Πέμπτη, Ιουνίου 12, 2008

Εσείς, ο αγώνας σας και ο Πινόκιο.


Η πρώτη φορά που έτρεξα σε λαϊκό αγώνα δρόμου ήταν πριν από περίπου τρία χρόνια στην Αλόννησο. Τότε, είχε καταφέρει να με πείσει η φίλη μου η Άντζι, πρώτον ότι μπορώ να τρέξω δέκα ολόκληρα χιλιόμετρα και δεύτερον ότι μπορώ να τρέξω δέκα ολόκληρα χιλιόμετρα με ανηφοροκατηφόρες, χώμα και πέτρες, δηλαδή σε ανώμαλο δρόμο. Εκείνη την Άνοιξη είχα τερματίσει πανηγυρικά τελευταία και από τότε συνεχίζω την παράδοση. Δηλαδή, τρέχω σε αγώνες δρόμου και είμαι πάντα στις τελευταίες θέσεις.

Σημασία δεν έχει η θέση, αλλά η προσπάθεια θα πείτε. Και μόνο που τερματίζεις και δεν τα παρατάς είναι σημαντικό, κλπ κλπ. Όλα αυτά είναι σωστά. Όπως επίσης σωστό είναι και το ότι αν έχεις χρόνο και πειθαρχία και προπονηθείς περισσότερο βελτιώνονται σαφώς και οι χρόνοι σου και οι θέσεις σου. Το να τα παραδεχτείς και να τα δηλώσεις όμως όλα αυτά είναι πολύ ειλικρινές και ξεπερασμένο. Ναι, ναι, δε θέλω παράπονα, ξεπερασμένο είναι και αφήστε που θα σας πουν και ψώνιο. Που ακούσατε την ειλικρίνεια ως νέα τάση; Από την εποχή του Πινόκιο τα ψέματα και οι δικαιολογίες ήταν και παραμένουν μόδα. Ακολουθεί λοιπόν ένας οδηγός δικαιολογιών, σπασμένος σε τρεις κατηγορίες, ώστε να μπορείτε εύκολα και γρήγορα να ανατρέξετε, αν, λέμε τώρα, βρεθείτε στις τελευταίες θέσεις σε έναν αγώνα. Και είπαμε – μην το ξεχνάτε: Εσείς ποτέ δε φταίτε – κάτι άλλο φταίει:

Δικαιολογίες της Εκκίνησης

Αυτές είναι οι καλύτερες δικαιολογίες, για δύο λόγους: Λογικά κανείς δεν είναι μαζί σας να επιβεβαιώσει το τι πραγματικά συνέβη και επίσης μπορείτε να τις πείτε προκαταβολικά ώστε όλοι να σας λυπηθούν. Απλώς αυτές οι δικαιολογίες προϋποθέτουν ότι από την αρχή γνωρίζετε ότι τελικά θα πατώσετε και το γνώθι σε αυτόν είναι άλλο ένα ξεπερασμένο χάρισμα. Αν είστε τόσο ειλικρινής με τον εαυτό σας λογικά δε χρειάζεστε τις παρακάτω δικαιολογίες, εκτός και αν ανήκετε στην άλλη πάρα πολύ συμπαθή κατηγορία των δρομέων που υποστηρίζουν ότι είναι εκτός φόρμας και ήρθαν απλά για να τρέξουν και τελικά σκοτώνονται στο τέλος να σε περάσουν. Πάμε λοιπόν:

«Έμεινα από λάστιχο», «Χάθηκα στο δρόμο», «Είχε τρομερή κίνηση» (στις 6 το πρωί την Κυριακή – χμμμμ ξανασκεφτείτε το δεν είναι και τόσο καλό), «Μπέρδεψα τον τερματισμό με την εκκίνηση και σας περίμενα εκεί» (δε σας είπα ότι θα σας περάσουν για έξυπνο – δικαιολογίες είπα ότι θα σας προσφέρω), «Δεν έβρισκα τα αθλητικά μου ρούχα» (ούτε οργανωμένο είπα ότι θα σας περάσουν), «Με έπιασε το στομάχι μου και δεν έκλεισα μάτι» (αυτό το τελευταίο πλάκα πλάκα προσέξτε το – μπορεί όντως να συμβεί).

Όλες οι παραπάνω δικαιολογίες είναι κλασικές και αγαπημένες, μερικές είτε έχετε αργήσει στη δουλειά, είτε στην εκκίνηση ενός αγώνα. Για να είναι πιστευτές όμως δεν πρέπει να σταματήσετε εκεί, πρέπει να τις συνοδέψετε με μία ποικιλία από τις παρακάτω…

…Δικαιολογίες του Αγώνα

Αφού λοιπόν άργησα, «Δεν πρόλαβα να κάνω προθέρμανση και με έπιασε κράμπα σε όλη τη διαδρομή», «Έτρεξα από τον τερματισμό μέχρι την εκκίνηση οπότε τώρα κάνω δεύτερη φορά τη διαδρομή», «Σηκώνοντας το αυτοκίνητο με τα γυμνά μου χέρια, χωρίς γρύλλο για να αλλάξω λάστιχο, ένιωσα ένα τραβηγματάκι στη μέση» και άλλα τέτοια πιστευτά…

