Πανηγυρίζοντας την πρώτη (από το τέλος) θέση!

Χθες βρέθηκα με κάτι φίλους σε ένα μπαράκι. Και καθώς αρκετούς δεν τους ήξερα αρχίσαμε να μιλάμε για τα κλασσικά. Δουλειά, καιρός, διακοπές, χόμπι. Κάποιος λοιπόν από αυτούς που ήξερα είπε σε κάποιον από αυτούς που δεν ήξερα – ρε συ η Χριστίνα τρέχει σαν και σένα. Έλα να γνωριστείτε.

Πάντα όμως σε αυτές τις συζητήσεις είμαι μαζεμένη, γιατί το τρέχω από τρέχω έχει διαφορά. Διαφορά στο τι περιμένει ο άλλος από εσένα στο τι καταλαβαίνει και τι όχι. Του ξεκαθαρίζω λοιπόν από την αρχή, ότι ναι μεν τρέχω και τρέχω και σε αγώνες, αλλά πάντα τελευταία τερματίζω! Και η αντίδρασή του ήταν η καλύτερη που έχω συναντήσει ποτέ, γιατί μέσα στο γέλιο γυρίζει και μου λέει μπράβο ρε συ – κόλλα το - το καλύτερο είναι αυτό – κι εγώ το ίδιο!

Δε γύρισε να μου πει αυτά που μου λένε όλοι όσοι δεν έχουν ανάλογο χόμπι,– «δεν πειράζει σημασία έχει ότι τερματίζεις», ή «σημασία έχει η προσπάθεια», ή αυτό που ακούω ακόμα πιο συχνά από ανθρώπους της ηλικίας μου «τουλάχιστον κάνεις κάτι!» Πραγματικά δε με ενοχλεί κανένα από αυτά τα σχόλια και σίγουρα εκτιμώ το γεγονός ότι κάποιο κακόμοιροι κάθονται και ακούν τις εμπειρίες μου από το τόσο συγκλονιστικά ενδιαφέρον χόμπι μου :-).

Απλά ξέρω τη στιγμή που μου τα λένε, ότι δε μπορούν να καταλάβουν πόσο πολύ με γεμίζει το να ανεβοκατεβαίνω ένα βουνό τρέχοντας, ή πόσο χαλαρωτικό είναι να βάζεις το ένα πόδι μπροστά από το άλλο και να σε χτυπάει ο αέρας στο πρόσωπο ή ότι αν δε βγω να τρέξω, πονάω ολόκληρη από την ακινησία ή τέλος τη χαρά που έχω όταν προσπαθώ με τα χίλια ζόρια να φτάσω τον σαφώς μεγαλύτερο σε ηλικία αθλητή που τρέχει μπροστά μου και τελικά όχι μόνο συνεχίζει να προπορεύεται σε όλο τον αγώνα αλλά τερματίζει και μπροστά μου και είναι και πιο ξεκούραστος!! :-p

Ο άνθρωπος που μέσα στον ενθουσιασμό κατάλαβε αμέσως ότι το έλεγα με χαρά και αγάπη το ότι τερματίζω τελευταία, αγάπη γι αυτό που κάνω, για τη θέση μου στον αγώνα, για τον εαυτό μου και τους γύρω μου, α άνθρωπος που σίγουρα είναι ένας από αυτούς που στον τερματισμό κάνουν πιο πολύ θόρυβο και από αυτούς που δεν έχουν τρέξει και είναι ξεκούραστοι αλλά ψιλοντρέπονται να χειροκροτήσουν και να φωνάξουν στους τελευταίους του κάθε αγώνα, ο άνθρωπος που σίγουρα σε κάποια φάση θα έχει φάει το καυσαέριο των αυτοκινήτων που σιχτιρίζουν όταν περιμένουν και εμάς τους τελευταίους να τερματίσουμε για να περάσουν επιτέλους, ε αυτός ο άνθρωπος μου έφτιαξε χθες το κέφι και με έκανε πάλι να αισθανθώ ότι ok – δεν είμαι η μόνη παλαβιάρα που τη βρίσκω με το τρέξιμο…. Thanks

