου που δε χρωστάει τίποτα που εγώ είχα αγώνα, ξανασκόνταψα στο χαλάκι, τον ξύπνησα τον καλό μου βέβαια τελικά, έβγαλα τον έναν σκύλο έξω, τις δύο γάτες μέσα, ξαναέβαλα το σκύλο μέσα γιατί έκλαιγε και με τα πολλά έφυγα.

Ήλιος λαμπρός έξω, υπέροχη Οκτωβριάτικη μέρα! Στις 10 (και κάτι ψηλά – Έλληνες είμαστε μην ξεχνιόμαστε) δόθηκε η εκκίνηση με τον αγωνοδίκη να φωνάζει με το στόμα «μπαμ» γιατί το όπλο κώλυσε και όλοι λυθήκαμε στα γέλια όταν τον ακούσαμε να ψάχνει άλλο όπλο από το μικρόφωνο.... Η διαδρομή ξεκίναγε από το στάδιο του Αγίου Κοσμά και μετά από πολύ λίγο συνέχιζε στη δεξιά λωρίδα της παραλιακής για 12 χλμ. Όλοι οι κάθετοι δρόμοι είχαν κλείσει από την τροχαία και κορδέλες, κορίνες και τροχαίοι προσπαθούσαν να πείσουν τους πονεμένους κατοίκους του λεκανοπεδίου ότι δεν πρέπει να περάσουν πάνω από τους αθλητές και ότι η διαδρομή τους προς τα παραλιακά cafes και τις ταβέρνες θα πάρει λίγο περισσότερη ώρα από τη συνηθισμένη... Και εδώ είναι που αρχίζουν τα τραγελαφικά. Γιατί οι Έλληνες είμαστε άντρες (ακόμα και οι γυναίκες – άντρες είμαστε), και ποιος είσαι εσύ που θα τολμήσεις να μου πεις να μη στρίψω δεξιά εδώ ακριβώς που θέλω;;;;; Γιατί ξέρεις ποιος είμαι εγώ;;;;; το σήμα σου εγώ ξέρεις που το βάζω;;;; στο κάτω κάτω εγώ σε έχω βάλει στη θέση που είσαι σήμερα γιατί εγώ ψήφισα κύριε... και ήμουνα και στο πολυτεχνείο – έχω πιστεύω εγώ...(!) Όλα αυτά βέβαια συνοδεύονται από την απαραίτητη κόρνα γιατί έτσι περνάει το δικό σου σε αυτή τη χώρα... με τσαμπουκά, βρίσιμο και κόρνα....

Μπροστά μου λοιπόν εξελίχθηκαν τα εξής σκηνικά:
Μαύρη Mercedes με αριθμό πινακίδας ΝΕΒΧΧΧΧ (ας μην τον κάνω τον «κύριο» εντελώς ρεζίλι) διαπίστωσε με τρόμο ότι μπροστά του υπάρχει κόκκινη κορδέλα και κάτι ασήμαντα ανθρωπάκια με φανελάκια και σορτσάκια που τρέχουν.... οϊμέ τι αίσχος είναι αυτό! Με το χέρι πατημένο στην κόρνα λοιπόν και με μεγάλη φόρα, κόβει την κορδέλα (!) τους αθλητές και ο,τι άλλο υπάρχει στο δρόμο του και με ικανοποίηση φεύγει....
Πεζός με βαλίτσα, περιμένει στη διάβαση ενώ τρέχουμε και μόλις ανάβει το πράσινο περνάει και πέφτω πάνω του (συγνώμη έπρεπε να το φανταστώ ότι οι δρομείς πρέπει να σταματάμε στα φανάρια).
Τροχαίος χοντρός με γεμάτο το στόμα με τυρόπιτα μιλάει στο κινητό σε φίλο του και του περιγράφει με γλαφυρότητα την κατάσταση: «Ναι άσε έχει αγώνα στον Αγ, Κοσμά και έχουμε κόψει μια λωρίδα και γίνεται της πουτ****» Και ο άλλος τροχαίος από δίπλα βλέποντας μας του κάνει «Ε....!»

Το αποτέλεσμα; Καθόλη τη διάρκεια του αγώνα αντί να κοιτάμε μπροστά μας, κοιτάζαμε με τρόμο πίσω μας να δούμε που είναι τα αυτοκίνητα.... και φυσικά κρατιόμασταν με νύχια και με δόντια κοντά στους άλλους δρομείς για να κάνουμε μπούγιο... τρελός είσαι να ξεκόψεις από το κοπάδι; Έχεις άλλο ρυθμό; Αλλιώς είχες υπολογίσει τη διαδρομή βάση προπόνησης; Έχασες! Τα λιοντάρια ξεκόβουν τους πιο αδύναμους από το κοπάδι και τους σκοτώνουν. Οι αφημιασμένοι οδηγοί της Κυριακής αγνοούν τους μόνους τους δρομείς και τους ξεκάνουν! Που πας ρε Παπαδόπουλε? Δρομείς ενωθείτε γιατί χανόμαστε!!!

Οι γυναίκες, το jogging και το IQ αντρών οδηγών...