Όπως καταλάβατε, αυτές οι δικαιολογίες απευθύνονται κυρίως στους συναθλητές σας τους οποίους χρησιμοποιείτε αργότερα (στον τερματισμό ή στο φαγητό αν τους πετύχετε) ως μάρτυρες υπεράσπισης. Η δουλειά σας όμως δεν τελειώνει εδώ γιατί υπάρχουν και οι υπέροχες…

…Δικαιολογίες του Τερματισμού

Αυτές χρησιμοποιούνται κυρίως όταν διαπιστώσετε ότι όλοι, μα όλοι, ακόμα και το ασθενοφόρο και το περιπολικό της αστυνομίας σας έχουν περάσει και τρέχετε μόνος σας. Το σημαντικό είναι να μην απογοητευτείτε. Όταν με τα καλό τερματίσετε (αν βρείτε κανέναν στον τερματισμό και δεν έχουν φύγει όλοι για φαγητό και βόλτα) χρησιμοποιήστε μία από τις παρακάτω:

«Χάθηκα και βγήκα στην Κατερίνη», «Με έπιασε κράμπα και έτρεξα όλη τη διαδρομή στο ένα πόδι», «Με χτύπησε το παπούτσι μου και έτρεξα ξυπόλητος (θυμηθείτε να έχετε έξυπνα αφαιρέσει το ένα παπούτσι σας λίγο πριν τον τερματισμό), «κινδύνεψε να πνιγεί μια κοπέλα στη θάλασσα και έπρεπε να κολυμπήσω να τη σώσω και να της κάνω τεχνητή αναπνοή», «Έχασα τον αριθμό μου και γύρισα πίσω μέχρι να τον βρω».

Κι εδώ κάπου τελειώνουν οι διαθέσιμες δικαιολογίες. Αυτό που θέλω να σας τονίσω πάντως είναι ότι αν καταφέρετε να χρησιμοποιήσετε έστω και τις μισές από αυτές μέσα σε ένα χρόνο, τελικά κάνετε αρκετή προπόνηση οπότε και δεν θα τις χρειαστείτε. Μπορείτε όμως να διασκεδάζετε ενώ τρέχετε, σκεφτόμενοι ακριβώς το αντίθετο, δηλαδή τι δικαιολογίες θα δώσετε σε όλους τους απροπόνητους φίλους σας για τους όλο και καλύτερους χρόνους σας.


Καλό τρέξιμο!

5 σχόλια:

Γιώργος είπε...

Όντας δρομέας του...αβγού (μόλις 9 εβδομάδων), βρήκα τις δικαιολογίες σου πάρα πολύ χρήσιμες. Δεν έχω τρέξει βέβαια ακόμα σε κάποιον αγώνα, αλλά επειδή όταν αποφασίσω να τρέξω θα ξύνω τον πάτο, πρέπει να βρω κάτι να διασώσω την αξιοπρέπειά μου!

Christina είπε...

Καλή Άρχη! Όταν αποφασίσεις να τρέξεις σε αγώνα, διάβασε και το "Πώς να κάνεις τα πάντα λάθος σε έναν αγώνα" - έτσι θα είσαι πανέτοιμος!
Πάντως κι εγώ αναρρώνω από μία επέμβαση, οπότε όταν τελικά θα αρχίσω να ξανατρέχω, θα είναι σα να ξεκινάω από την αρχή. Οπότε τα λέμε στις τελευταίες θέσεις!

Γιώργος είπε...

Kαταρχήν περαστικά. Θα ήταν μεγάλη μου χαρά να τρέξουμε μαζί σε κάποιον αγώνα, ειδικά εάν έχεις γύψο στο πόδι, οπότε θα έχω κάποιον στο επίπεδό μου :)
Νομίζω ότι από το άρθρο που ανέφερες έχω 9/10 στο "πώς να κάνεις τα πάντα λάθος στην προπόνηση" με έξτρα τα ωραία που μου συμβαίνουν τρέχοντας απροετοίμαστος στο λιοπύρι.
Δεν πειράζει όμως, το ευχαριστιέμαι!

Kostas είπε...

Περαστικά Χριστίνα!! Δυστυχώς εδώ στην Θεσσαλονίκη δεν θα υπάρξει κάποιος αγώνας καλοκαίρι εκτός από έναν στην Χαλκιδική.Χρήσιμες οι δικαιολογίες και θα μπορούσα να σου πω άλλες τόσες. Διαβάζοντας το τόσο ωραίο blog σου χαίρεσαι και σκέφτεσαι πως δεν είσαι μόνο εσύ άρρωστος με το τρέξιμο. Πρόσφατα πήγα Βερολίνο και ανακάλυψα πως είναι η χαρά του δρομέα (και του ποδηλάτη). Οι υποδομές μας είναι πολύ πίσω (μπας και είνα άλλη μια δικαιολογία;)

Christina είπε...

Παιδιά σας ευχαριστώ για τα περαστικά και για τα καλά σας λόγια!! Όταν ξεκίνησα να γράφω για το τρέξιμο πίστευα ότι εγώ τα γραφα εγώ τα διάβαζα, αλλά τελικά υπάρχουν πολλοί "άρρωστοι" με το τρέξιμο... Όσο για το τρέξιμο και για τις υποδομές... δίκιο έχεις Κώστα - μπορεί να είναι βεβαίως άλλη μια δικαιολογία, αλλά δες το και σαν πρόκληση - μόνο στην Έλλάδα τρέχεις και φοβάσαι μη σε πατήσουν... Εμείς όμως εκεί - δε μασάνε - απλά τρέχουμε... :-)