Ήρθε το internet στην Ελλάδα;

Χθες έτρεξα στα Nike Runs. Στο Golf Γλυφάδας. Και ήταν πάρα πολύ ωραία, μέσα στο πράσινο, με ωραία σηματοδοτημένη διαδρομή, με μουσική που ακούγαμε συνεχώς και από παντού, με χαμογελαστούς ανθρώπους που σημειώνανε τους αριθμούς μας και με πολλά πάρα μπουκάλια νερό, ώστε να μη διψάσουμε με τίποτα…. Και στο τέλος με μια κλήρωση που έδωσε παπούτσια, καπελάκια, armbands και συνδρομές στο περιοδικό Runner. Και για πρώτη φορά στη ζωή μου (πέρα από ένα φλουρί το 1999 :-) ) κέρδισα κι εγώ μια συνδρομή στο runner (που ήδη έχω αλλά δεν έχει σημασία). Και φυσικά πανηγύρισα δεόντως, φωνάζοντας, κάνοντας το σήμα της νίκης, ευχαριστώντας το μπαμπά μου τη μαμά μου τη θεία μου τη γιαγιά μου, το σκύλο μου, τη γάτα μου, τη γάτα του γείτονα (το πιάσατε το νόημα νομίζω) , σε τέτοιο βαθμό που όταν έφευγα, τα αυτοκίνητα με τους υπόλοιπους δρομείς μου κορνάρανε, γελούσαν και με ρώταγαν αν πήγαν όλα καλά με τη συνδρομή μου….

Αυτό που μου έκανε εντύπωση όμως ήταν το εξής: Εκεί που περίμενα για να σημειώσουν οι κοπέλες της Nike τη διεύθυνση μου για τη συνδρομή, ερχόταν ο κόσμος και ρώταγε το χρόνο του… αυτό δυστυχώς δεν είχε κρατηθεί και ο κόσμος έφευγε απογοητευμένος, αλλά οι πιο πολλοί απλά πίστεψαν ότι δεν ήταν διαθέσιμος εκείνη τη στιγμή. Και ένας νεαρός γύρισε και είπε – καλά μωρέ δεν πειράζει θα κάνω υπομονή μέχρι αύριο να τον δω στο internet που θα τον δημοσιεύσετε…. Πράγμα που δε θα γίνει βέβαια, γιατί απλά δεν υπάρχουν οι χρόνοι, δεν είναι όμως εντυπωσιακή αυτή η δήλωση; Ο κόσμος έχει αρχίσει και παίρνει το internet ως δεδομένο. Ως κάτι που εννοείται ότι θα του προσφέρεις αν θέλεις να είσαι σωστός απέναντί του, είτε είσαι εταιρεία όπως η Nike είτε διοργανωτής αγώνα.

Και θυμήθηκα εκείνη τη στιγμή έναν άλλο κύριο, γύρω στα πενήντα, στον Υμηττό στον 8ο δρόμο βουνού, που ρώταγε αν υπάρχει κάποιο site που να δημοσιεύει όλους τους μελλοντικούς αγώνες ώστε να ενημερώνεται και Online… το πιο εντυπωσιακό όμως και τότε δεν ήταν η ερώτηση, ήταν οι τρεις απαντήσεις που πήρε σχεδόν συγχρόνως και από τους τρεις ανθρώπους που τρέχαμε δίπλα του… γιατί όχι μόνο ξέραμε την απάντηση, αλλά θυμόμασταν και τις διευθύνσεις απέξω… Μη μου πείτε ότι έφτασε επιτέλους και η ώρα του internet στην Ελλάδα;;; Αν υποψιαστώ ότι οι έρευνες που δημοσιεύει το παρατηρητήριο της πληροφορίας για την Ελλάδα είναι σωστές, θα πεθάααανω… ;-)