2006-11-09T16:55:00.000+02:00

Σήμερα το πρωί πήγα πάλι για τρέξιμο. Στη γειτονιά μου. Όπως πολλά πρωινά τα τελευταία χρόνια. Θα έλεγες ότι έχουν βαρεθεί να με βλέπουν πια. Βρέξει - χιονίσει, ζέστη - κρύο, καθημερινές Σαββατοκύριακα, πάω για τρέξιμο. Ok δεν είναι τόσο συνηθισμένο στην Ελλάδα.... δεν είναι και το πιο παράξενο πράγμα όμως! Φοράς μια φόρμα, αθλητικά και βάζεις το ένα πόδι μπροστά από το άλλο με γρηγορότερο ρυθμό από το περπάτημα.... γκεγκε? Γκέγκε να λες...

Αμ δε όμως! ΚΑΙ σήμερα το πρωί, όπως κάθε φορά που έχω τολμήσει να πάω για τρέξιμο τα τελευταία τρία χρόνια, σταμάτησε ένα καταπληκτικό χαμηλωμένο μαύρο αυτοκίνητο με μια απλώστρα πίσω (αεροτομή νομίζω ότι προσπαθούσε να το παίξει) και ένας υπέροχος μαυρισμένος άντρας έσκυψε με την αλυσίδα του να αιωρείται πολύ κοντά στην πόρτα του (φοβήθηκα λόγω του μεγέθους της ότι θα χάλαγε το υπέροχο μεταλλικό μαύρο χρώμα) και μου είπε με βαθιά φωνή... "Κοπελιά θες να σε πετάξω εγώ πιο κάτω?"..... Κοπελιά θες να σε πετάξω εγώ πιο κάτω...!!!!!! Μα είναι δυνατόν? Αχ ναι μωρέ – βέβαια! Ντύθηκα σαν καραγκιόζης πρωί – πρωί με τη φόρμα μου, τα αθλητικά μου, το καπέλο μου, το i-pode στα αυτιά μου γιατί .... ψάχνω κάποιον να με πάει πιο κάτω! Πώς μου διέφυγε.... και δε σήκωσα το χέρι μου σε σήμα ωτοστόπ για να σε σταματήσω.... ευτυχώς όμως που προσφέρθηκες εσύ και μου έλυσες το πρόβλημα.....

Αυτά βέβαια δεν τα λες γιατί είναι και ψιλοήσυχοι οι δρόμοι και φοβάσαι μήπως τον τσαντίσεις... οπότε με ηλίθιο ύφος και χαμόγελο απαντάς... “Ευχαριστώ πολύ – δε χρειάζεται...” και ελπίζεις ηλιθιωδώς ότι θα καταλάβει και θα φύγει..... ΟΧΙ όμως.... το show συνεχίζεται.... “είσαι σίγουρη??” Γιατί προφανώς με έχει βαρέσει ο ήλιος και δεν ξέρω να ξεχωρίσω το “Όχι ευχαριστώ” από το “Ναι βεβαίως”… μπορεί να είμαι σα μερικούς ανθρώπους που μπερδεύουν το δεξί με το αριστερό.... συμβαίνει – σωστά?

Πάλι όμως δεν τα λες αυτά γιατί είπαμε... μη σε βρουν και σε κανά χαντάκι... οπότε παίρνεις πάλι το ηλίθιο ύφος με το χαμόγελο και απαντάς “Ναι σίγουρη ευχαριστώ”…. Ε τώρα πια σκέφτομαι, δε γίνεται – θα φύγει... και μόλις ξεκινάει το αυτοκίνητο με την απλώστρα ξαναπατάω το play στη μουσική μου ανακουφισμένη.... Αμ δε όμως! Γιατί ο ίδιος υπέροχος άντρας αποφάσισε ότι λίγα μέτρα παρακάτω πρέπει να σταματήσει για να.... ουρήσει! Γιατί φαίνεται η περιοχή μου είναι τόσο μακριά από τον πολιτισμό που απελπίστηκε ο άνθρωπος και το πρώτο εύκαιρο μέρος που βρήκε είναι στα πέντε μέτρα μπροστά μου...... τυχαία βέβαια ... εννοείται αυτό!

Και για να μη μιλήσω βέβαια για όοοοοολες τις άλλες φορές και για όοοοοολους τους άλλους υπέροχους άντρες κάθε ηλικίας που μου κάνουν την ίδια ερώτηση.... εκτός βέβαια από ορισμένους άλλους πιο ραφιναρισμένους οι οποίοι απλά..... κορνάρουν συνεχόμενα κάνοντας χειρονομίες έξω από το παράθυρο τους, ενώ περνάνε από το συνοικιακό δρόμο με 120 χλμ.... γιατί αν είχαν ευκαιρία θα ήταν οδηγοί αγώνων – μην κοιτάς που οι συγκυρίες τους ανάγκασαν να οδηγούν τη bmv του 81 τρίτο χέρι....
Συμπέρασμα? Οι γυναίκες που κάνουν jogging βλάπτουν σοβαρά το IQ ορισμένων αντρών.... δεν υπάρχει άλλη εξήγηση.....